इमाम अहमद : 16967

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنِي الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ يَزِيدَ بْنِ جَابِرٍ قَالَ حَدَّثَنِي رَبِيعَةُ بْنُ يَزِيدَ حَدَّثَنِي أَبُو كَبْشَةَ السَّلُولِيُّ أَنَّهُ سَمِعَ سَهْلَ ابْنَ الْحَنْظَلِيَّةِ الْأَنْصَارِيَّ صَاحِبَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ عُيَيْنَةَ والْأَقْرَعَ سَأَلَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَيْئًا فَأَمَرَ مُعَاوِيَةَ أَنْ يَكْتُبَ بِهِ لَهُمَا فَفَعَلَ وَخَتَمَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَمَرَ بِدَفْعِهِ إِلَيْهِمَا فَأَمَّا عُيَيْنَةُ فَقَالَ مَا فِيهِ قَالَ فِيهِ الَّذِي أُمِرْتُ بِهِ فَقَبَّلَهُ وَعَقَدَهُ فِي عِمَامَتِهِ وَكَانَ أَحْكَمَ الرَّجُلَيْنِ وَأَمَّا الْأَقْرَعُ فَقَالَ أَحْمِلُ صَحِيفَةً لَا أَدْرِي مَا فِيهَا كَصَحِيفَةِ الْمُتَلَمِّسِ فَأَخْبَرَ مُعَاوِيَةُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِقَوْلِهِمَا وَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَاجَةٍ فَمَرَّ بِبَعِيرٍ مُنَاخٍ عَلَى بَابِ الْمَسْجِدِ مِنْ أَوَّلِ النَّهَارِ ثُمَّ مَرَّ بِهِ آخِرَ النَّهَارِ وَهُوَ عَلَى حَالِهِ فَقَالَ أَيْنَ صَاحِبُ هَذَا الْبَعِيرِ فَابْتُغِيَ فَلَمْ يُوجَدْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اتَّقُوا اللَّهَ فِي هَذِهِ الْبَهَائِمِ ثُمَّ ارْكَبُوهَا صِحَاحًا وَارْكَبُوهَا سِمَانًا كَالْمُتَسَخِّطِ آنِفًا إِنَّهُ مَنْ سَأَلَ وَعِنْدَهُ مَا يُغْنِيهِ فَإِنَّمَا يَسْتَكْثِرُ مِنْ نَارِ جَهَنَّمَ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَا يُغْنِيهِ قَالَ مَا يُغَدِّيهِ أَوْ يُعَشِّيهِ

हे आम्हाला [अली बिन अब्दुल्ला] यांनी सांगितले, ज्यांनी मला [अल-वलीद बिन मुस्लिम] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी मला [अब्दुर्रहमान बिन याझीद बिन जाबीर] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: मला [रबीआ बिन याझीद] यांनी सांगितले, ज्यांनी मला [अबू कसीबाह अस-सुलुली] यांच्याकडून सांगितले की त्यांनी ऐकले होते [सहल बिन अल-हन्झलीय्यह अल-अन्सारी], पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्या सहचार्‍यांपैकी एक, यांनी सांगितले की उयैनाह आणि अल-अक्रा' यांनी पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांना एक प्रश्न विचारला. त्यांनी मुआविया यांना दोघांसाठी एक पत्र लिहायला सांगितले; मुआविया यांनी ते लिहिले आणि पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी त्यावर शिक्का लावला. त्यानंतर त्यांनी ते पत्र दोघांना पाठवण्याचे आदेश दिले. उयैनाहला पाठवण्यात येणाऱ्या पत्राबाबत, उयैनाहने विचारले, "त्यात काय आहे?" मुआवियाने उत्तर दिले, "त्यात काहीतरी आहे जे मला करण्याचे आदेश देण्यात आले आहेत." मग उयैनाहने ते पत्र आपल्या पगडीला बांधतानाच चुंबन दिले, आणि (अल-अक्रा'च्या तुलनेत) उयैनाह त्या दोघांपैकी सर्वात सुंदर होता. अल-अक्रा'ला पाठवलेल्या पत्राबद्दल, अल-अक्रा' म्हणाला, "मी एक पत्रक वाहून नेत आहे, पण त्यावर काय लिहिले आहे हे मला स्वतःला माहीत नाही, अगदी अल-मुतालमिसच्या पत्रकासारखे." मग मुआविया यांनी त्यांचे हे शब्द पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्यापर्यंत पोहोचवले. मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) आपल्या गरजांसाठी बाहेर गेले आणि ते सकाळपासूनच मशीदच्या दरवाजाजवळ गर्जत असलेल्या एका उंटाजवळून गेले. संध्याकाळी परत जातानाही ते त्या उंटाजवळून गेले आणि तो अजूनही त्याच ठिकाणी गर्जत होता. मग त्याने विचारले: 'या उंटाचा मालक कुठे आहे?' त्याने त्याचा शोध घेतला, पण मालक सापडला नाही. मग अल्लाहचे प्रेषित, ज्यांच्यावर अल्लाहची शांति आणि आशीर्वाद असोत, म्हणाले: 'या प्राण्याबाबत अल्लाहची भीती बाळगा. तो निरोगी असताना त्यावर सवारी करा, आणि तो बळकट (थूल) असतानाही त्यावर सवारी करा, जसे तो आधी गर्जना करत होता.' आणि खरोखरच, जो कोणी त्याच्या गरजा भागवण्यासाठी पुरेशी वस्तू असतानाही भीक मागतो, तर तो फक्त नरकाची आग वाढवतो." सहचार्‍यांनी विचारले, "हे अल्लाहचे प्रेषित, त्याच्यासाठी पुरेसे काय आहे?" त्यांनी उत्तर दिले: "जे तो दुपारच्या आणि रात्रीच्या जेवणासाठी खाऊ शकतो."