Imam Bukhari : 6689

حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عُمَرَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ عَنْ حَبِيبٍ عَنْ عَطَاءٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَكُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَبَّيْنَا بِالْحَجِّ وَقَدِمْنَا مَكَّةَ لِأَرْبَعٍ خَلَوْنَ مِنْ ذِي الْحِجَّةِ فَأَمَرَنَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ نَطُوفَ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ وَأَنْ نَجْعَلَهَا عُمْرَةً وَنَحِلَّ إِلَّا مَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْيٌ قَالَ وَلَمْ يَكُنْ مَعَ أَحَدٍ مِنَّا هَدْيٌ غَيْرَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَطَلْحَةَ وَجَاءَ عَلِيٌّ مِنْ الْيَمَنِ مَعَهُ الْهَدْيُ فَقَالَ أَهْلَلْتُ بِمَا أَهَلَّ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالُوا نَنْطَلِقُ إِلَى مِنًى وَذَكَرُ أَحَدِنَا يَقْطُرُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنِّي لَوْ اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ مَا أَهْدَيْتُ وَلَوْلَا أَنَّ مَعِي الْهَدْيَ لَحَلَلْتُ قَالَ وَلَقِيَهُ سُرَاقَةُ وَهُوَ يَرْمِي جَمْرَةَ الْعَقَبَةِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَنَا هَذِهِ خَاصَّةً قَالَ لَا بَلْ لِأَبَدٍ قَالَ وَكَانَتْ عَائِشَةُ قَدِمَتْ مَعَهُ مَكَّةَ وَهِيَ حَائِضٌ فَأَمَرَهَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ تَنْسُكَ الْمَنَاسِكَ كُلَّهَا غَيْرَ أَنَّهَا لَا تَطُوفُ وَلَا تُصَلِّي حَتَّى تَطْهُرَ فَلَمَّا نَزَلُوا الْبَطْحَاءَ قَالَتْ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتَنْطَلِقُونَ بِحَجَّةٍ وَعُمْرَةٍ وَأَنْطَلِقُ بِحَجَّةٍ قَالَ ثُمَّ أَمَرَ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ أَنْ يَنْطَلِقَ مَعَهَا إِلَى التَّنْعِيمِ فَاعْتَمَرَتْ عُمْرَةً فِي ذِي الْحَجَّةِ بَعْدَ أَيَّامِ الْحَجِّ

আমাক কৈছে [আল হাছান বিন উমৰে] আমাক [ইয়াজিদ] [হাবিব]ৰ পৰা [‘আথো`]ৰ পৰা [জাবিৰ বিন আব্দুল্লাহ]ৰ পৰা কৈছে; 'আমি ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহিৱাছাল্লামৰ লগত আছিলো, তাৰ পিছত আমি হজ্জৰ বাবে তালবিয়াৰ উদ্দেশ্য বুলি ক'লোঁ, যেতিয়া আমি জুল হিজ্জাৰ চতুৰ্থ তাৰিখে মক্কাত উপস্থিত হ'লোঁ, তেতিয়া হজৰত ছল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে আমাক বৈতুল্লাহত তাৱাফ কৰিবলৈ আদেশ দিলে আৰু শ্বাফা আৰু মাৰৱাত -ছাঈ-ত তাৱাফ কৰিবলৈ আদেশ দিলে, আৰু আমি ইয়াক উমৰা কৰি দিলোঁ, গতিকে আমি তাহালুলুল কৰিলে ইয়াৰ বাহিৰে যিসকলে ইতিমধ্যে বলিদান আনিছিল'। জাবিৰে ক’লে; আৰু আমাৰ কোনোৱেই নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম আৰু তোলহাহৰ বাহিৰে কুৰবানী পশু অনা নাছিল। আলী য়েমেনৰ পৰা বলিদানৰ জন্তু এটা লৈ আহিছিল, তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে; 'মই মোৰ ইচ্ছা কওঁ যেনেকৈ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহিৱাছাল্লামৰ উদ্দেশ্য আছিল'। বন্ধুসকলে ক’লে; 'আমি মিনালৈ যাম, আনহাতে আমাৰ এজনৰ যৌনাংগত বীৰ্য টোপাল টোপাল টোপালকৈ বৈ আছে'। গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে; 'পাৰ হৈ যোৱা কথাবোৰ যদি পুনৰাবৃত্তি কৰিব পাৰিলোহেঁতেন, তেন্তে বলি বধ নকৰিলোঁহেঁতেন, বলিদানৰ পশু অনা নহ'লে মই বাচিলোঁহেঁতেন'। জাবিৰে ক’লে; তাৰ পিছত চুৰাকাহে তেওঁক লগ পালে যিজনে সেই সময়ত আকাবা তীৰ্থযাত্ৰা নিক্ষেপ কৰি আছিল, তেওঁ ক’লে; ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, এই ধৰণৰ উমৰা আমাৰ বাবে বিশেষ নেকি?’ নবীয়ে উত্তৰ দিলে: ‘নাই, চিৰদিনৰ বাবেও নহয়’। জাবিৰে ক’লে; ‘আৰু আইছিয়া আৰু তেওঁ ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত মক্কাত উপস্থিত হৈছিল, গতিকে নবীয়ে তাইক সকলো ৰীতি-নীতি কৰিবলৈ আদেশ দিলে, মাথোঁ তাই তাৱাফ কৰিব নালাগে আৰু শুদ্ধ নোহোৱালৈকে নামাজ নিদিব। যেতিয়া সিহঁত বাথহা`ত ৰৈ গ'ল, আইছিয়াই ক'লে; 'হে আল্লাহৰ ৰাছুল, মই কেৱল হজলৈ যোৱাৰ সময়ত তুমি হজ আৰু উমৰাহত গৈছিলা নেকি?' জাবিৰে কথাখিনি আগবঢ়াই লৈ গ’ল; তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাই ছিদ্দিক হিচাপে আব্দুৰহমান বিন আবু বকৰক তেওঁৰ লগত তানিমলৈ যাবলৈ নিৰ্দেশ দিলে আৰু আইছিয়াই জুলহিজ্জা মাহত উমৰা কৰিলে, এতিয়াও হজৰ দিনত।