Lamanya shalat dan pendeknya khutbah menunjukkan pemahaman agamanya

Imam Ahmad : 18132

حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا الْعَلَاءُ بْنُ صَالِحٍ عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ ثَنَا أَبُو رَاشِدٍ قَالَ خَطَبَنَا عَمَّارُ بْنُ يَاسِرٍ فَتَجَوَّزَ فِي خُطْبَتِهِ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ لَقَدْ قُلْتَ قَوْلًا شِفَاءً فَلَوْ أَنَّكَ أَطَلْتَ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى أَنْ نُطِيلَ الْخُطْبَةَ

Esan digu [Ibnu Numair] Esan digu [Al 'Ala` bin Salih] [Adi bin Thabit] Esan digu [Abu Rasyid] esan du; [Ammar bin Yasir] sermoia eman zigun, gero sermoia laburtu zuen. Beraz, Quraysh-eko gizon batek esan zion: "Benetan, hitz hunkigarriak eta sendagarriak esan dituzu, luzatuko bazenitu". Ammarrek esan zuen: "Izan ere, Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-ek sermoia luzatzea debekatu zuen".