इमाम अहमद : 16984

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ بَحْرٍ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ يُوسُفَ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ عَنْ عَامِرِ بْنِ زَيْدٍ الْبُكَالِيِّ أَنَّهُ سَمِعَ عُتْبَةَ بْنَ عَبْدٍ السُّلَمِيِّ يَقُولُ جَاءَ أَعْرَابِيٌّ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَأَلَهُ عَنْ الْحَوْضِ وَذَكَرَ الْجَنَّةَ ثُمَّ قَالَ الْأَعْرَابِيُّ فِيهَا فَاكِهَةٌ قَالَ نَعَمْ وَفِيهَا شَجَرَةٌ تُدْعَى طُوبَى فَذَكَرَ شَيْئًا لَا أَدْرِي مَا هُوَ قَالَ أَيُّ شَجَرِ أَرْضِنَا تُشْبِهُ قَالَ لَيْسَتْ تُشْبِهُ شَيْئًا مِنْ شَجَرِ أَرْضِكَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَتَيْتَ الشَّامَ فَقَالَ لَا قَالَ تُشْبِهُ شَجَرَةً بِالشَّامِ تُدْعَى الْجَوْزَةُ تَنْبُتُ عَلَى سَاقٍ وَاحِدٍ وَيَنْفَرِشُ أَعْلَاهَا قَالَ مَا عِظَمُ أَصْلِهَا قَالَ لَوْ ارْتَحَلَتْ جَذَعَةٌ مِنْ إِبِلِ أَهْلِكَ مَا أَحَاطَتْ بِأَصْلِهَا حَتَّى تَنْكَسِرَ تَرْقُوَتُهَا هَرَمًا قَالَ فِيهَا عِنَبٌ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَمَا عِظَمُ الْعُنْقُودِ قَالَ مَسِيرَةُ شَهْرٍ لِلْغُرَابِ الْأَبْقَعِ وَلَا يَعْثُرُ قَالَ فَمَا عِظَمُ الْحَبَّةِ قَالَ هَلْ ذَبَحَ أَبُوكَ تَيْسًا مِنْ غَنَمِهِ قَطُّ عَظِيمًا قَالَ نَعَمْ قَالَ فَسَلَخَ إِهَابَهُ فَأَعْطَاهُ أُمَّكَ قَالَ اتَّخِذِي لَنَا مِنْهُ دَلْوًا قَالَ نَعَمْ قَالَ الْأَعْرَابِيُّ فَإِنَّ تِلْكَ الْحَبَّةَ لَتُشْبِعُنِي وَأَهْلَ بَيْتِي قَالَ نَعَمْ وَعَامَّةَ عَشِيرَتِكَ

हे आम्हाला [अली बिन बहर] यांनी सांगितले. हे आम्हाला [हिशाम बिन युसुफ] यांनी सांगितले. हे आम्हाला [मअमर] यांनी सांगितले. [याह्या बिन अबू काथिर] यांच्याकडून, [आमीर बिन ज़ैद अल बुकाली] यांच्याकडून, ज्यांनी [उत्बा बिन अब्दु अस-सुलामी] यांना म्हणताना ऐकले: "एक बेदुईन पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे आला आणि हाउदल (पैगंबरांचा तलाव) विषयी विचारले, आणि त्यांनी स्वर्गाचा उल्लेख केला." मग त्या बेदुईनने पुन्हा विचारले, 'त्यात फळे आहेत का?' त्यांनी उत्तर दिले, 'होय, त्यात थुबा नावाचे एक झाडही आहे.' मग त्यांनी काहीतरी सांगितले, पण मला ते काय होते ते माहीत नाही. त्या बेदुईनने पुन्हा विचारले, 'या जगात त्यासारखे कोणते झाड आहे?' त्यांनी उत्तर दिले: 'तुमच्या जगात त्यासारखे काहीही नाही.' मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी पुढे सांगितले: "तुम्ही कधी सिरियाला गेलात का?" त्याने उत्तर दिले, "कधीही नाही." त्यांनी सांगितले: "सिरियात एक झाड आहे जे त्यासारखेच आहे, म्हणजे जाव्झाह झाड, जे एका खोडातून वाढते आणि वरच्या भागात रुंद पसरलेले असते." बेदुईनने विचारले, "त्याच्या मुळांचा व्यास किती आहे?" त्यांनी उत्तर दिले, "जर तुमच्या कुटुंबातील पाच वर्षांची मादी उंट आपल्या कंबरेचा हाड तुटले किंवा ती वृद्ध आणि दुर्बल झाली तरीही ती त्याच्या मुळांना वेढू शकणार नाही." बेदुईनने पुन्हा विचारले, "त्यावर द्राक्षेही लागतात का?" त्यांनी उत्तर दिले, "होय." त्या माणसाने पुढे विचारले, "मग त्याचा गुच्छा किती मोठा आहे?" त्याने सांगितले: "तो एका कावळ्याने (ज्याच्या पोटावर पांढरा ठिपका असतो) थांबता किंवा विश्रांती न घेता एका महिन्याच्या प्रवासाइतका आहे." गावकऱ्याने पुन्हा विचारले, "मग त्याचे बियाणे किती मोठे आहे?" त्याने स्पष्ट केले, "तुझ्या वडिलांनी कधी मोठी रानटी बकरी कापली आहे का?" त्याने उत्तर दिले, "हो." तो पुढे म्हणाला: "मग तुझ्या वडिलांनी तिची साल काढली आणि ती तुझ्या आईला दिली, जोपर्यंत तुझ्या आईने म्हटले नाही, 'आम्हाला एक बादली भरून मांस आणून दे.'" गावकऱ्याने उत्तर दिले, "हो." मग गावकऱ्याने पुन्हा विचारले, "अशा परिस्थितीत, एकच द्राक्ष माझ्यासाठी आणि माझ्या कुटुंबासाठी पुरेसे ठरेल का?" त्याने उत्तर दिले, "नक्कीच, तुमच्या सर्व नातेवाईकांसाठीही."