Imam Ahmad : 18614
حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ عَنْ يَعْلَى بْنِ عَطَاءٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سُفْيَانَ الثَّقَفِيِّ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ رَجُلًا قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَقَدْ قَالَ هُشَيْمٌ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مُرْنِي فِي الْإِسْلَامِ بِأَمْرٍ لَا أَسْأَلُ عَنْهُ أَحَدًا بَعْدَكَ قَالَ قُلْ آمَنْتُ بِاللَّهِ ثُمَّ اسْتَقِمْ قَالَ قُلْتُ فَمَا أَتَّقِي فَأَوْمَأَ إِلَى لِسَانِهِ
Esan digute [Husyaim] [Ya'la bin Atha`] [Abdullah bin Sufyan Ats Tsaqafi] [bere aitatik] gizon batek esandakoa; 'O Allahren mezularia'. eta Husiaimek esan zuen; Esan nion: 'O Allahren mezularia, agin iezadazu lege bat islam honetan, zure ondoren inori galdetuko ez diodana'. Esan zuen: 'Esan, 'Alan sinesten dut' eta gero irmo izan -zure hitzetan-'. Berriro galdetu nion: 'Orduan, zertaz ibili behar dut kontuz?' Beraz, seinalea eman zuen mihia seinalatuz.