इमाम अहमद : 16971

حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ أَبُو الْعَبَّاسِ الدِّمَشْقِيُّ بِمَكَّةَ إِمْلَاءً قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ يَزِيدَ بْنِ جَابِرٍ قَالَ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ جَابِرٍ الطَّائِيُّ قَاضِي حِمْصَ قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ الْحَضْرَمِيُّ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُ سَمِعَ النَّوَّاسَ بْنَ سَمْعَانَ الْكِلَابِيَّ قَالَ ذَكَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الدَّجَّالَ ذَاتَ غَدَاةٍ فَخَفَّضَ فِيهِ وَرَفَّعَ حَتَّى ظَنَنَّاهُ فِي طَائِفَةِ النَّخْلِ فَلَمَّا رُحْنَا إِلَيْهِ عَرَفَ ذَلِكَ فِي وُجُوهِنَا فَسَأَلْنَاهُ فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ ذَكَرْتَ الدَّجَّالَ الْغَدَاةَ فَخَفَّضْتَ فِيهِ وَرَفَّعْتَ حَتَّى ظَنَنَّاهُ فِي طَائِفَةِ النَّخْلِ قَالَ غَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُنِي عَلَيْكُمْ فَإِنْ يَخْرُجْ وَأَنَا فِيكُمْ فَأَنَا حَجِيجُهُ دُونَكُمْ وَإِنْ يَخْرُجْ وَلَسْتُ فِيكُمْ فَامْرُؤٌ حَجِيجُ نَفْسِهِ وَاللَّهُ خَلِيفَتِي عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ إِنَّهُ شَابٌّ جَعْدٌ قَطَطٌ عَيْنُهُ طَافِيَةٌ وَإِنَّهُ يَخْرُجُ مِنْ خِلَّةٍ بَيْنَ الشَّامِ وَالْعِرَاقِ فَعَاثَ يَمِينًا وَشِمَالًا يَا عِبَادَ اللَّهِ اثْبُتُوا قُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لُبْثُهُ فِي الْأَرْضِ قَالَ أَرْبَعِينَ يَوْمًا يَوْمٌ كَسَنَةٍ وَيَوْمٌ كَشَهْرٍ وَيَوْمٌ كَجُمُعَةٍ وَسَائِرُ أَيَّامِهِ كَأَيَّامِكُمْ قُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَذَلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي هُوَ كَسَنَةٍ أَيَكْفِينَا فِيهِ صَلَاةُ يَوْمٍ وَلَيْلَةٍ قَالَ لَا اقْدُرُوا لَهُ قَدْرَهُ قُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَمَا إِسْرَاعُهُ فِي الْأَرْضِ قَالَ كَالْغَيْثِ اسْتَدْبَرَتْهُ الرِّيحُ قَالَ فَيَمُرُّ بِالْحَيِّ فَيَدْعُوهُمْ فَيَسْتَجِيبُونَ لَهُ فَيَأْمُرُ السَّمَاءَ فَتُمْطِرُ وَالْأَرْضَ فَتُنْبِتُ وَتَرُوحُ عَلَيْهِمْ سَارِحَتُهُمْ وَهِيَ أَطْوَلُ مَا كَانَتْ ذُرًى وَأَمَدُّهُ خَوَاصِرَ وَأَسْبَغُهُ ضُرُوعًا وَيَمُرُّ بِالْحَيِّ فَيَدْعُوهُمْ فَيَرُدُّوا عَلَيْهِ قَوْلَهُ فَتَتْبَعُهُ أَمْوَالُهُمْ فَيُصْبِحُونَ مُمْحِلِينَ لَيْسَ لَهُمْ مِنْ أَمْوَالِهِمْ شَيْءٌ وَيَمُرُّ بِالْخَرِبَةِ فَيَقُولُ لَهَا أَخْرِجِي كُنُوزَكِ فَتَتْبَعُهُ كُنُوزُهَا كَيَعَاسِيبِ النَّحْلِ قَالَ وَيَأْمُرُ بِرَجُلٍ فَيُقْتَلُ فَيَضْرِبُهُ بِالسَّيْفِ فَيَقْطَعُهُ جِزْلَتَيْنِ رَمْيَةَ الْغَرَضِ ثُمَّ يَدْعُوهُ فَيُقْبِلُ إِلَيْهِ يَتَهَلَّلُ وَجْهُهُ قَالَ فَبَيْنَا هُوَ عَلَى ذَلِكَ إِذْ بَعَثَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ الْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ عَلَيْهِ السَّلَام فَيَنْزِلُ عِنْدَ الْمَنَارَةِ الْبَيْضَاءِ شَرْقِيَّ دِمَشْقَ بَيْنَ مَهْرُودَتَيْنِ وَاضِعًا يَدَهُ عَلَى أَجْنِحَةِ مَلَكَيْنِ فَيَتْبَعُهُ فَيُدْرِكُهُ فَيَقْتُلُهُ عِنْدَ بَابِ لُدٍّ الشَّرْقِيِّ قَالَ فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ أَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ إِلَى عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ عَلَيْهِ السَّلَام أَنِّي قَدْ أَخْرَجْتُ عِبَادًا مِنْ عِبَادِي لَا يَدَانِ لَكَ بِقِتَالِهِمْ فَحَوِّزْ عِبَادِي إِلَى الطُّورِ فَيَبْعَثُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ يَأْجُوجَ وَمَأْجُوجَ وَهُمْ كَمَا قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { مِنْ كُلِّ حَدَبٍ يَنْسِلُونَ } فَيَرْغَبُ عِيسَى وَأَصْحَابُهُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَيُرْسِلُ عَلَيْهِمْ نَغَفًا فِي رِقَابِهِمْ فَيُصْبِحُونَ فَرْسَى كَمَوْتِ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ فَيَهْبِطُ عِيسَى وَأَصْحَابُهُ فَلَا يَجِدُونَ فِي الْأَرْضِ بَيْتًا إِلَّا قَدْ مَلَأَهُ زَهَمُهُمْ وَنَتِنُهُمْ فَيَرْغَبُ عِيسَى وَأَصْحَابُهُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَيُرْسِلُ عَلَيْهِمْ طَيْرًا كَأَعْنَاقِ الْبُخْتِ فَتَحْمِلُهُمْ فَتَطْرَحُهُمْ حَيْثُ شَاءَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ ابْنُ جَابِرٍ فَحَدَّثَنِي عَطَاءُ بْنُ يَزِيدَ السَّكْسَكِيُّ عَنْ كَعْبٍ أَوْ غَيْرِهِ قَالَ فَتَطْرَحُهُمْ بِالْمُهَبَّلِ قَالَ ابْنُ جَابِرٍ فَقُلْتُ يَا أَبَا يَزِيدَ وَأَيْنَ الْمُهَبَّلُ قَالَ مَطْلَعُ الشَّمْسِ قَالَ وَيُرْسِلُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ مَطَرًا لَا يَكُنْ مِنْهُ بَيْتُ وَبَرٍ وَلَا مَدَرٍ أَرْبَعِينَ يَوْمًا فَيَغْسِلُ الْأَرْضَ حَتَّى يَتْرُكَهَا كَالزَّلَفَةِ وَيُقَالُ لِلْأَرْضِ أَنْبِتِي ثَمَرَتَكِ وَرُدِّي بَرَكَتَكِ قَالَ فَيَوْمَئِذٍ يَأْكُلُ النَّفَرُ مِنْ الرُّمَّانَةِ وَيَسْتَظِلُّونَ بِقِحْفِهَا وَيُبَارَكُ فِي الرِّسْلِ حَتَّى أَنَّ اللَّقْحَةَ مِنْ الْإِبِلِ لَتَكْفِي الْفِئَامَ مِنْ النَّاسِ وَاللَّقْحَةَ مِنْ الْبَقَرِ تَكْفِي الْفَخِذَ وَالشَّاةَ مِنْ الْغَنَمِ تَكْفِي أَهْلَ الْبَيْتِ قَالَ فَبَيْنَا هُمْ عَلَى ذَلِكَ إِذْ بَعَثَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ رِيحًا طَيِّبَةً تَحْتَ آبَاطِهِمْ فَتَقْبِضُ رُوحَ كُلِّ مُسْلِمٍ أَوْ قَالَ كُلِّ مُؤْمِنٍ وَيَبْقَى شِرَارُ النَّاسِ يَتَهَارَجُونَ تَهَارُجَ الْحَمِيرِ وَعَلَيْهِمْ أَوْ قَالَ وَعَلَيْهِ تَقُومُ السَّاعَةُ

मक्का येथे [अल-वलीद इब्न मुस्लिम अबू अब्बास अद-दिमाश्की] यांनी आम्हाला सांगितले, ज्यांनी आम्हाला ते लिहून दिले, आणि त्यांनी म्हटले: मला [अब्दुर्रहमान इब्न याझीद इब्न जाबिर] यांनी सांगितले, ज्यांनी म्हटले: मला [याह्या इब्न जाबिर अथ-थ'ई] यांनी सांगितले, जे हिम्स येथे न्यायाधीश होते, त्याने सांगितले: मला [अब्दुर्रहमान बिन जुबैर बिन नुफैर अल-हद्रामी] यांनी त्यांच्या वडिलांकडून सांगितले की त्यांनी [नवावस बिन सम'आन अल-किलाबी] म्हणताना ऐकले: एका प्रवासात, अल्लाहचे दूत (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी दज्जालबद्दल सांगितले. कधी कधी त्याने आपला आवाज वाढविला, तर कधी इतका कमी केला की आम्हाला वाटले की तो खजूरच्या झाडांच्या गटात आहे. जेव्हा आम्ही त्याच्याकडे पोहोचलो, तेव्हा आमच्या चेहऱ्यावरील भावभंगिम्यांवरून त्याला सर्व काही कळले. आम्ही ताबडतोब त्याला दज्जालबद्दल विचारले. आम्ही विचारले, "अल्लाहच्या प्रेषिता, असे दिसते की तुम्ही प्रवासात दज्जालबद्दल बोलत होतात, आणि तुम्ही तुमचा आवाज कमी केला, पण कधी कधी तो इतका वाढवला की आम्हाला वाटले की तुम्ही खजूरच्या झाडांच्या गटात आहात!" अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी उत्तर दिले, "काही प्रमाणात कारण दज्जाल मला तुमच्यासाठी सर्वात जास्त भीती वाटणारी गोष्ट आहे." पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी पुढे सांगितले, "जर दज्जाल माझा तुमच्यात असताना दिसला, तर मीच तुमचे रक्षण करण्यासाठी त्याच्याशी सामना करीन; पण जर तो माझा तुमच्यात नसताना दिसला, तर तुम्हाला प्रत्येकाला स्वतःहून त्याचा सामना करावा लागेल." त्या वेळी अल्लाह प्रत्येक मुसलमानासाठी माझा प्रतिनिधी (म्हणजे माझा रक्षक आणि सहाय्यक) असेल. जाणून घ्या की दज्जालची वैशिष्ट्ये अशी आहेत: तो तरुण असेल, जाड, गुंडाळलेले केस असतील आणि डोळे बाहेर आलेले असतील; तो सिरिया आणि इराकच्या मार्गावरून उदयास येईल, आणि मग तो उजवीकडे आणि डावीकडे विध्वंस घडवेल. अल्लाहचे बंधूंनो, ठाम उभे राहा. आम्ही विचारले, "हे अल्लाहचे प्रेषित, दज्जाल पृथ्वीवर किती काळ राहील?" पैगंबर (स.) म्हणाले, "चाळीस दिवस." काही दिवस वर्षासारखे, काही महिन्यासारखे, काही आठवड्यासारखे आणि काही दिवस तुम्हाला माहीत असलेल्या सामान्य दिवसांप्रमाणे असतील. आम्ही सर्वांनी विचारले, "हे अल्लाहचे प्रेषित, ज्या दिवसाला एक वर्ष समजायचे असेल, त्या दिवशी फक्त एकदाच नमाज पढणे पुरेसे ठरेल का?" अल्लाहचे प्रेषित म्हणाले, "नाही, तर त्याचा अंदाज काळजीपूर्वक घ्या." आम्ही विचारले, "हे अल्लाहचे प्रेषित, दज्जाल पृथ्वीवर किती वेगाने फिरतो?" पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी उत्तर दिले, 'वाऱ्याने वाहणाऱ्या पावसासारखा; तो एखाद्या गावात येतो आणि त्यांना फसवत तोपर्यंत ते त्याला स्वीकारतात, मग दज्जाल आकाशाला आज्ञा करतो आणि ते आपोआप पाऊस ढाळते; दज्जाल पृथ्वीला आज्ञा करतो आणि ती आपोआप वनस्पती निर्माण करते; त्यांची पशुधनही स्वतःच चरतात आणि त्यांची कूबड उंच, आकार मोठा आणि दूध अधिक प्रमाणात होते.' त्याचप्रमाणे, जेव्हा दज्जाल एखाद्या गावात जातो आणि तेथील लोक त्याचे उपदेश नाकारतात, तेव्हा विचित्रपणे त्यांचे धन त्याच्या मागे लागते आणि त्यांना भयंकर दुष्काळ झडपतो, ज्यामुळे त्यांच्याकडे काहीही उरत नाही. मग दज्जाल एका उद्ध्वस्त गावातून गेला आणि म्हणाला, "तुमच्याकडे असलेले खजिनं बाहेर काढा." आश्चर्यकारकपणे, तो खजिनं अचानक त्याच्या मागे लागला, जणू मधमाश्या त्यांच्या राणीच्या मागे लागतात. नवास म्हणाले की त्यानंतर दज्जाने एका माणसाला आणून मारण्याचा आदेश दिला. मग दज्जालने आपल्या तलवारीने त्याच्यावर वार केले, तो बाण लागल्यासारखा दोन तुकडे झाला. मग दज्जालने त्याला हाक मारली आणि अचानक तो माणूस तेजस्वी चेहर्‍यासह आला. नवास म्हणाले की जेव्हा दज्जालने अशी जादू केली, तेव्हा अल्लाने अचानक मसीहा, मरियमचा पुत्र इसा, यांच्यावर शांती असो, यांना पाठवले. ईसा दमिश्कच्या पूर्वेस असलेल्या पांढऱ्या मनोऱ्यावर उतरला, केशरी सुगंधी तेलाने अभिषिक्त केलेल्या दोन वस्त्रांच्या मध्ये; ईसाने दोन देवदूतांच्या पंखांवर आपले हात ठेवले. ईसा अखंडपणे दज्जालचा पाठलाग करत होता; त्याने त्याला पूर्वेस 'बाब लुड्द' येथे गाठले आणि दज्जालचा वध केला. या क्षणी, अल्लाहने मरियमचा पुत्र येशू यांना प्रकट केले: "खरोखरच, मी माझ्या सेवकांमध्ये असे लोक उभे केले आहेत ज्यांना तुम्ही पराभूत करू शकणार नाही; म्हणून माझ्या सेवकांना पुढे जाऊ द्या जोपर्यंत ते तुरसिना येथे पोहोचत नाहीत." मग अल्लाहने याजুজ आणि मաջুজ यांना पाठवले, आणि ते, जसे अल्लाहने सांगितले आहे, "प्रत्येक उंच किल्ल्यातून उतरले" (सुरह अल-अंबिया 96), मग ईसा आणि त्यांच्या साथींनी सर्वशक्तिमान आणि उन्नत अल्लाहकडे प्रार्थना केली, आणि अल्लाहने त्यांच्या घशातून आपोआप कफ पाठवला, जोपर्यंत ते अचानक मृत्यूने ठार झाले. मग ईसा आणि त्यांच्या सोबतींनी खाली उतरले, आणि त्यांना पृथ्वीच्या पृष्ठभागावर एकही घर सापडले नाही; पृथ्वी याजুজ आणि मաջुज यांच्या मृतदेहांच्या दुर्गंधीने आणि कुसलेल्या वासानं भरलेली होती. ईसा आणि त्यांच्या साथीदारांनी परमेश्वर सर्वशक्तिमान आणि उन्नत यांना पुन्हा प्रार्थना सुरू ठेवली, आणि तत्काळ परमेश्वराने उंटांच्या मानइतक्या जाड पक्ष्यांच्या टोळ्या पाठवल्या; त्यांनी याजুজ आणि मաջुज यांच्या मृतदेहांना उचलून फक्त परमेश्वरालाच माहीत असलेल्या ठिकाणी टाकले. इब्न जबीर म्हणाले: आम्हाला 'अथो' बिन याझीद अल-सक्साकी यांनी का'ब किंवा इतर कोणाकडून सांगितले की: मग अल्लाहने याजুজ आणि मաջुजला एका खोल दऱ्यात फेकले. इब्न जरीर म्हणाले: मी विचारले, "अरे अबू याझीद, ती दरी कुठे आहे?" त्याने उत्तर दिले, 'जिथे सूर्य उगवतो तिथे.' त्याने सांगितले, 'मग सर्वशक्तिमान आणि उन्नत अल्लाहने चाळीस दिवस पाऊस पाठविला, ज्यामुळे शहरातही आणि ग्रामीण भागातही एकही घर उरले नाही. मग अल्लाहने पृथ्वीला जणू पाण्यासारखे करून ठेवले आणि पृथ्वीला आज्ञा केली, "तुझे फळ उत्पन्न कर आणि तुझ्या आशीर्वादांना पुनरुज्जीवित कर."' यजीद म्हणाले की, त्या वेळी काही लोकांनी अनार खाल्ले आणि त्यांच्या सालीखाली आश्रय घेतला, आणि त्यांना विपुलता व समृद्धीची देणगी मिळाली, इतकी की एका दुधाच्या उंटाची पुरवठा इतक्या लोकांसाठी पुरेशी होती, एका दुधाच्या गायीची पुरवठा इतक्या कुटुंबांसाठी पुरेशी होती, आणि एका बकरीची पुरवठा संपूर्ण घरासाठी पुरेशी होती. नवास म्हणाले की, ते अशा समृद्धीच्या अवस्थेत असताना, अचानक सर्वशक्तिमान आणि परमपवित्र अल्लाहने त्यांच्या काखाखाली एक सुखद वारा पाठवला, ज्यामुळे प्रत्येक मुसलमानाची—किंवा जसे त्यांनी म्हटले, प्रत्येक श्रद्धाळूची—आत्मा घेतली गेली, आणि जे उरले ते फक्त दुर्दैवी लोक होते, जे उघडपणे व्यभिचार करतात, जसे गाढवाला संभोग करताना; अशा लोकांसाठी – किंवा त्याने एकवचन वापरून 'या व्यक्तीसाठी' असे म्हटले – प्रलयकाळ आला.