Imam Ahmad : 16967

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنِي الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ يَزِيدَ بْنِ جَابِرٍ قَالَ حَدَّثَنِي رَبِيعَةُ بْنُ يَزِيدَ حَدَّثَنِي أَبُو كَبْشَةَ السَّلُولِيُّ أَنَّهُ سَمِعَ سَهْلَ ابْنَ الْحَنْظَلِيَّةِ الْأَنْصَارِيَّ صَاحِبَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ عُيَيْنَةَ والْأَقْرَعَ سَأَلَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَيْئًا فَأَمَرَ مُعَاوِيَةَ أَنْ يَكْتُبَ بِهِ لَهُمَا فَفَعَلَ وَخَتَمَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَمَرَ بِدَفْعِهِ إِلَيْهِمَا فَأَمَّا عُيَيْنَةُ فَقَالَ مَا فِيهِ قَالَ فِيهِ الَّذِي أُمِرْتُ بِهِ فَقَبَّلَهُ وَعَقَدَهُ فِي عِمَامَتِهِ وَكَانَ أَحْكَمَ الرَّجُلَيْنِ وَأَمَّا الْأَقْرَعُ فَقَالَ أَحْمِلُ صَحِيفَةً لَا أَدْرِي مَا فِيهَا كَصَحِيفَةِ الْمُتَلَمِّسِ فَأَخْبَرَ مُعَاوِيَةُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِقَوْلِهِمَا وَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَاجَةٍ فَمَرَّ بِبَعِيرٍ مُنَاخٍ عَلَى بَابِ الْمَسْجِدِ مِنْ أَوَّلِ النَّهَارِ ثُمَّ مَرَّ بِهِ آخِرَ النَّهَارِ وَهُوَ عَلَى حَالِهِ فَقَالَ أَيْنَ صَاحِبُ هَذَا الْبَعِيرِ فَابْتُغِيَ فَلَمْ يُوجَدْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اتَّقُوا اللَّهَ فِي هَذِهِ الْبَهَائِمِ ثُمَّ ارْكَبُوهَا صِحَاحًا وَارْكَبُوهَا سِمَانًا كَالْمُتَسَخِّطِ آنِفًا إِنَّهُ مَنْ سَأَلَ وَعِنْدَهُ مَا يُغْنِيهِ فَإِنَّمَا يَسْتَكْثِرُ مِنْ نَارِ جَهَنَّمَ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَا يُغْنِيهِ قَالَ مَا يُغَدِّيهِ أَوْ يُعَشِّيهِ

اسان کي [علي بن عبدالله] ٻڌايو آهي [الوليد بن مسلم] مون کي [عبدالرحمن بن يزيد بن جابر] ٻڌايو آهي ته چيو آهي؛ مون کي [ربيع بن يزيد] ٻڌايو آهي ته مون کي [ابو قصيبه الصلوة] ٻڌايو آهي ته هن [سحل بن الحنظلية الانصاري] کي رسول الله صلي الله عليه وسلم جي هڪ صحابي کان ٻڌو آهي ته عُيَينة ۽ اقرع رسول الله صلي الله عليه وسلم کان ڪجهه گهريو. تنهن ڪري هن معاويه کي حڪم ڏنو ته اهو لکي ته انهن ٻنهي کي ڏنو وڃي. پوءِ معاويه ان کي لکيو ۽ پوءِ ان تي رسول الله صلي الله عليه وسلم جي مهر لڳائي. ان کان پوءِ هن ٻنهي کي خط موڪلڻ جو حڪم ڏنو. عُيَينة ڏانهن موڪليل خط جي حوالي سان، عُيَينة پڇيو، 'ان ۾ ڇا آهي؟' معاويه جواب ڏنو، 'ان ۾ ڪجهه آهي جيڪو مون کي ڪرڻ جو حڪم ڏنو ويو آهي'. پوءِ عُينَةُ کيس چمي ڏني ۽ کيس پنهنجي امامت ۾ قيد ڪري ڇڏيو، ۽ عُينَةُ ٻن ماڻهن مان سڀ کان وڌيڪ خوبصورت هو - اقرع مان -. جيئن ته الاقرع ڏانهن موڪليل خط بابت، عُينَةُ چيو؛ 'مان هڪ چادر کڻي آيو آهيان، پر مون کي پاڻ کي خبر ناهي ته ان تي ڇا لکيل آهي، جهڙوڪ المُطَلمِس چادر'. پوءِ معاويه پنهنجو ٻيو تبصرو رسول الله ﷺ کي پهچايو. پوءِ رسول الله ﷺ پنهنجي خواهش پوري ڪرڻ لاءِ ٻاهر نڪتا، پوءِ هڪ اُٺ جي ڀرسان گذريو جيڪو ڏينهن جي شروعات کان وٺي مسجد جي دروازي جي سامهون گوڙ ڪري رهيو هو. پوءِ جڏهن شام ٿي ته ان کي ٻيهر پار ڪيو، ۽ اُٺ اڃا تائين پنهنجي جاءِ تي گوڙ ڪري رهيو هو. پوءِ هن پڇيو؛ 'هن اُٺ جو مالڪ ڪٿي آهي؟' هن ان کي ڳولهيو پر مالڪ نه مليو. پوءِ رسول الله ﷺ فرمايو؛ 'هن جانور جي باري ۾ الله کان ڊڄو.' جڏهن هو صحتمند هجي ته ان تي سواري ڪريو، ۽ جڏهن هو عضلاتي هجي ته ان تي سواري ڪريو جيئن هو ٿڪل هجي. ۽ يقيناً، جيڪو به سوال ڪري ٿو جڏهن ته ان وٽ ڪجهه آهي جيڪو سندس ضرورتن کي پورو ڪري سگهي ٿو، اهو صرف دوزخ جي باهه کي وڌائيندو آهي. اصحابن پڇيو، 'يا الله جا رسول، ڪهڙي شيءِ ان لاءِ ڪافي هوندي؟' پاڻ فرمايائون؛ 'ڪجهه اهڙو جيڪو هو لنچ ۽ ڊنر ۾ کائي سگهي.'