Imam Ahmad : 18606

حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عُمَيْرٍ عَنْ عَطِيَّةَ الْقُرَظِيِّ قَالَ عُرِضْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ قُرَيْظَةَ فَشَكُّوا فِيَّ فَأَمَرَ بِي النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَنْظُرُوا إِلَيَّ هَلْ أَنْبَتُّ بَعْدُ فَنَظَرُوا فَلَمْ يَجِدُونِي أَنْبَتُّ فَخَلَّى عَنِّي وَأَلْحَقَنِي بِالسَّبْيِ

Wedi dweud wrthym [Husyaim] wedi dweud wrthym [Abdul Malik bin Umari] o ['Athiyah Al Qurazhi] meddai; 'Cefais fy ngwynebu gan Rasulullah sallallaahu' alaihi wasallam ar ddiwrnod Quraizhah, ac roedden nhw - y ffrindiau - yn fy amau ​​- a oeddwn i wedi cyrraedd y glasoed ai peidio -. Felly gorchmynnodd y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam iddynt edrych ar fy nghorff i weld a oedd fy ngwallt pubic wedi tyfu. Edrychon nhw arno, ond nid oedd fy ngwallt pubic wedi tyfu eto. Yn olaf, dyma nhw'n gadael i mi fynd a'm rhoi at ei gilydd gyda'r plantos bach.'