Imam Ahmad : 17315

حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنِ الزُّبَيْرِ أَبِي عَبْدِ السَّلَامِ عَنْ أَيُّوبَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مِكْرَزٍ عَنْ وَابِصَةَ بْنِ مَعْبَدٍ قَالَ أَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا أُرِيدُ أَنْ لَا أَدَعَ شَيْئًا مِنْ الْبِرِّ وَالْإِثْمِ إِلَّا سَأَلْتُهُ عَنْهُ وَإِذَا عِنْدَهُ جَمْعٌ فَذَهَبْتُ أَتَخَطَّى النَّاسَ فَقَالُوا إِلَيْكَ يَا وَابِصَةُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْكَ يَا وَابِصَةُ فَقُلْتُ أَنَا وَابِصَةُ دَعُونِي أَدْنُو مِنْهُ فَإِنَّهُ مِنْ أَحَبِّ النَّاسِ إِلَيَّ أَنْ أَدْنُوَ مِنْهُ فَقَالَ لِي ادْنُ يَا وَابِصَةُ ادْنُ يَا وَابِصَةُ فَدَنَوْتُ مِنْهُ حَتَّى مَسَّتْ رُكْبَتِي رُكْبَتَهُ فَقَالَ يَا وَابِصَةُ أُخْبِرُكَ مَا جِئْتَ تَسْأَلُنِي عَنْهُ أَوْ تَسْأَلُنِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَأَخْبِرْنِي قَالَ جِئْتَ تَسْأَلُنِي عَنْ الْبِرِّ وَالْإِثْمِ قُلْتُ نَعَمْ فَجَمَعَ أَصَابِعَهُ الثَّلَاثَ فَجَعَلَ يَنْكُتُ بِهَا فِي صَدْرِي وَيَقُولُ يَا وَابِصَةُ اسْتَفْتِ نَفْسَكَ الْبِرُّ مَا اطْمَأَنَّ إِلَيْهِ الْقَلْبُ وَاطْمَأَنَّتْ إِلَيْهِ النَّفْسُ وَالْإِثْمُ مَا حَاكَ فِي الْقَلْبِ وَتَرَدَّدَ فِي الصَّدْرِ وَإِنْ أَفْتَاكَ النَّاسُ قَالَ سُفْيَانُ وَأَفْتَوْكَ

اسان کي [يزيد بن هارون] ٻڌايو آهي [حماد بن سلمه] [زبير ابو عبدالسلام] کان [ايوب بن عبدالله بن مڪرز] کان [وابيشه بن معبد] ٻڌايو آهي ته: 'مان رسول الله ﷺ وٽ آيو آهيان، ۽ مان چاهيان ٿو ته ڪجهه به نه ٿئي، سٺو يا خراب، جيستائين مان ان کان نه پڇان. ان وقت سندس پاسي ۾ دوستن جو هڪ گروهه هو، تنهن ڪري مان انهن تي چڙهي ويس جيستائين انهن چيو: 'اي وابيشه، رسول الله ﷺ کان پري رهو، پري رهو اي وابيشه!' مون چيو؛ 'مان وابيشه آهيان، مون کي ان جي ويجهو ٿيڻ ڏيو، ڇاڪاڻ ته اهو شخص آهي جنهن سان مان ويجهو رهڻ کي سڀ کان وڌيڪ پسند ڪندو آهيان'. تنهن ڪري هن چيو؛ 'ويجھو اچ، اي وابيشه، ويجهو اچ، اي وابيشه'. مان ان جي ويجهو ويس ته منهنجو گوڏو سندس گوڏن کي لڳو، پوءِ هن چيو؛ ' 'اي وابيشه، مان توکي ٻڌائيندس - جواب - ته توکي هتي ڇو آندو آهي'. مون چيو؛ 'يا رسول الله، مون کي ٻڌاءِ'. پوءِ پاڻ فرمايائون؛ 'تون نيڪي ۽ بدي - گناهه بابت پڇڻ آيو آهين'. مون چيو؛ 'صحيح'. پوءِ هن پنهنجون ٽي آڱريون گڏ ڪيون ۽ انهن کي منهنجي سيني تي ٽيپ ڪيو ۽ چيو؛ 'اي وابيشه، پنهنجي روح کان هدايت گهرو. مهرباني اهڙي شيءِ آهي جيڪا دل ۽ روح کي سڪون ۽ سڪون ڏئي سگهي ٿي. ساڳئي وقت، برائي اهڙي شيءِ آهي جيڪا دل کي پريشان ڪري ٿي ۽ سيني تي وزن رکي ٿي، جيتوڻيڪ ماڻهو توکي منظور ڪن ٿا'. [سفيان] ذڪر ڪيو، '۽ ماڻهن توکي فتويٰ ڏني - تصديق ڪندڙ-'.