Imam Bukhari : 6806

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ ابْنِ جُرَيْجٍ حَدَّثَنِي عَطَاءٌ عَنْ عُبَيْدِ بْنِ عُمَيْرٍ قَالَ اسْتَأْذَنَ أَبُو مُوسَىعَلَى عُمَرَ فَكَأَنَّهُ وَجَدَهُ مَشْغُولًا فَرَجَعَ فَقَالَ عُمَرُ أَلَمْ أَسْمَعْ صَوْتَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ قَيْسٍ ائْذَنُوا لَهُ فَدُعِيَ لَهُ فَقَالَ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا صَنَعْتَ فَقَالَ إِنَّا كُنَّا نُؤْمَرُ بِهَذَا قَالَ فَأْتِنِي عَلَى هَذَا بِبَيِّنَةٍ أَوْ لَأَفْعَلَنَّ بِكَ فَانْطَلَقَ إِلَى مَجْلِسٍ مِنْ الْأَنْصَارِ فَقَالُوا لَا يَشْهَدُ إِلَّا أَصَاغِرُنَا فَقَامَ أَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ فَقَالَ قَدْ كُنَّا نُؤْمَرُ بِهَذَا فَقَالَ عُمَرُ خَفِيَ عَلَيَّ هَذَا مِنْ أَمْرِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَلْهَانِي الصَّفْقُ بِالْأَسْوَاقِ

আমাক কৈছে [মুছাদ্দাদে] আমাক কৈছে [ইবনে জুৰাইজে] মোক [আথাই] [‘উবাইদ বিন উমাইৰৰ] পৰা কৈছে] কৈছিল, ‘[আবু মুছাই] উমৰৰ অনুমতি বিচাৰিছিল, তাৰ পিছত তেওঁ এনেদৰে পাইছিল যেন উমৰ বৰ ব্যস্ত আছিল গতিকে আবু মুছা ঘৰলৈ গ’ল। গতিকে উমৰে ক’লে, ‘মই আব্দুল্লা বিন কাইছৰ মাত শুনা নাছিলো নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি তেওঁক অনুমতি দিয়ক -ভিতৰলৈ আহিবলৈ-'। তাৰ পিছত আব্দুল্লাক নিমন্ত্ৰণ কৰা হ’ল। উমৰে ক’লে, ‘আপুনি যি কৰিলে, সেইটো কৰিবলৈ কিহে প্ৰেৰণা দিলে? ' আব্দুল্লাই উত্তৰ দিলে, 'আমাক তেনে কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল'। উমৰে ক’লে, ‘মোক প্ৰমাণ দিয়া নহ’লে মই তোমাৰ ওপৰত এটা ট্ৰিক খেলিম! ' তেতিয়া আব্দুল্লাই এটা আনছাৰ পৰিষদলৈ গ'ল, আৰু তেওঁলোকে ক'লে, 'আমাৰ যুৱক-যুৱতীসকলৰ বাহিৰে সাক্ষ্য দিবলৈ কোনো নাই! তেতিয়া [আবু ছাইদ আলখুজ্ৰি] আহি সাক্ষ্য দিলে, ‘আমাক তেনেকৈয়ে আদেশ দিয়া হ’ল’। তেতিয়া উমৰে ক’লে, ‘মৌ, এই বিষয়ত মই নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ হিদায়তৰ পৰা স্পষ্ট ব্যাখ্যা পোৱা নাছিলো, বজাৰত মোৰ ব্যৱসায়ৰ দ্বাৰা মই অৱহেলিত হৈছিলো’।