इमाम अहमद : 16964

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ سَعْدٍ حَدَّثَنِي قَيْسُ بْنُ بِشْرٍ التَّغْلِبِيُّ عَنْ أَبِيهِ وَكَانَ جَلِيسًا لِأَبِي الدَّرْدَاءِ بِدِمَشْقَ قَالَ كَانَ بِدِمَشْقَ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ ابْنُ الْحَنْظَلِيَّةِ مُتَوَحِّدًا لَا يَكَادُ يُكَلِّمُ أَحَدًا إِنَّمَا هُوَ فِي صَلَاةٍ فَإِذَا فَرَغَ يُسَبِّحُ وَيُكَبِّرُ وَيُهَلِّلُ حَتَّى يَرْجِعَ إِلَى أَهْلِهِ قَالَ فَمَرَّ عَلَيْنَا ذَاتَ يَوْمٍ وَنَحْنُ عِنْدَ أَبِي الدَّرْدَاءِ فَقَالَ لَهُ أَبُو الدَّرْدَاءِ كَلِمَةً مِنْكَ تَنْفَعُنَا وَلَا تَضُرُّكَ قَالَ بَعَثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَرِيَّةٍ فَلَمَّا أَنْ قَدِمْنَا جَلَسَ رَجُلٌ مِنْهُمْ فِي مَجْلِسٍ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ يَا فُلَانُ لَوْ رَأَيْتَ فُلَانًا طَعَنَ ثُمَّ قَالَ خُذْهَا وَأَنَا الْغُلَامُ الْغِفَارِيُّ فَمَا تَرَى قَالَ مَا أُرَاهُ إِلَّا قَدْ حَبِطَ أَجْرُهُ قَالَ فَتَكَلَّمُوا فِي ذَلِكَ حَتَّى سَمِعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَصْوَاتَهُمْ فَقَالَ بَلْ يُحْمَدُ وَيُؤْجَرُ قَالَ فَسُرَّ بِذَلِكَ أَبُو الدَّرْدَاءِ حَتَّى هَمَّ أَنْ يَجْثُوَ عَلَى رُكْبَتَيْهِ فَقَالَ آنْتَ سَمِعْتَهُ مِرَارًا قَالَ نَعَمْ

हे आम्हाला [वकी'] यांनी सांगितले. हे आम्हाला [हिशाम बिन साद] यांनी सांगितले, ज्यांनी म्हटले: मला [कैस बिन बिश्र अल-तघलिबी] यांनी त्यांच्या वडिलांकडून सांगितले की ते दमास्कस येथील अबू दारदा यांच्या सभेत बसत असत. त्याने सांगितले, "दमास्कसमध्ये [इब्न हंझलियाह] म्हणून ओळखला जाणारा एक माणूस होता; तो नेहमी स्वतःमध्येच मग्न असायचा आणि कोणाशीही बोलत नसे. त्याचे पूर्ण लक्ष प्रार्थनेवर केंद्रित असे; प्रार्थना संपल्यावर तो आपल्या कुटुंबाकडे परत येईपर्यंत तस्बीह, तक्बीर आणि तहलील पठण करायचा. मग एक दिवस तो आमच्याजवळून गेला, आणि त्या वेळी आम्ही अबू दारदा यांच्या सोबत बसलो होतो. मग अबू दarda यांनी त्याला म्हटले, "तुझ्याकडून एकच शब्द अपेक्षित आहे, असा शब्द जो आम्हाला लाभदायक ठरेल आणि तुला कोणताही त्रास होणार नाही." त्या माणसाने उत्तर दिले, "अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी एकदा आम्हाला एका लष्करी मोहिमेवर पाठवले. जेव्हा आम्ही परतलो, तेव्हा त्यापैकी एक माणूस त्या सभेत बसला जिथे अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) बसले होते. त्या माणसाने मग विचारले, 'अरे अमुका, जर तू एखाद्या शत्रूला तलवार घालत असलेल्या अमुकाला पाहिलास आणि तो म्हणाला, "माझ्याकडे बघ, मी घिफारी आहे," तर तुझं मत काय?' त्याने उत्तर दिलं, 'नक्कीच, त्याचं फळ रद्द होईल.' अल-हन्झलीया म्हणाले, "मग त्यांनी या विषयावर चर्चा केली, तोपर्यंत पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी त्यांचा आवाज ऐकला; त्यांनी मग म्हटले, 'खरोखरच, त्या माणसाचे कौतुक केले जाईल आणि त्याला बक्षीस दिले जाईल.'" हे ऐकताच अबू दारदा इतके आनंदित झाले की ते गुडघ्यावर बसू इच्छित होते, मग त्यांनी विचारले, 'तुम्ही ते ऐकले का?' त्यांनी हा प्रश्न अनेकदा पुन्हा विचारला; अल-हंझलीयाने उत्तर दिले, 'होय.'