Imam Ahmad : 16526
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ عَنْ مُعَاوِيَةَ يَعْنِي ابْنَ صَالِحٍ عَنْ يُونُسَ بْنِ سَيْفٍ عَنِ الْحَارِثِ بْنِ زِيَادٍ عَنْ أَبِي رُهْمٍ عَنِ الْعِرْبَاضِ بْنِ سَارِيَةَ السُّلَمِيِّ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ يَدْعُونَا إِلَى السَّحُورِ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ هَلُمُّوا إِلَى الْغِذَاءِ الْمُبَارَكِ ثُمَّ سَمِعْتُهُ يَقُولُ اللَّهُمَّ عَلِّمْ مُعَاوِيَةَ الْكِتَابَ وَالْحِسَابَ وَقِهِ الْعَذَابَ
A tene na e [Abdurrahman bin Mahdi] so alondo na [Mu’awiyah] so ti tene Ibn Salih, so alondo na [Yunus bin Saif] so alondo na [Al Harith bin Ziyad] so alondo na [Abu Ruhm] so alondo na [Al ‘Irbadl bin Sariyah As-Sulami] atene; Mo mä so Rasulullah ayeke iri e ti sara sahur na nze ti Ramadlan, lo tene: ‘Ala ga ti te kobe so a iri tënë nzoni na ndo ni so’. Mo mä lo diko, ‘O Allah, fa na Mu’awiyah buku ti Allah, senda-ye ti dikongo wungo ti azo na bata lo na pasi’.