Imam Ahmad : 17964

حَدَّثَنَا زِيَادُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْبَكَّائِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا مَنْصُورٌ وَالْأَعْمَشُ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنِ الْأَسْوَدِ عَنْ أَبِي السَّنَابِلِ قَالَ وَلَدَتْ سُبَيْعَةُ بَعْدَ وَفَاةِ زَوْجِهَا بِثَلَاثٍ وَعِشْرِينَ أَوْ خَمْسٍ وَعِشْرِينَ لَيْلَةً فَتَشَوَّفَتْ فَأُتِيَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُخْبِرَ فَقَالَ إِنْ تَفْعَلْ فَقَدْ مَضَى أَجَلُهَا

Wedi dweud wrthym [Siyad bin Abdullah Al Bakaʹi] efe a ddywedodd, Wedi mynegi i ni [Mansur] ac [Al Amasy] o [Ibrahim] o [Al Aswad] o [Abu As Sanabil] efe a ddywedodd; Rhoddodd y Subai'ah hwnnw enedigaeth ar ôl marw ei gŵr, tair neu bum noson ar hugain. Felly addurnwyd y wraig - fel mynegiant o'i dymuniad i fod yn briod -, a daethpwyd â'r wraig at y sallallaahu Proffwyd 'alaihi wasallam, yna adroddodd hyn iddo. Felly dywedodd: 'Os gwnewch hynny, yna mae'r amser - yr amser i briodas fod yn un a ganiateir - wedi mynd heibio'.