Imam Ahmad : 16889

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ حَكِيمٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ عَنْ يَعْلَى بْنِ مُرَّةَ قَالَ لَقَدْ رَأَيْتُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثَلَاثًا مَا رَآهَا أَحَدٌ قَبْلِي وَلَا يَرَاهَا أَحَدٌ بَعْدِي لَقَدْ خَرَجْتُ مَعَهُ فِي سَفَرٍ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ مَرَرْنَا بِامْرَأَةٍ جَالِسَةٍ مَعَهَا صَبِيٌّ لَهَا فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا صَبِيٌّ أَصَابَهُ بَلَاءٌ وَأَصَابَنَا مِنْهُ بَلَاءٌ يُؤْخَذُ فِي الْيَوْمِ مَا أَدْرِي كَمْ مَرَّةً قَالَ نَاوِلِينِيهِ فَرَفَعَتْهُ إِلَيْهِ فَجَعَلتْهُ بَيْنَهُ وَبَيْنَ وَاسِطَةِ الرَّحْلِ ثُمَّ فَغَرَ فَاهُ فَنَفَثَ فِيهِ ثَلَاثًا وَقَالَ بِسْمِ اللَّهِ أَنَا عَبْدُ اللَّهِ اخْسَأْ عَدُوَّ اللَّهِ ثُمَّ نَاوَلَهَا إِيَّاهُ فَقَالَ الْقَيْنَا فِي الرَّجْعَةِ فِي هَذَا الْمَكَانِ فَأَخْبِرِينَا مَا فَعَلَ قَالَ فَذَهَبْنَا وَرَجَعْنَا فَوَجَدْنَاهَا فِي ذَلِكَ الْمَكَانِ مَعَهَا شِيَاهٌ ثَلَاثٌ فَقَالَ مَا فَعَلَ صَبِيُّكِ فَقَالَتْ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا حَسَسْنَا مِنْهُ شَيْئًا حَتَّى السَّاعَةِ فَاجْتَرِرْ هَذِهِ الْغَنَمَ قَالَ انْزِلْ فَخُذْ مِنْهَا وَاحِدَةً وَرُدَّ الْبَقِيَّةَ قَالَ وَخَرَجْتُ ذَاتَ يَوْمٍ إِلَى الْجَبَّانَةِ حَتَّى إِذَا بَرَزْنَا قَالَ انْظُرْ وَيْحَكَ هَلْ تَرَى مِنْ شَيْءٍ يُوَارِينِي قُلْتُ مَا أَرَى شَيْئًا يُوَارِيكَ إِلَّا شَجَرَةً مَا أُرَاهَا تُوَارِيكَ قَالَ فَمَا بِقُرْبِهَا قُلْتُ شَجَرَةٌ مِثْلُهَا أَوْ قَرِيبٌ مِنْهَا قَالَ فَاذْهَبْ إِلَيْهِمَا فَقُلْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَأْمُرُكُمَا أَنْ تَجْتَمِعَا بِإِذْنِ اللَّهِ قَالَ فَاجْتَمَعَتَا فَبَرَزَ لِحَاجَتِهِ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ اذْهَبْ إِلَيْهِمَا فَقُلْ لَهُمَا إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَأْمُرُكُمَا أَنْ تَرْجِعَ كُلُّ وَاحِدَةٍ مِنْكُمَا إِلَى مَكَانِهَا فَرَجَعَتْ قَالَ وَكُنْتُ عِنْدَهُ جَالِسًا ذَاتَ يَوْمٍ إِذْ جَاءَهُ جَمَلٌ يُخَبِّبُ حَتَّى صَوَّبَ بِجِرَانِهِ بَيْنَ يَدَيْهِ ثُمَّ ذَرَفَتْ عَيْنَاهُ فَقَالَ وَيْحَكَ انْظُرْ لِمَنْ هَذَا الْجَمَلُ إِنَّ لَهُ لَشَأْنًا قَالَ فَخَرَجْتُ أَلْتَمِسُ صَاحِبَهُ فَوَجَدْتُهُ لِرَجُلٍ مِنْ الْأَنْصَارِ فَدَعَوْتُهُ إِلَيْهِ فَقَالَ مَا شَأْنُ جَمَلِكَ هَذَا فَقَالَ وَمَا شَأْنُهُ قَالَ لَا أَدْرِي وَاللَّهِ مَا شَأْنُهُ عَمِلْنَا عَلَيْهِ وَنَضَحْنَا عَلَيْهِ حَتَّى عَجَزَ عَنْ السِّقَايَةِ فَأْتَمَرْنَا الْبَارِحَةَ أَنْ نَنْحَرَهُ وَنُقَسِّمَ لَحْمَهُ قَالَ فَلَا تَفْعَلْ هَبْهُ لِي أَوْ بِعْنِيهِ فَقَالَ بَلْ هُوَ لَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَوَسَمَهُ بِسِمَةِ الصَّدَقَةِ ثُمَّ بَعَثَ بِهِ

اسان کي [عبدالله بن نمير] عثمان بن حڪيم کان بيان ڪيو آهي، هن چيو آهي؛ مون کي عبدالرحمان بن عبدالعزيز کان خبر ڏني آهي، هن [يعليٰ بن مُره] کان، هن چيو ته: مون رسول الله صلي الله عليه وسلم کان ٽي شيون ڏٺيون آهن جيڪي مون کان اڳ ۽ نه ئي پوءِ ڪنهن ڏٺيون آهن. مان هڪ ڀيرو ساڻس گڏ سفر تي نڪتس، ايتري تائين جو جڏهن اسان هڪ رستي تي پهتاسين ته اسان هڪ عورت وٽان گذرياسين جيڪا پنهنجي ننڍڙي ٻار سان گڏ ويٺي هئي. عورت پوءِ چيو: 'يا رسول الله، هن ٻار کي هڪ بيماري ٿي آهي، اسان کي به ان کان متاثر ڪيو ويو آهي، مون کي پڪ ناهي ته هو هڪ ڏينهن ۾ ڪيترا ڀيرا ٻيهر بيمار ٿيو آهي'. برلياؤ چيو: 'ٻار کي هتي آڻيو'. پوءِ عورت پنهنجي ٻار کي کڻي ان جي حوالي ڪيو، هن ٻار کي سندس ۽ سندس گاڏي جي ڪاٺ جي زين جي وچ ۾ رکيو. پوءِ هن ٻار جو وات کوليو ۽ ان ۾ ٽي ڀيرا ڦوڪيو ۽ پڙهندي چيو: 'بسم الله، مان عبدالله آهيان، ٻاهر اچ ۽ وڃ، اي الله جا دشمن'. ان کان پوءِ، هن ٻار کي واپس ڏنو ۽ چيو ته: 'جڏهن اسين هن جاءِ تي واپس اچون ته اسان سان ملو، ۽ اسان کي ٻڌايو ته هن ڇا ڪيو'. يعليٰ بن مُره چيو؛ 'پوءِ اسان جلدي هليا ويا، ۽ جڏهن اسين واپس آياسين ته اسان ساڳئي جاءِ تي وابيطا کي ٽي رڍون کڻي ڏٺو. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم پڇيو؛ 'توهان جو ٻار ڇا ڪري رهيو آهي؟' عورت جواب ڏنو، 'ان ذات جو قسم جنهن توهان کي سچائي سان موڪليو آهي، اڄ تائين اسان ان ۾ ڪا به غير معمولي ڳالهه نه ڏٺي آهي. تنهن ڪري انهن رڍن کي کڻي وڃو'. هن چيو؛ 'هيٺ وڃو - اي يعليٰ - ۽ ان مان هڪ پڇ ڪڍو ۽ باقي واپس ڪريو'. يعليٰ بن مُره پنهنجو قصو جاري رکيو، 'هڪ ڏينهن مان قبرستان ڏانهن نڪتو جيستائين اسان هڪ صاف جاءِ تي نه پهتاسين. هن چيو؛ 'تو تي افسوس، ڏس! ڇا ڪا اهڙي شيءِ آهي جيڪا مون کي بچائي سگهي ٿي؟' مون جواب ڏنو، 'مون کي ڪا به شيءِ نظر نٿي اچي جيڪا توهان کي ڍڪي سگهي سواءِ هڪ وڻ جي جيڪا مون کي نه ٿي لڳي ته توهان جي حفاظت ڪري سگهي'. هن ٻيهر پڇيو؛ 'پوءِ ويجهو ڇا آهي؟' ' مون جواب ڏنو، 'ساڳيو وڻ، يا تقريبن ساڳيو'. هن چيو؛ 'انهن ٻنهي وٽ وڃو ۽ انهن کي چئو، 'بيشڪ، رسول الله صلي الله عليه وسلم توهان ٻنهي کي الله جي حڪم سان گڏ ٿيڻ جو حڪم ڏنو'. 'يعليٰ بن مُره چيو؛ 'تنهن ڪري اهي ٻئي گڏ ٿيا جيستائين هو رفع حاجت ڪرڻ جي قابل نه ٿيو، پوءِ واپس آيو ۽ چيو؛ 'انهن ٻنهي کي چئو ته 'بيشڪ الله جي رسول صلي الله عليه وسلم توهان مان هر هڪ کي پنهنجي اصلي جاءِ تي واپس وڃڻ جو حڪم ڏنو'. تنهنڪري وڻ پنهنجي جاءِ تي واپس آيو. 'يعليٰ بن مُره چيو؛ 'هڪ ڏينهن مان سندس ڀرسان ويٺو هوس، اوچتو هڪ اُٺ ڊوڙندو آيو. پوءِ نبي صلي الله عليه وسلم فوراً اُٺ جو مٿو سندس اڳيان جهڪايو، ۽ اُٺ فوراً روئي ڏنو. هن اهو به چيو؛ 'اوهان تي افسوس! ڏسو ته هي اُٺ ڪنهن جو آهي؟ حقيقت ۾ هو ڪجهه چاهي ٿو'. يعليٰ چيو؛ 'پوءِ مان مالڪ جي ڳولا ۾ نڪتس، جيستائين مون کي مالڪ نه مليو. هو انصار مان هڪ ماڻهو هو. پوءِ مان کيس رسول الله ﷺ وٽ وٺي ويس. پوءِ پاڻ ﷺ پڇيو: 'تنهنجي اُٺ کي ڇا ٿيو آهي؟' ان ماڻهوءَ جواب ۾ پڇيو، 'هن کي ڇا ٿيو آهي؟' ان ماڻهوءَ چيو، 'مون کي خبر ناهي ته الله جو قسم، هن کي ڇا ٿيو آهي. اسان هن کي ايترو ته منظم ۽ آرام ڏنو آهي جو هو پيئڻ به نٿو چاهي. تنهن ڪري اسان گذريل رات گڏ ٿياسين ته ان کي ذبح ڪريون ۽ گوشت ورهايون.' پوءِ فرمايائون: 'اهو نه ڪريو. مون کي ڏيو، يا مون کي وڪرو ڪريو'. تڏهن ان ماڻهوءَ چيو: 'حقيقت ۾، مان اُٺ توهان کي ڏئي ٿو، اي الله جا رسول.' يعليٰ بن مُره چيو؛ 'تنهنڪري هن ان تي صدقي جي نشاني سان نشان لڳايو ۽ ان کي ذبح ڪرڻ لاءِ موڪليو'.