Imam Ahmad : 19362
حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَن حُمَيْدٍ عَن الْحَسَنِ عَن سَمُرَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَسْكُتُ سَكْتَتَيْنِ إِذَا دَخَلَ فِي الصَّلَاةِ وَإِذَا فَرَغَ مِنْ الْقِرَاءَةِ فَأَنْكَرَ ذَلِكَ عِمْرَانُ بْنُ حُصَيْنٍ فَكَتَبُوا إِلَى أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ يَسْأَلُونَهُ عَنْ ذَلِكَ فَكَتَبَ أَنْ صَدَقَ سَمُرَةُ
A fen erenikich [Abu Kamil], a fen erenikich [Hammad] seni [Humaid] seni [Al Hasan] seni [Samurah] pwe ewe Soufos a uta non ruu neni non an iotek, non poputan ewe iotek me mwirin an anneani ewe taropwe. Nge ‘Imran bin Hushain a amam ei, mürin a makkei echö taropwe ngeni Ubay bin Ka’ab pwe aramas ra eisini, a pölüweni ren an äiti ngeni Samura.