Imam Ahmad : 19852
حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ وَأَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ قَالَا ثَنَا شَرِيكٌ عَنْ عَاصِمٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَرْجِسَ قَالَ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَدَخَلْتُ عَلَيْهِ وَأَكَلْتُ مِنْ طَعَامِهِ وَشَرِبْتُ مِنْ شَرَابِهِ وَرَأَيْتُ خَاتَمَ النُّبُوَّةِ قَالَ هَاشِمٌ فِي نُغْضِ كَتِفِهِ الْيُسْرَى كَأَنَّهُ جُمْعٌ فِيهَا خِيلَانٌ سُودٌ كَأَنَّهَا الثَّآلِيلُ
Na taʻu mai e Hashim bin Qasim ma Aswad bin Amir ia i matou; na taʻu mai e Hashim ia i matou mai ia Ashim mai ia Abdullah bin Sarjis na ia fai mai; 'Na ou vaai i le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a Allah), na ou feiloai ia te ia ma 'ai ma inu faatasi ma ia mai ana meaʻai ma meainu, ona ou vaai lea i le faailoga o lana perofeta'. Na fai mai Hashim; 'o lona uiga, i luga o lona tauʻau i le itu tauagavale e pei o se fasi iole e pei o se aano o manu e tupu'.