Imam Ahmad : 17041
حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ زِيَادٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ جَزْءٍ الزُّبَيْدِيِّ قَالَ أَكَلْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شِوَاءً فِي الْمَسْجِدِ فَأُقِيمَتْ الصَّلَاةُ فَأَدْخَلْنَا أَيْدِيَنَا فِي الْحَصَى ثُمَّ قُمْنَا نُصَلِّي وَلَمْ نَتَوَضَّأْ
Na taʻu mai e Hasan bin Musa ia i matou. Na taʻu mai e Ibn Lahiʻah ia i matou. Na taʻu mai e Sulaiman bin Ziyad ia i matou mai ia Abdullah bin Harith bin Juz' Az-Zubaidi, o lē na fai mai: Na matou 'aʻai aano o manu ma le Avefeʻau a Allah (ia ia te ia le filemu ma faʻamanuiaga a Allah) i le faletapuai, ona faia lea o le iqamah mo le tatalo. Na matou tuʻu o matou lima i le oneone ma tutu i luga e tatalo e aunoa ma le faia o le fufulu.