Imam Ahmad : 18614

حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ عَنْ يَعْلَى بْنِ عَطَاءٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سُفْيَانَ الثَّقَفِيِّ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ رَجُلًا قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَقَدْ قَالَ هُشَيْمٌ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مُرْنِي فِي الْإِسْلَامِ بِأَمْرٍ لَا أَسْأَلُ عَنْهُ أَحَدًا بَعْدَكَ قَالَ قُلْ آمَنْتُ بِاللَّهِ ثُمَّ اسْتَقِمْ قَالَ قُلْتُ فَمَا أَتَّقِي فَأَوْمَأَ إِلَى لِسَانِهِ

اسان کي [حُصيّم]، [يعليٰ بن عطاع]، [عبدالله بن سفيان عَتس ثقفي]، [پنهنجي پيءُ] کان ٻڌايو ويو آهي ته هڪ ماڻهو چيو: 'يا رسول الله!'. ۽ حُصيّم چيو: مون چيو: 'يا رسول الله، مون کي هن اسلام ۾ اهڙو قانون ٻڌايو جيڪو مان توهان کان پوءِ ڪنهن کان نه پڇان'. هن چيو: 'چئو ته 'مان الله تي ايمان آڻيان ٿو' ۽ پوءِ پنهنجي لفظن تي قائم رهو'. مون ٻيهر پڇيو، 'پوءِ مون کي ڪهڙي ڳالهه کان محتاط رهڻ گهرجي؟' تنهن ڪري هن پنهنجي زبان ڏانهن اشارو ڪندي اشارو ڪيو.