Imam Ahmad : 17865

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُصْعَبٍ حَدَّثَنَا الْأَوْزَاعِيُّ عَن الزُّهْرِيِّ عَن حَرَامِ بْنِ مُحَيِّصَةَ عَن الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ أَنَّهُ كَانَتْ لَهُ نَاقَةٌ ضَارِيَةٌ فَدَخَلَتْ حَائِطًا فَأَفْسَدَتْ فِيهِ فَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ حِفْظَ الْحَوَائِطِ بِالنَّهَارِ عَلَى أَهْلِهَا وَأَنَّ حِفْظَ الْمَاشِيَةِ بِاللَّيْلِ عَلَى أَهْلِهَا وَأَنَّ مَا أَصَابَتْ الْمَاشِيَةُ بِاللَّيْلِ فَهُوَ عَلَى أَهْلِهَا

[محمد بن مصعب] اسان کي [العوزي] [عز زهريءَ] [حرام بن محيشه] [البراء بن عازب] کان روايت ڪئي آهي ته ان وٽ هڪ اُٺ (دلاريه) هو - هڪ اُٺ جيڪو فصلن جي حفاظت ڪندو هو. پوءِ اهو ڪنهن ٻئي جي باغ ۾ داخل ٿيو ۽ ان ۾ نقصان پهچايو. تنهن ڪري رسول الله صلي الله عليه وسلم هن معاملي ۾ فيصلو ڏنو ته منجهند جو زمين جي حفاظت ان جي مالڪ تي واجب آهي. جڏهن ته جانورن جي مالڪ تي فرض آهي ته هو رات جو پنهنجي جانورن جي حفاظت ڪري. تنهن ڪري رات جو جانورن کان جيڪو به نقصان ٿئي ٿو، اهو نقصان جانورن جي مالڪ جي ذميواري آهي.