Imam Ahmad : 17923
حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَن أَبِي إِسْحَاقَ عَنِ الْبَرَاءِ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْحُدَيْبِيَةِ وَالْحُدَيْبِيَةُ بِئْرٌ قَالَ وَنَحْنُ أَرْبَعَ عَشْرَةَ مِائَةً قَالَ فَإِذَا فِي الْمَاءِ قِلَّةٌ قَالَ فَنَزَعَ دَلْوًا ثُمَّ مَضْمَضَ ثُمَّ مَجَّ وَدَعَا قَالَ فَرَوِينَا وَأَرْوَيْنَا
Esan digu [Waki'] Esan digu [Isra`il] [Abu Ishaq]etik [Al Baraa`] esan digu; Sallallaahu 'alaihi wasallam profeta Hudaibiyah-n egon zen behin, Hudaibiyah putzu bat zen bitartean. Garai hartan, ehun eta hamalau ginen, eta putzutik ur gutxi zegoen. Orduan ontzi bat hartu zuen, gero ahoa gargarak egin eta berriro oka egin zuen otoitzean. Beraz, ahal genuen gehien edan genuen.