इमाम अहमद : 17366

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ عَنْ مُرَّةَ بْنِ كَعْبٍ أَوْ كَعْبِ بْنِ مُرَّةَ السُّلَمِيِّ قَالَ شُعْبَةُ قَالَ قَدْ حَدَّثَنِي بِهِ مَنْصُورٌ وَذَكَرَ ثَلَاثَةً بَيْنَهُ وَبَيْنَ مُرَّةَ بْنِ كَعْبٍ ثُمَّ قَالَ بَعْدُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ سَالِمٍ عَنْ مُرَّةَ أَوْ عَنْ كَعْبٍ قَالَ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيُّ اللَّيْلِ أَسْمَعُ قَالَ جَوْفُ اللَّيْلِ الْآخِرِ ثُمَّ قَالَ الصَّلَاةُ مَقْبُولَةٌ حَتَّى تُصَلِّيَ الصُّبْحَ ثُمَّ لَا صَلَاةَ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ وَتَكُونَ قِيدَ رُمْحٍ أَوْ رُمْحَيْنِ ثُمَّ الصَّلَاةُ مَقْبُولَةٌ حَتَّى يَقُومَ الظِّلُّ قِيَامَ الرُّمْحِ ثُمَّ لَا صَلَاةَ حَتَّى تَزُولَ الشَّمْسُ ثُمَّ الصَّلَاةُ مَقْبُولَةٌ حَتَّى تُصَلِّيَ الْعَصْرَ ثُمَّ لَا صَلَاةَ حَتَّى تَغِيبَ الشَّمْسُ وَإِذَا تَوَضَّأَ الْعَبْدُ فَغَسَلَ يَدَيْهِ خَرَّتْ خَطَايَاهُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ فَإِذَا غَسَلَ وَجْهَهُ خَرَّتْ خَطَايَاهُ مِنْ وَجْهِهِ وَإِذَا غَسَلَ ذِرَاعَيْهِ خَرَّتْ خَطَايَاهُ مِنْ ذِرَاعَيْهِ وَإِذَا غَسَلَ رِجْلَيْهِ خَرَّتْ خَطَايَاهُ مِنْ رِجْلَيْهِ قَالَ شُعْبَةُ وَلَمْ يَذْكُرْ مَسْحَ الرَّأْسِ وَأَيُّمَا رَجُلٍ أَعْتَقَ رَجُلًا مُسْلِمًا كَانَ فِكَاكَهُ مِنْ النَّارِ يُجْزَى بِكُلِّ عُضْوٍ مِنْ أَعْضَائِهِ عُضْوًا مِنْ أَعْضَائِهِ وَأَيُّمَا رَجُلٍ مُسْلِمٍ أَعْتَقَ امْرَأَتَيْنِ مُسْلِمَتَيْنِ كَانَتَا فِكَاكَهُ مِنْ النَّارِ يُجْزَى بِكُلِّ عُضْوَيْنِ مِنْ أَعْضَائِهِمَا عُضْوًا مِنْ أَعْضَائِهِ وَأَيُّمَا امْرَأَةٍ مُسْلِمَةٍ أَعْتَقَتْ امْرَأَةً مُسْلِمَةً كَانَتْ فِكَاكَهَا مِنْ النَّارِ يُجْزَى بِكُلِّ عُضْوٍ مِنْ أَعْضَائِهَا عُضْوًا مِنْ أَعْضَائِهَا

आम्हाला हे [मुहम्मद बिन जाफर] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [शुबाह] यांच्याकडून, [मन्सूर] यांच्याकडून, [सलीम बिन अबुल जाद] यांच्याकडून, मुराह बिन काअब किंवा [काअब बिन मुराह अस-सुलामी] यांच्याकडून कथन केले. शु'बाह म्हणाले: मन्सूर यांनी मला सांगितले, नंतर त्यांनी स्वतः आणि मुर्राह बिन का'ब यांच्यात तीन रिवायतकारांचा उल्लेख केला, त्यानंतर त्यांनी म्हटले: सलीम यांच्याकडून मुर्राह किंवा का'ब यांच्याकडून, त्यांनी सांगितले, "मी अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना रात्रीच्या त्या वेळेबद्दल विचारले की जेव्हा दासाची प्रार्थना ऐकण्याची सर्वाधिक शक्यता असते?" त्यांनी उत्तर दिले: "रात्रीचा उत्तरार्ध." मग त्याने सांगितले: "त्या वेळी नमाज फजरच्या नमाजाच्या वेळेपर्यंत स्वीकारली जाते. त्यानंतर सूर्य उगवण्यापर्यंत आणि त्याची सावली बाणाच्या लांबीइतकी किंवा त्यापेक्षा दुप्पट होईपर्यंत नमाज स्वीकारली जात नाही. आणि त्यानंतर एखाद्या वस्तूची सावली त्या वस्तूइतकी होईपर्यंत नमाज स्वीकारली जाईल. मग सूर्य पश्चिमेकडे वळेपर्यंत नमाज नाही, आणि त्या वेळी अस्‌र नमाजीच्या वेळेपर्यंत नमाज स्वीकारली जाईल. मग सूर्यास्त होईपर्यंत त्यानंतर नमाज नाही. जर एखादा नोकर वुदू करतो आणि आपले हात धुतो, तर त्याच्या हातांवरील सर्व पापे धुऊन निघून जातात; जर तो आपले तोंड धुतो, तर त्याच्या तोंडावरील सर्व पापे धुऊन निघून जातात; जर तो आपले हात धुतो, तर त्याच्या हातांवरील सर्व पापे धुऊन निघून जातात; आणि जर तो आपले पाय धुतो, तर त्याच्या पायांवरील सर्व पापे धुऊन निघून जातात." [शु'बाह] म्हणाले, "आणि त्याने डोकं पोसण्याचा उल्लेख केला नाही." मग त्यांनी म्हटले: "जो कोणीही मुसलमान पुरुष दास मुक्त करतो, तो त्याच्यासाठी नरकाग्नीपासून बचाव करणारा जमानत बनतो. त्याच्या शरीराच्या प्रत्येक भागासाठी गुलामाच्या शरीराचा एक भाग मोबदला म्हणून देण्यात येईल. आणि जो कोणताही मुस्लिम पुरुष दोन मुस्लिम महिला गुलाम मुक्त करतो, त्या दोघीही त्यासाठी नरकाग्नीपासून बचाव करणारी ढाल बनतात. त्या दोन मुस्लिम दासींच्या शरीरातील प्रत्येक दोन अवयव त्याच्या शरीरातील प्रत्येक अवयवासाठी मोबदला म्हणून काम करतील. आणि कोणतीही मुस्लिम महिला जर एखादी मुस्लिम दासी मुक्त करते, तर ती तिच्यासाठी नरकाग्नीपासून मोबदला ठरेल, आणि तिच्या शरीरातील प्रत्येक भागासाठी तिला त्या दासीच्या शरीरातील प्रत्येक भागातून मोबदला मिळेल.