Imam Ahmad : 19048

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ أَبِي قِلَابَةَ عَنْ أَبِي الْمُهَلَّبِ عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ قَالَ كَانَتْ ثَقِيفُ حُلَفَاءَ لِبَنِي عُقَيْلٍ فَأَسَرَتْ ثَقِيفُ رَجُلَيْنِ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَسَرَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلًا مِنْ بَنِي عُقَيْلٍ وَأُصِيبَتْ مَعَهُ الْعَضْبَاءُ فَأَتَى عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ فِي الْوَثَاقِ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ يَا مُحَمَّدُ فَقَالَ مَا شَأْنُكَ فَقَالَ بِمَ أَخَذْتَنِي بِمَ أَخَذْتَ سَابِقَةَ الْحَاجِّ إِعْظَامًا لِذَلِكَ فَقَالَ أَخَذْتُكَ بِجَرِيرَةِ حُلَفَائِكَ ثَقِيفَ ثُمَّ انْصَرَفَ عَنْهُ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ يَا مُحَمَّدُ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَحِيمًا رَفِيقًا فَأَتَاهُ فَقَالَ مَا شَأْنُكَ قَالَ إِنِّي مُسْلِمٌ قَالَ لَوْ قُلْتَهَا وَأَنْتَ تَمْلِكُ أَمْرَكَ أَفْلَحْتَ كُلَّ الْفَلَاحِ ثُمَّ انْصَرَفَ عَنْهُ فَنَادَاهُ يَا مُحَمَّدُ يَا مُحَمَّدُ فَأَتَاهُ فَقَالَ مَا شَأْنُكَ فَقَالَ إِنِّي جَائِعٌ فَأَطْعِمْنِي وَظَمْآنُ فَاسْقِنِي قَالَ هَذِهِ حَاجَتُكَ قَالَ فَفُدِيَ بِالرَّجُلَيْنِ وَأُسِرَتْ امْرَأَةٌ مِنْ الْأَنْصَارِ وَأُصِيبَ مَعَهَا الْعَضْبَاءُ فَكَانَتْ الْمَرْأَةُ فِي الْوَثَاقِ فَانْفَلَتَتْ ذَاتَ لَيْلَةٍ مِنْ الْوَثَاقِ فَأَتَتْ الْإِبِلَ فَجَعَلَتْ إِذَا دَنَتْ مِنْ الْبَعِيرِ رَغَا فَتَتْرُكُهُ حَتَّى تَنْتَهِيَ إِلَى الْعَضْبَاءِ فَلَمْ تَرْغُ قَالَ وَنَاقَةٌ مُنَوَّقَةٌ فَقَعَدَتْ فِي عَجُزِهَا ثُمَّ زَجَرَتْهَا فَانْطَلَقَتْ وَنَذِرُوا بِهَا فَطَلَبُوهَا فَأَعْجَزَتْهُمْ فَنَذَرَتْ إِنْ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى أَنْجَاهَا عَلَيْهَا لَتَنْحَرَنَّهَا فَلَمَّا قَدِمَتْ الْمَدِينَةَ رَآهَا النَّاسُ فَقَالُوا الْعَضْبَاءُ نَاقَةُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ إِنِّي قَدْ نَذَرْتُ إِنْ أَنْجَاهَا اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى عَلَيْهَا لَتَنْحَرَنَّهَا فَأَتَوْا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرُوا ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ بِئْسَمَا جَزَتْهَا إِنْ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى أَنْجَاهَا لَتَنْحَرَنَّهَا لَا وَفَاءَ لِنَذْرٍ فِي مَعْصِيَةِ اللَّهِ وَلَا نَذْرَ فِيمَا لَا يَمْلِكُ الْعَبْدُ

Wedi dweud wrthym [Isma'il] o [Ayyub] o [Abu Qilabah] o [Abu Muhallab] o ['Imran bin Hushain], dywedodd; Roedd llwyth y Tsaqif yn gynghreiriaid i'r Bani 'Uqail. Cymerodd Tsaqif dau gydymaith y sallallaahu Proffwyd 'alaihi wasallam gwystl. Ar y llaw arall, ymatebodd Cymdeithion y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam trwy gymryd gwystl bani' Uqail. Trwy gyd-ddigwyddiad, cymerwyd ei gamel hefyd yn garcharor. Yna cyfarfu alaihi wasallam Rasulullah sallallaahu 'y carcharor hwn a oedd â gefynnau ar y pryd. Yna galwodd y carcharor allan; 'Helo Muhammad, hi Muhammad'. Atebodd y Proffwyd: 'Beth yw eich angen?' Yr ateb yw; 'Beth yw eich rheswm dros fy nal, beth yw eich rheswm dros ddal fy nghamel cyflym?, mynegodd hyn i orliwio ei achos. Atebodd y Proffwyd 'Rwy'n eich cymryd yn garcharor fel dial am bechodau eich cynghreiriad, Tsaqif'. Yna gadawodd. Meddai y carcharor drachefn ; 'Helo Muhammad, hi Muhammad'. Roedd Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam yn berson addfwyn a chariadus. Felly daeth eto at y carcharor a gofyn: 'Beth arall?'. Atebodd, 'Rwy'n Fwslim nawr'. Parhaodd y Proffwyd â'i eiriau: 'Os dywedwch y shahada, a gallwch hefyd reoli eich materion, mae'n golygu y byddwch yn cyflawni pob lwc'. Yna gadawodd. Drachefn galwodd y carcharor ato; 'Helo Muhammad, hi Muhammad'. Daeth y Proffwyd ato a dweud 'Beth arall sydd yna?' Yr ateb yw; 'Rwy'n llwglyd, rhowch rywbeth i'w fwyta i mi, mae syched arnaf hefyd, rhowch rywbeth i mi i'w yfed'. Atebodd y Proffwyd: 'Dyma sydd ei angen arnoch chi'. Dywedodd Imran; 'Yn ddiweddarach, cafodd y dyn ei bridwerth gyda dau o gymdeithion y Proffwyd a ddaliwyd. -A stori arall-, roedd yna wraig o Ansar a gymerwyd yn garcharor, trwy gyd-ddigwyddiad dal camel y proffwyd o'r enw 'Adhba' hefyd. Roedd y wraig wedi'i chlymu â rhaff. Yn ffodus un noson llwyddodd i ddianc. Daeth at y camelod i ddianc. Yn anffodus, bob tro y byddai'n agosáu at y camel, roedd y camel yn ffroeni fel ei fod newydd ei adael, nes iddo ddod i 'adhba', daeth yn amlwg nad oedd y camel yn gwneud unrhyw sŵn. Gelwir 'Adhba' yn gamel ufudd felly roedd y ddynes yn gallu eistedd ar ei chefn yn dawel, yna ysoddodd y camel a llwyddodd i fynd yn gyflym. Addawodd y gelyn ddal y wraig nes iddo lwyddo. Fodd bynnag, yn anffodus, ni chyflawnwyd eu huchelgeisiau, nes i'r wraig addo pe bai Allah yn ei hachub, y byddai'n lladd ei chamel, 'Adhba'. Pan gyrhaeddodd Medina, gwelodd y cymdeithion ef a dweud 'O dyma Adhba', camel y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam! Atebodd y wraig; 'Mêl, yr wyf wedi addo lladd y camel hwn os bydd Allah yn fy achub'. Cyfarfuont hefyd â'r Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam ac adroddasant hynny iddo. Atebodd y Proffwyd: 'Subhanallah, mor ddrwg oedd ei ateb iddo, roedd Allah wedi ei achub, ond yn hytrach roedd yn mynd i ladd ei gamel. Cofiwch, nid oes unrhyw rwymedigaeth i gyflawni'r nadzar i anufuddhau i Allah. Nid oes ychwaith unrhyw rwymedigaeth i gydymffurfio â nadzar ar bethau nad oes gan was'.