Imam Ahmad : 18047
حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ حَدَّثَنَا عِمْرَانُ يَعْنِي الْقَطَّانَ قَالَ سَمِعْتُ الْحَسَنَ يُحَدِّثُ عَنْ جُنْدُبٍ أَنَّ رَجُلًا أَصَابَتْهُ جِرَاحَةٌ فَحُمِلَ إِلَى بَيْتِهِ فَآلَمَتْ جِرَاحَتُهُ فَاسْتَخْرَجَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ فَطَعَنَ بِهِ فِي لَبَّتِهِ فَذَكَرُوا ذَلِكَ عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ فِيمَا يَرْوِي عَنْ رَبِّهِ عَزَّ وَجَلَّ سَابَقَنِي بِنَفْسِهِ
A erenikem [Abdush Shamad] A erenikem [Imran] wewen Al Qaththan, a apasa, Ua rongorong [Al Hasan] a erenikem seni [Jundub] pwe emon mwan a feiengau, mwirin ra uwei ngeni imwan we. Ewe rupwupwotur a kan watteta me a kon metek. -Pokiten ese tongeni witiwit- ewe mwan a angei ew arrow seni an we sheath me a suki non pechen. Iwe, ei pworaus a üreni ewe Soufos, iei mine a apasa, usun met nöün we Rabb a apasa: ‘A fen akkom mwen -ai kewe möngö’.