इमाम अहमद : 18578

حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ يَعْنِي ابْنَ حَازِمٍ عَنْ عَاصِمٍ الْأَحْوَلِ عَنْ عَامِرٍ عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ قَالَ قُلْتُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ إِنَّا أَهْلُ صَيْدٍ فَقَالَ إِذَا رَمَى أَحَدُكُمْ بِسَهْمِهِ فَلْيَذْكُرْ اسْمَ اللَّهِ تَعَالَى فَإِنْ قَتَلَ فَلْيَأْكُلْ وَإِنْ وَقَعَ فِي مَاءٍ فَوَجَدَهُ مَيْتًا فَلَا يَأْكُلْهُ فَإِنَّهُ لَا يَدْرِي لَعَلَّ الْمَاءَ قَتَلَهُ فَإِنْ وَجَدَ سَهْمَهُ فِي صَيْدٍ بَعْدَ يَوْمٍ أَوْ اثْنَيْنِ وَلَمْ يَجِدْ فِيهِ أَثَرًا غَيْرَ سَهْمِهِ فَإِنْ شَاءَ فَلْيَأْكُلْهُ قَالَ وَإِذَا أَرْسَلَ عَلَيْهِ كَلْبَهُ فَلْيَذْكُرْ اسْمَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَإِنْ أَدْرَكَهُ قَدْ قَتَلَهُ فَلْيَأْكُلْ وَإِنْ أَكَلَ مِنْهُ فَلَا يَأْكُلْ فَإِنَّهُ إِنَّمَا أَمْسَكَ عَلَى نَفْسِهِ وَلَمْ يُمْسِكْ عَلَيْهِ وَإِنْ أَرْسَلَ كَلْبَهُ فَخَالَطَ كِلَابًا لَمْ يَذْكُرْ اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهَا فَلَا يَأْكُلْ فَإِنَّهُ لَا يَدْرِي أَيُّهَا قَتَلَهُ حَدَّثَنَا حَسَنٌ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِي عُبَيْدَةَ بْنِ حُذَيْفَةَ أَنَّ رَجُلًا قَالَ قُلْتُ أَسْأَلُ عَنْ حَدِيثِ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ وَأَنَا فِي نَاحِيَةِ الْكُوفَةِ أَفَلَا أَكُونُ أَنَا الَّذِي أَسْمَعُهُ فَأَتَيْتُهُ فَقُلْتُ أَتَعْرِفُنِي قَالَ نَعَمْ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ وَقَالَ فِيهِ أَلَسْتَ رَكُوسِيًّا قُلْتُ بَلَى قَالَ أَوَلَسْتَ تَرْأَسُ قَوْمَكَ فَقُلْتُ بَلَى قَالَ أَوَلَسْتَ تَأْخُذُ الْمِرْبَاعَ قَالَ قُلْتُ بَلَى قَالَ ذَاكَ لَا يَحِلُّ لَكَ فِي دِينِكِ قَالَ فَتَوَاضَعَتْ مِنِّي نَفْسِي فَذَكَرَ الْحَدِيثَ

हे आम्हाला [हुसैन बिन मुहम्मद] यांनी सांगितले. हे आम्हाला [जारिर]—म्हणजेच इब्न हज़्म—कडून [आशिम बिन अहवाल] यांच्याकडून, [आमीर] यांच्याकडून, [आदी बिन हतीम] यांनी सांगितले, ज्यांनी म्हटले: मी म्हणालो, "हे अल्लाहचे प्रेषित, आम्ही शिकारी आहोत." तर त्याने सांगितले: "जर तुमच्यापैकी कोणीही आपली भाला फेकतो, तर त्याने सर्वशक्तिमान आणि उन्नत अल्लाहचे नाव घ्यावे. जर शिकार ठार झाली, तर तो ती खाऊ शकतो. आणि जर ती पाण्यात पडली आणि त्याला ती मृत अवस्थेत सापडली, तर तो ती खाऊ नये, कारण त्याला ठाऊक नाही; कदाचित ती बुडून मरण पावली असेल. आणि जर त्याला एक-दोन दिवसांनी त्याचा भाला शिकारात सापडला आणि भाला लागण्याच्या जखमेव्यतिरिक्त इतर कोणतेही जखमेचे ठसे नसतील, तर त्याला हवे असल्यास तो ते खाऊ शकतो." त्यांनी असेही सांगितले: "जर तो आपल्या कुत्र्याला (शिकारासाठी) सोडतो, तर त्याने सर्वशक्तिमान आणि महान अल्लाहचे नाव घ्यावे. आणि जेव्हा तो (शिकार) मृत अवस्थेत सापडतो, तेव्हा तो ते खाऊ शकतो. तथापि, जर कुत्र्याने त्याचा (शिकाराचा) कोणताही भाग खाल्ला असेल, तर त्याने ते खाऊ नये, कारण कुत्रा फक्त स्वतःसाठी शिकार करत होता, त्याच्यासाठी नव्हता. तसेच, जर तो आपला कुत्रा सोडतो आणि तो इतर कुत्र्यांमध्ये मिसळतो ज्यांच्यावर अल्लाहचे नाव घेतलेले नाही, तर त्याने ते खाऊ नये. कारण त्याला माहीत नाही की कोणत्या कुत्र्याने ते मारले आहे." हसन यांनी आम्हाला सांगितले. जरीर यांनी आम्हाला मुहम्मद बिन अबू उबैदा बिन खुदैफाह यांच्याकडून सांगितले की एका माणसाने म्हटले: मी म्हटले: मी कुफाच्या उपनगरात असताना आदिय बिन हतीम यांच्या हदीसविषयी विचारले; मी ते थेट त्यांच्याकडून ऐकले नाही का? मग मी त्याच्याकडे गेलो आणि विचारले, 'मला ओळखले का?' त्याने उत्तर दिले, 'होय.' मग त्याने हदीस सांगितली. आणि त्यात त्याने विचारले, 'तू रकसी (ख्रिश्चन आणि यहूदी धर्माच्या मिश्र धर्माचा अनुयायी) नाहीस का?' मी उत्तर दिले, 'होय, ते बरोबर आहे.' त्याने पुन्हा विचारले: 'तू आपल्या लोकांचा नेता नाहीस का?' मी उत्तर दिले, 'होय, ते बरोबर आहे.' त्याने पुन्हा विचारले: "तुम्ही अल-मिर्बा (युद्धातील लूटमाराचा एक चतुर्थांश) घेत असे नाही का?" मी उत्तर दिले, "होय, ते बरोबर आहे." त्याने म्हटले: "तुमच्या धर्मात ते तुमच्यासाठी कायदेशीर नाही." ते ऐकून माझं मन खचून गेलं. मग त्याने एक हदीस सांगितली.