Imam Ahmad : 16959

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عَمْرٍو أَبُو عَامِرٍ قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ سَعْدٍ قَالَ حَدَّثَنَا قَيْسُ بْنُ بِشْرٍ التَّغْلِبِيُّ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي وَكَانَ جَلِيسًا لِأَبِي الدَّرْدَاءِ قَالَ كَانَ بِدِمَشْقَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُقَالُ لَهُ ابْنُ الْحَنْظَلِيَّةِ وَكَانَ رَجُلًا مُتَوَحِّدًا قَلَّمَا يُجَالِسُ النَّاسَ إِنَّمَا هُوَ فِي صَلَاةٍ فَإِذَا فَرَغَ فَإِنَّمَا يُسَبِّحُ وَيُكَبِّرُ حَتَّى يَأْتِيَ أَهْلَهُ فَمَرَّ بِنَا يَوْمًا وَنَحْنُ عِنْدَ أَبِي الدَّرْدَاءِ فَقَالَ لَهُ أَبُو الدَّرْدَاءِ كَلِمَةً تَنْفَعُنَا وَلَا تَضُرُّكَ قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَرِيَّةً فَقَدِمْتُ فَجَاءَ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَجَلَسَ فِي الْمَجْلِسِ الَّذِي فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لِرَجُلٍ إِلَى جَنْبِهِ لَوْ رَأَيْتَنَا حِينَ الْتَقَيْنَا نَحْنُ وَالْعَدُوَّ فَحَمَلَ فُلَانٌ فَطَعَنَ فَقَالَ خُذْهَا وَأَنَا الْغُلَامُ الْغِفَارِيُّ كَيْفَ تَرَى فِي قَوْلِهِ قَالَ مَا أُرَاهُ إِلَّا قَدْ أَبْطَلَ أَجْرَهُ فَسَمِعَ ذَلِكَ آخَرُ فَقَالَ مَا أَرَى بِذَلِكَ بَأْسًا فَتَنَازَعَا حَتَّى سَمِعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ لَا بَأْسَ أَنْ يُحْمَدَ وَيُؤْجَرَ قَالَ فَرَأَيْتُ أَبَا الدَّرْدَاءِ سُرَّ بِذَلِكَ وَجَعَلَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ إِلَيْهِ وَيَقُولُ آنْتَ سَمِعْتَ ذَلِكَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَقُولُ نَعَمْ فَمَا زَالَ يُعِيدُ عَلَيْهِ حَتَّى إِنِّي لَأَقُولُ لَيَبْرُكَنَّ عَلَى رُكْبَتَيْهِ

اسان کي [عبدالمالڪ بن عمرو ابو عامر] ٻڌايو آهي، هن چيو؛ اسان کي [هشام بن سعد] ٻڌايو آهي، اسان کي [قيس بن بصر تغلبي] ٻڌايو آهي، هن چيو؛ مون کي [منهنجي پيءُ] ٻڌايو آهي - هو هڪ ڀيرو ابو دردا جي مجلس ۾ ويٺو هو - هن چيو؛ دمشق ۾ هڪ ماڻهو هو جيڪو رسول الله ﷺ جو دوست هو، هن ماڻهوءَ کي عام طور تي [ابن الحنظليه] سڏيو ويندو هو. هو اهڙو ماڻهو آهي جيڪو اڪيلو رهڻ پسند ڪندو آهي، ماڻهن سان گڏ ويهڻ پسند نه ڪندو آهي. سندس صرف ڪم نماز آهي، جڏهن هو فارغ ٿئي ٿو ته تسبيح ۽ تڪبير پڙهي ٿو جيستائين هو پنهنجي گهر واپس نه اچي. هڪ ڏينهن اهو ماڻهو اتان گذريو جڏهن اسان ابو دردا سان گڏ هئاسين، تڏهن ابو دردا کيس چيو، 'اسان توهان کان هڪ اهڙي ڳالهه جي اميد رکون ٿا جيڪا اسان لاءِ ڪارآمد هوندي ۽ توهان کي نقصان نه پهچائيندي'. ان ماڻهو چيو؛ 'رسول الله ﷺ هڪ ڀيرو اسان کي هڪ مهم تي موڪليو هو.' جڏهن اسين مديني پهتاسين ته هڪ ماڻهو انهن ماڻهن مان آيو جيڪي جهاد ۾ حصو وٺي چڪا هئا، پوءِ ان مجلس ۾ ويٺو جتي رسول الله ﷺ موجود هئا. پوءِ ان ماڻهو پنهنجي ڀرسان واري شخص کي چيو، 'ڪاش تون ڏسين ها جڏهن اسان ۽ دشمن جا لشڪر آمهون سامهون ٿيا هئاسين! ان ماڻهو پوءِ پنهنجي دشمن کي ڇرو هنيو، پوءِ هن چيو: 'اڳتي اچو ۽ منهنجي سامهون اچو، مان غفاري جو شهزادو آهيان'. سندس لفظن بابت توهان جو ڇا خيال آهي؟' هن جواب ڏنو، 'منهنجي ڪا راءِ ناهي، جيستائين سندس عملن جو بدلو رد نه ڪيو ويو هجي'. ۽ هڪ ٻئي شخص جيڪو اهو ٻڌو، چيو: 'مون کي نه ٿو لڳي ته اهو ئي سبب آهي'. پوءِ اهي هڪ ٻئي سان بحث ڪرڻ لڳا، جيستائين نبي ﷺ اهو ٻڌو، هن چيو: 'سبحان الله، ڪو فرق نٿو پوي، حقيقت ۾ ان جي تعريف ۽ انعام ڪيو ويو آهي'. بصير تغلبي چيو: 'مون ابو دردا کي ان تي خوش ٿيندي ڏٺو ۽ هن پنهنجو سر حنظليه ڏانهن بلند ڪيو، پوءِ چيو؛' 'توهان رسول الله ﷺ کان اها حديث ڪنهن ٻڌي؟' اهو ماڻهو جيڪو رسول الله ﷺ جو دوست هو، جواب ڏنو، 'ها، اهو صحيح آهي'. ابو دردا هميشه پنهنجو سوال ورجائيندو هو جيستائين مون نه چيو؛ 'يقيناً هو پنهنجن ٻنهي گوڏن ڀر ڪري پوندو'.