इमाम अहमद : 16959

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عَمْرٍو أَبُو عَامِرٍ قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ سَعْدٍ قَالَ حَدَّثَنَا قَيْسُ بْنُ بِشْرٍ التَّغْلِبِيُّ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي وَكَانَ جَلِيسًا لِأَبِي الدَّرْدَاءِ قَالَ كَانَ بِدِمَشْقَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُقَالُ لَهُ ابْنُ الْحَنْظَلِيَّةِ وَكَانَ رَجُلًا مُتَوَحِّدًا قَلَّمَا يُجَالِسُ النَّاسَ إِنَّمَا هُوَ فِي صَلَاةٍ فَإِذَا فَرَغَ فَإِنَّمَا يُسَبِّحُ وَيُكَبِّرُ حَتَّى يَأْتِيَ أَهْلَهُ فَمَرَّ بِنَا يَوْمًا وَنَحْنُ عِنْدَ أَبِي الدَّرْدَاءِ فَقَالَ لَهُ أَبُو الدَّرْدَاءِ كَلِمَةً تَنْفَعُنَا وَلَا تَضُرُّكَ قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَرِيَّةً فَقَدِمْتُ فَجَاءَ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَجَلَسَ فِي الْمَجْلِسِ الَّذِي فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لِرَجُلٍ إِلَى جَنْبِهِ لَوْ رَأَيْتَنَا حِينَ الْتَقَيْنَا نَحْنُ وَالْعَدُوَّ فَحَمَلَ فُلَانٌ فَطَعَنَ فَقَالَ خُذْهَا وَأَنَا الْغُلَامُ الْغِفَارِيُّ كَيْفَ تَرَى فِي قَوْلِهِ قَالَ مَا أُرَاهُ إِلَّا قَدْ أَبْطَلَ أَجْرَهُ فَسَمِعَ ذَلِكَ آخَرُ فَقَالَ مَا أَرَى بِذَلِكَ بَأْسًا فَتَنَازَعَا حَتَّى سَمِعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ لَا بَأْسَ أَنْ يُحْمَدَ وَيُؤْجَرَ قَالَ فَرَأَيْتُ أَبَا الدَّرْدَاءِ سُرَّ بِذَلِكَ وَجَعَلَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ إِلَيْهِ وَيَقُولُ آنْتَ سَمِعْتَ ذَلِكَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَقُولُ نَعَمْ فَمَا زَالَ يُعِيدُ عَلَيْهِ حَتَّى إِنِّي لَأَقُولُ لَيَبْرُكَنَّ عَلَى رُكْبَتَيْهِ

हे आम्हाला [अब्दुल मलिक बिन अम्रु अबू आमिर] यांनी सांगितले, ज्यांनी म्हटले: हे आम्हाला [हिशाम बिन साद] यांनी सांगितले हे आम्हाला [कैस बिन बिश्र अल-तघलिबी] यांनी सांगितले, त्यांनी म्हटले: मला [माझ्या वडिलांनी] सांगितले—जे एकदा अबू दarda यांच्या सभेत बसले होते—की त्यांनी म्हटले: "दमास्कसमध्ये एक माणूस होता जो पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या साथीदारांपैकी होता; त्या माणसाला सामान्यतः [इब्न अल-हंझलिय्याह] म्हणून ओळखले जात असे." तो एकटा राहणारा माणूस होता आणि लोकांबरोबर बसणे त्याला आवडत नव्हते. त्याचे एकमेव कार्य प्रार्थना होते; ती पूर्ण झाल्यावर तो आपल्या कुटुंबाकडे परत येईपर्यंत तस्बीह आणि तक्बीर पठण करायचा. एक दिवस, आम्ही अबू दारदा यांच्या सोबत असताना तो माणूस आमच्याजवळून गेला, तेव्हा अबू दारदा यांनी त्याला म्हटले, '(आम्हाला तुमच्याकडून) असे एक शब्द हवे आहे जे आम्हाला लाभदायक ठरेल आणि तुम्हाला त्रास होणार नाही.' त्या माणसाने उत्तर दिले, 'पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी एकदा आम्हाला एका मोहिमेवर पाठवले होते. जेव्हा आम्ही (मदीनामध्ये) पोहोचलो, तेव्हा त्या मोहिमेत सहभागी झालेल्यांपैकी एक माणूस आला आणि पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्या उपस्थितीत असलेल्या जमावात बसला. त्या माणसाने आपल्या शेजारी बसलेल्या व्यक्तीला म्हटले, 'काय सांगू, तुम्ही ते पाहिले असते तर! जेव्हा आम्ही आणि शत्रू सैन्य एकमेकांच्या समोर उभे होतो! त्या माणसाने मग आपल्या शत्रूला घायाळ केले आणि म्हणाला, 'पुढे येऊन माझ्याशी सामना कर; मी अल-गिफाऱीचा राजकुमार आहे.' त्याच्या या शब्दांबद्दल तुमचे मत काय आहे?" त्याने उत्तर दिले, "माझं मत काहीच नाही, फक्त एवढंच की त्याच्या कृत्याचं फळ रद्द झालं आहे." आणि हे ऐकणाऱ्या दुसऱ्या कोणीतरी म्हटले, "माझ्या मते, त्यात काहीच चूक नाही." मग त्यांनी आपसात वादविवाद सुरू ठेवला, तोपर्यंत पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी ते ऐकले आणि ते म्हणाले: "अल्लाहची स्तुती होवो, त्यात काहीच चूक नाही; खरं तर त्याची प्रशंसा केली पाहिजे आणि त्याला बक्षीस द्यायला हवे." बिश्‍र अल-तघ्लिबी म्हणाले, "मी अबू दारदांना यामुळे अत्यंत आनंदित पाहिले, आणि त्यांनी अल-हंझलीय्याकडे आपले डोके वर करून विचारले, 'तुम्हीच ते हदीस पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडून ऐकले होते का?'" पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या सहचार्याने उत्तर दिले, 'होय, ते बरोबर आहे.' अबू दारदा यांनी माझा प्रश्न पुन्हा पुन्हा विचारला, जोपर्यंत मी म्हणालो, 'खरोखरच, तो गुडघ्यावर पडेल.'