Imam Ahmad : 18578

حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ يَعْنِي ابْنَ حَازِمٍ عَنْ عَاصِمٍ الْأَحْوَلِ عَنْ عَامِرٍ عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ قَالَ قُلْتُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ إِنَّا أَهْلُ صَيْدٍ فَقَالَ إِذَا رَمَى أَحَدُكُمْ بِسَهْمِهِ فَلْيَذْكُرْ اسْمَ اللَّهِ تَعَالَى فَإِنْ قَتَلَ فَلْيَأْكُلْ وَإِنْ وَقَعَ فِي مَاءٍ فَوَجَدَهُ مَيْتًا فَلَا يَأْكُلْهُ فَإِنَّهُ لَا يَدْرِي لَعَلَّ الْمَاءَ قَتَلَهُ فَإِنْ وَجَدَ سَهْمَهُ فِي صَيْدٍ بَعْدَ يَوْمٍ أَوْ اثْنَيْنِ وَلَمْ يَجِدْ فِيهِ أَثَرًا غَيْرَ سَهْمِهِ فَإِنْ شَاءَ فَلْيَأْكُلْهُ قَالَ وَإِذَا أَرْسَلَ عَلَيْهِ كَلْبَهُ فَلْيَذْكُرْ اسْمَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَإِنْ أَدْرَكَهُ قَدْ قَتَلَهُ فَلْيَأْكُلْ وَإِنْ أَكَلَ مِنْهُ فَلَا يَأْكُلْ فَإِنَّهُ إِنَّمَا أَمْسَكَ عَلَى نَفْسِهِ وَلَمْ يُمْسِكْ عَلَيْهِ وَإِنْ أَرْسَلَ كَلْبَهُ فَخَالَطَ كِلَابًا لَمْ يَذْكُرْ اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهَا فَلَا يَأْكُلْ فَإِنَّهُ لَا يَدْرِي أَيُّهَا قَتَلَهُ حَدَّثَنَا حَسَنٌ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِي عُبَيْدَةَ بْنِ حُذَيْفَةَ أَنَّ رَجُلًا قَالَ قُلْتُ أَسْأَلُ عَنْ حَدِيثِ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ وَأَنَا فِي نَاحِيَةِ الْكُوفَةِ أَفَلَا أَكُونُ أَنَا الَّذِي أَسْمَعُهُ فَأَتَيْتُهُ فَقُلْتُ أَتَعْرِفُنِي قَالَ نَعَمْ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ وَقَالَ فِيهِ أَلَسْتَ رَكُوسِيًّا قُلْتُ بَلَى قَالَ أَوَلَسْتَ تَرْأَسُ قَوْمَكَ فَقُلْتُ بَلَى قَالَ أَوَلَسْتَ تَأْخُذُ الْمِرْبَاعَ قَالَ قُلْتُ بَلَى قَالَ ذَاكَ لَا يَحِلُّ لَكَ فِي دِينِكِ قَالَ فَتَوَاضَعَتْ مِنِّي نَفْسِي فَذَكَرَ الْحَدِيثَ

Na taʻu mai e [Husain bin Muhammad] [Jarir], o Ibn Hazim lea, mai ia [Asim bin Ahwal] mai ia [Amir] mai ia [Adi bin Hatim] na ia fai mai ai; Na ou fai atu; 'Le Perofeta a Allah, o matou o tagata tulimanu'. O lea na ia fai mai ai; 'A togi e se tasi o outou lana tao, e tatau ona ia taʻua le suafa o Allah 'azza wa jalla. Afai ua fasiotia lana manu, e tatau ona ia 'ai. Afai foʻi ua paʻu i le vai ma maua ua mate, e le tatau ona ia 'ai, auā e le iloa e ia, atonu ua malemo. Afai foʻi ua ia maua lana tao i le manu pe a mavae le aso e tasi pe lua ma e leai se faʻailoga e ese mai le faʻailoga o le tao, afai e manaʻo ai e mafai ona ia 'ai'. Na ia fai mai foʻi; 'A ia tuʻuina atu lana taʻifau - e tuli -, e tatau ona ia taʻua le suafa o Allah 'azza wa jalla. Afai foʻi ua oti, e tatau ona ia 'ai. Ae afai e 'ai e lana taʻifau se mea mai ai - manu - e le tatau ona ia 'ai, auā e naʻo ia lava e tuli manu ae le o ia. Ona, a ia tatalaina lana taifau, ona ia fefiloi lea ma isi taifau e le’i ta’ua ai le suafa o Allah, ona le tatau lea ona ia ‘aina. Auā, e le iloa e ia po o le fea taifau na fasiotia.’ Ua ta’u mai e Hasan ia i matou ua ta’u mai e Jarir ia i matou mai ia Muhammad bin Abu Ubaidah bin Khuzaifa na fai mai se tamaloa; Na ou fai atu; Na ou fesili e uiga i le hadith a Adi bin Hatim, a o o’u i ai i le pito o Kufa, pe ou te le’i faalogo sa’o mai ia te ia? . Mulimuli ane na ou alu atu ia te ia, ma ou fai atu; ‘Ua e iloa a’u?’ na ia tali mai, ‘Ioe’. O lea na ia ta’ua ai le hadith. Ma i totonu na ia fesili mai ai, ‘E te le o se Rakusi ea - o se soo o se lotu fefiloi o Kerisiano ma Iutaia-?’ Na ou tali atu, ‘Ioe, o lena’. Na ia toe fesili mai; ‘E te le o se taitai o lou nuu?’ Na ou tali atu, ‘Ioe, o lena’. Na ia toe fesili mai; ‘E te le masani ea ona ave Al Mirba’ - o le kuata o le vete-?’ Na ou tali atu, ‘Ioe, e sa’o’. Na ia fai mai; ‘E lē fa’atagaina lenā mea mo oe i lau lotu.’ O lea na ou lotovaivai ai. Na ia ta’ua fo’i se hadith.