Beristintsarlah (membersihkan hidung dengan air dalam wudlu) dua kali secara sempurna atau tiga kali

इमाम अहमद : 17172

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ قَالَ حَدَّثَنِي إِسْمَاعِيلُ بْنُ كَثِيرٍ عَنْ عَاصِمِ بْنِ لَقِيطٍ عَنْ أَبِيهِ وَافِدِ بَنِي الْمُنْفِقِ وَقَالَ عَبْدُ الرَّزَّاقِ الْمُنْتَفِقِ أَنَّهُ انْطَلَقَ هُوَ وَصَاحِبٌ لَهُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ يَجِدَاهُ فَأَطْعَمَتْهُمَا عَائِشَةُ تَمْرًا وَعَصِيدَةً فَلَمْ نَلْبَثْ أَنْ جَاءَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَقَلَّعُ يَتَكَفَّأُ فَقَالَ أَطْعَمْتِهِمَا قُلْنَا نَعَمْ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَسْأَلُكَ عَنْ الصَّلَاةِ قَالَ أَسْبِغْ الْوُضُوءَ وَخَلِّلْ الْأَصَابِعَ وَإِذَا اسْتَنْشَقْتَ فَأَبْلِغْ إِلَّا أَنْ تَكُونَ صَائِمًا قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لِي امْرَأَةٌ فَذَكَرَ مِنْ بَذَائِهَا قَالَ طَلِّقْهَا قُلْتُ إِنَّ لَهَا صُحْبَةً وَوَلَدًا قَالَ مُرْهَا أَوْ قُلْ لَهَا فَإِنْ يَكُنْ فِيهَا خَيْرٌ فَسَتَفْعَلْ وَلَا تَضْرِبْ ظَعِينَتَكَ ضَرْبَكَ أُمَيَّتَكَ فَبَيْنَا هُوَ كَذَلِكَ إِذْ دَفَعَ الرَّاعِي الْغَنَمَ فِي الْمُرَاحِ عَلَى يَدِهِ سَخْلَةٌ فَقَالَ أَوَلَّدْتَ قَالَ نَعَمْ قَالَ مَاذَا قَالَ بَهْمَةً قَالَ اذْبَحْ مَكَانَهَا شَاةً ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيَّ فَقَالَ لَا تَحْسَبَنَّ وَلَمْ يَقُلْ لَا يَحْسَبَنَّ أَنَّ مَا ذَبَحْنَاهَا مِنْ أَجْلِكَ لَنَا غَنَمٌ مِائَةٌ لَا نُحِبُّ أَنْ تَزِيدَ عَلَيْهَا فَإِذَا وَلَّدَ الرَّاعِي بَهْمَةً أَمَرْنَاهُ فَذَبَحَ مَكَانَهَا شَاةً

आम्हाला [यह्या बिन सईद] यांनी [इब्न जुरैज] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: मला [इस्माईल बिन कसीर] यांनी [आशिम बिन लाकिथ] यांच्याकडून त्यांच्या वडिलांकडून सांगितले, जे बनी मुनफिकचे दूत होते —[अब्दुर्रज़ाक अल-मुन्तकी] यांनी त्याला अल-मुन्तफिक असे संबोधले—की तो आणि त्याचा एक साथीदार पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे गेले, परंतु त्यापैकी कोणीही त्यांना भेटू शकले नाहीत. त्यानंतर आयशा (रज़ियल्लाहु अनहा) यांनी दोघांनाही खजूर आणि दलिया दिले. थोड्याच वेळात पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) आले, जणू वरून उतरत असले (पायाच्या तळव्याला जमिनीला न लावता, पायाच्या बोटांच्या तोंडावर चालत). त्यांनी मग विचारले: '(आयशा), तुम्ही दोघांनाही अन्न दिले का?' आम्ही उत्तर दिले, 'होय.' मी (अब्दुर्रज़ाक) म्हटले, 'हे अल्लाहचे प्रेषित, मला नमाजाबद्दल विचारण्याची इच्छा आहे?' त्यांनी सांगितले: "वुजू नीट करा, वुजू करताना बोटांना ओले करा, आणि जर तुम्ही इस्तिंशाक (नाकात पाणी ओढणे) करत असाल, तर ते नीट करा, फक्त जेव्हा तुम्ही उपवास केलेले असाल तेव्हा वगळता." मी पुन्हा म्हणालो, "अल्लाहच्या प्रेषिता, माझी एक पत्नी आहे." मग अब्दुर्रज़ाकने आपल्या पत्नीच्या वाईट स्वभावाचे वर्णन केले. मग त्याने सांगितले: "तिला घटस्फोट दे." मी म्हणालो, "अल्लाहचे प्रेषित, ती माझी नातलग आहे आणि तिच्यापासून माझे एक मूल आहे." त्याने म्हटले: "अशा परिस्थितीत, तिला आदेश दे – किंवा – तिला चांगल्या गोष्टींचे पालन करण्यास सांग." जर तिच्यात काहीही चांगुलपणा असेल, तर ती नक्कीच तुझे आदेश पाळेल, आणि तुझ्या पत्नीला जशी तू तुझ्या दासीला मारतोस तशी मारू नकोस." त्या वेळी, अचानक बकरीचा राखणदार एक बकरी तिच्या तबेल्यात घेऊन आला, आणि त्याच्या हातात एक बकराचे पिल्लू होते. मग त्याने विचारले, "त्या बकरीने पिल्लू दिला आहे का?" त्याने उत्तर दिले, "होय." त्याने पुन्हा विचारले: "किती पिल्लू?" त्याने उत्तर दिले, "एक पिल्लू." त्याने म्हटले: "त्या बछड्यासाठी एक बकरी कापून आण." मग त्याने पुन्हा म्हटले: "असे समजू नकोस की आम्ही तुझ्या आगमनामुळे ती कापतो आहोत. आमच्याकडे शंभर बकरी आहेत आणि आम्हाला त्यांची संख्या वाढवायची नाही. म्हणून, जर एखाद्या गवळीच्या जनावराला पिल्लू झालं, तर आम्ही त्याला ते वधून टाकण्याचे आदेश देतो." म्हणून त्याने (नवजात पिल्ल्याच्या बदल्यात) एक बकरी वधून टाकली.