Imam Ahmad : 15982

قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو النَّضْرِ هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ قَالَ حَدَّثَنَا الْمُبَارَكُ يَعْنِي ابْنَ فَضَالَةَ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عِمْرَانَ الْجَوْنِيُّ عَنْ رَبِيعَةَ الْأَسْلَمِيِّ قَالَ كُنْتُ أَخْدُمُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَبِيعَةُ أَلَا تَزَوَّجُ قَالَ قُلْتُ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا أُرِيدُ أَنْ أَتَزَوَّجَ مَا عِنْدِي مَا يُقِيمُ الْمَرْأَةَ وَمَا أُحِبُّ أَنْ يَشْغَلَنِي عَنْكَ شَيْءٌ فَأَعْرَضَ عَنِّي فَخَدَمْتُهُ مَا خَدَمْتُهُ ثُمَّ قَالَ لِي الثَّانِيَةَ يَا رَبِيعَةُ أَلَا تَزَوَّجُ فَقُلْتُ مَا أُرِيدُ أَنْ أَتَزَوَّجَ مَا عِنْدِي مَا يُقِيمُ الْمَرْأَةَ وَمَا أُحِبُّ أَنْ يَشْغَلَنِي عَنْكَ شَيْءٌ فَأَعْرَضَ عَنِّي ثُمَّ رَجَعْتُ إِلَى نَفْسِي فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَا يُصْلِحُنِي فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ أَعْلَمُ مِنِّي وَاللَّهِ لَئِنْ قَالَ تَزَوَّجْ لَأَقُولَنَّ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ مُرْنِي بِمَا شِئْتَ قَالَ فَقَالَ يَا رَبِيعَةُ أَلَا تَزَوَّجُ فَقُلْتُ بَلَى مُرْنِي بِمَا شِئْتَ قَالَ انْطَلِقْ إِلَى آلِ فُلَانٍ حَيٍّ مِنْ الْأَنْصَارِ وَكَانَ فِيهِمْ تَرَاخٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْ لَهُمْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْسَلَنِي إِلَيْكُمْ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُزَوِّجُونِي فُلَانَةَ لِامْرَأَةٍ مِنْهُمْ فَذَهَبْتُ فَقُلْتُ لَهُمْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ أَرْسَلَنِي إِلَيْكُمْ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُزَوِّجُونِي فُلَانَةَ فَقَالُوا مَرْحَبًا بِرَسُولِ اللَّهِ وَبِرَسُولِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاللَّهِ لَا يَرْجِعُ رَسُولُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَّا بِحَاجَتِهِ فَزَوَّجُونِي وَأَلْطَفُونِي وَمَا سَأَلُونِي الْبَيِّنَةَ فَرَجَعْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَزِينًا فَقَالَ لِي مَا لَكَ يَا رَبِيعَةُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتَيْتُ قَوْمًا كِرَامًا فَزَوَّجُونِي وَأَكْرَمُونِي وَأَلْطَفُونِي وَمَا سَأَلُونِي بَيِّنَةً وَلَيْسَ عِنْدِي صَدَاقٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا بُرَيْدَةُ الْأَسْلَمِيُّ اجْمَعُوا لَهُ وَزْنَ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ قَالَ فَجَمَعُوا لِي وَزْنَ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ فَأَخَذْتُ مَا جَمَعُوا لِي فَأَتَيْتُ بِهِ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ اذْهَبْ بِهَذَا إِلَيْهِمْ فَقُلْ هَذَا صَدَاقُهَا فَأَتَيْتُهُمْ فَقُلْتُ هَذَا صَدَاقُهَا فَرَضُوهُ وَقَبِلُوهُ وَقَالُوا كَثِيرٌ طَيِّبٌ قَالَ ثُمَّ رَجَعْتُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَزِينًا فَقَالَ يَا رَبِيعَةُ مَا لَكَ حَزِينٌ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا رَأَيْتُ قَوْمًا أَكْرَمَ مِنْهُمْ رَضُوا بِمَا آتَيْتُهُمْ وَأَحْسَنُوا وَقَالُوا كَثِيرًا طَيِّبًا وَلَيْسَ عِنْدِي مَا أُولِمُ قَالَ يَا بُرَيْدَةُ اجْمَعُوا لَهُ شَاةً قَالَ فَجَمَعُوا لِي كَبْشًا عَظِيمًا سَمِينًا فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اذْهَبْ إِلَى عَائِشَةَ فَقُلْ لَهَا فَلْتَبْعَثْ بِالْمِكْتَلِ الَّذِي فِيهِ الطَّعَامُ قَالَ فَأَتَيْتُهَا فَقُلْتُ لَهَا مَا أَمَرَنِي بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ هَذَا الْمِكْتَلُ فِيهِ تِسْعُ آصُعِ شَعِيرٍ لَا وَاللَّهِ إِنْ أَصْبَحَ لَنَا طَعَامٌ غَيْرُهُ خُذْهُ فَأَخَذْتُهُ فَأَتَيْتُ بِهِ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَخْبَرْتُهُ مَا قَالَتْ عَائِشَةُ فَقَالَ اذْهَبْ بِهَذَا إِلَيْهِمْ فَقُلْ لِيُصْبِحْ هَذَا عِنْدَكُمْ خُبْزًا فَذَهَبْتُ إِلَيْهِمْ وَذَهَبْتُ بِالْكَبْشِ وَمَعِي أُنَاسٌ مِنْ أَسْلَمَ فَقَالَ لِيُصْبِحْ هَذَا عِنْدَكُمْ خُبْزًا وَهَذَا طَبِيخًا فَقَالُوا أَمَّا الْخُبْزُ فَسَنَكْفِيكُمُوهُ وَأَمَّا الْكَبْشُ فَاكْفُونَا أَنْتُمْ فَأَخَذْنَا الْكَبْشَ أَنَا وَأُنَاسٌ مِنْ أَسْلَمَ فَذَبَحْنَاهُ وَسَلَخْنَاهُ وَطَبَخْنَاهُ فَأَصْبَحَ عِنْدَنَا خُبْزٌ وَلَحْمٌ فَأَوْلَمْتُ وَدَعَوْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَعْطَانِي أَرْضًا وَأَعْطَانِي أَبُو بَكْرٍ أَرْضًا وَجَاءَتْ الدُّنْيَا فَاخْتَلَفْنَا فِي عِذْقِ نَخْلَةٍ فَقُلْتُ أَنَا هِيَ فِي حَدِّي وَقَالَ أَبُو بَكْرٍ هِيَ فِي حَدِّي فَكَانَ بَيْنِي وَبَيْنَ أَبِي بَكْرٍ كَلَامٌ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ كَلِمَةً كَرِهَهَا وَنَدِمَ فَقَالَ لِي يَا رَبِيعَةُ رُدَّ عَلَيَّ مِثْلَهَا حَتَّى تَكُونَ قِصَاصًا قَالَ قُلْتُ لَا أَفْعَلُ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ لَتَقُولَنَّ أَوْ لَأَسْتَعْدِيَنَّ عَلَيْكَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ مَا أَنَا بِفَاعِلٍ قَالَ وَرَفَضَ الْأَرْضَ وَانْطَلَقَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَانْطَلَقْتُ أَتْلُوهُ فَجَاءَ نَاسٌ مِنْ أَسْلَمَ فَقَالُوا لِي رَحِمَ اللَّهُ أَبَا بَكْرٍ فِي أَيِّ شَيْءٍ يَسْتَعْدِي عَلَيْكَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ قَالَ لَكَ مَا قَالَ فَقُلْتُ أَتَدْرُونَ مَا هَذَا هَذَا أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ هَذَا ثَانِيَ اثْنَيْنِ وَهَذَا ذُو شَيْبَةِ الْمُسْلِمِينَ إِيَّاكُمْ لَا يَلْتَفِتُ فَيَرَاكُمْ تَنْصُرُونِي عَلَيْهِ فَيَغْضَبَ فَيَأْتِيَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَغْضَبَ لِغَضَبِهِ فَيَغْضَبَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لِغَضَبِهِمَا فَيُهْلِكَ رَبِيعَةَ قَالُوا مَا تَأْمُرُنَا قَالَ ارْجِعُوا قَالَ فَانْطَلَقَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَبِعْتُهُ وَحْدِي حَتَّى أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَحَدَّثَهُ الْحَدِيثَ كَمَا كَانَ فَرَفَعَ إِلَيَّ رَأْسَهُ فَقَالَ يَا رَبِيعَةُ مَا لَكَ وَلِلصِّدِّيقِ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَانَ كَذَا كَانَ كَذَا قَالَ لِي كَلِمَةً كَرِهَهَا فَقَالَ لِي قُلْ كَمَا قُلْتُ حَتَّى يَكُونَ قِصَاصًا فَأَبَيْتُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَجَلْ فَلَا تَرُدَّ عَلَيْهِ وَلَكِنْ قُلْ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ يَا أَبَا بَكْرٍ فَقُلْتُ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ يَا أَبَا بَكْرٍ قَالَ الْحَسَنُ فَوَلَّى أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَهُوَ يَبْكِي

-احمد بن حنبل رضي الله عنه- چيو؛ اسان کي [ابو نضير حسيم بن القاسم] چيو؛ اسان کي [المبارڪ] ٻڌايو آهي يعني ابن فضل الله چيو؛ اسان کي [ابو عمران الجوني] کان [ربيعة الاسلمي] ٻڌايو آهي ته؛ مان رسول الله صلي الله عليه وسلم جي خدمت ۾ هوس ته پوءِ انهن چيو؛ 'اي ربيعة، تون شادي ڇو نٿو ڪرين؟' -ربيعة الاسلمي رضي الله عنه- چيو؛ 'الله جو قسم، اي الله جا رسول، مان شادي ڪرڻ نٿو چاهيان، مون وٽ شادي جو بار کڻڻ لاءِ ڪجهه به ناهي، مان اهو به نٿو چاهيان ته منهنجي زال مون کي مصروف رکي ته جيئن مان توهان جي خدمت ڪندي ڌيان نه ڏيان'، پوءِ هن مون کان منهن موڙيو، پوءِ مون سندس خدمت ڪئي ۽ سندس خدمت جاري رکي. پوءِ هن ٻيو ڀيرو چيو، 'اي ربيعة، تون شادي ڇو نٿي ڪرين؟' '، پوءِ مون جواب ڏنو، 'الله جو قسم، اي الله جا رسول، مان شادي ڪرڻ نٿو چاهيان، مون وٽ گهر جو بار کڻڻ لاءِ ڪجهه به ناهي، مان اهو به نٿو چاهيان ته منهنجي زال مون کي مصروف رکي ته جيئن مان توهان جي خدمت ڪندي ڌيان نه ڏيان، پوءِ هوءَ مون کان منهن موڙي وڃي'. پوءِ مون پاڻ تي غور ڪيو ۽ چيو؛ 'الله جو قسم، رسول الله صلي الله عليه وسلم يقيني طور تي هر شيءِ بابت وڌيڪ ڄاڻن ٿا جيڪا دنيا ۽ آخرت لاءِ فائديمند آهي مون کان. الله جو قسم، جيڪڏهن هو چوي ها ته شادي ڪر، يقيناً مان جواب ڏيان ها، 'ها، اي الله جا رسول، اهو توهان تي منحصر آهي ته حڪم ڏيو. -ربيعة الاسلمي رضی الله عنه- چيو؛ پوءِ هن چيو؛ 'اي ربيعة، تون شادي ڇو نٿي ڪرين؟' پوءِ مون جواب ڏنو 'جيئن تون چاهين مون کي حڪم ڪر'. هن چيو؛ انصار جي ڪنهن ڳوٺ ۾ 'ع' جي خاندان وٽ وڃو، جيڪو اتي رهي ٿو ڇاڪاڻ ته هو رسول الله ﷺ جي خدمت ۾ سستي ڪري ٿو، ۽ انهن کي چئو ته رسول الله ﷺ مون کي توهان ڏانهن موڪليو آهي. "ته پوءِ مان ويس ۽ مون انهن کي چيو، 'بيشڪ، رسول الله صلي الله عليه وسلم مون کي توهان ڏانهن موڪليو آهي ته جيئن توهان مون کي هڪ فلان سان شادي ڪريو'، پوءِ انهن چيو؛ 'خوش آمدید، رسول الله صلي الله عليه وسلم ۽ رسول الله صلي الله عليه وسلم جي رسول کي خوش آمديد، الله جو قسم، رسول الله صلي الله عليه وسلم جو رسول جيستائين سندس ضرورتون پوريون نه ٿين تيستائين واپس نه ايندو. انهن مون سان شادي ڪئي، انهن مون سان نيڪي ڪئي. انهن مون کان ثبوت نه گهريو، تنهنڪري مان غمگين حالت ۾ رسول الله صلي الله عليه وسلم جي گهر ويس. هن پڇيو، 'اي ربيعہ، توهان ڇو؟' مون جواب ڏنو، 'يا رسول الله صلي الله عليه وسلم، مان هڪ تمام شريف قوم وٽ آيو آهيان، انهن مون سان شادي ڪئي، مون کي عزت ڏني ۽ مون سان نرمي ڪئي. انهن ڪو به ثبوت نه گهريو، اهو صرف شرم جي ڳالهه آهي ته مون وٽ مهر نه آهي'. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو؛ 'اي بريده الاسلمي، ان لاءِ سون جو هڪ ٽڪرو گڏ ڪر'. -ربيعة الاسلمي رضي الله عنه- چيو؛ پوءِ انهن منهنجي لاءِ سون جو هڪ ٽڪرو گڏ ڪيو، مون اهو ورتو، پوءِ مان ان کي رسول الله صلي الله عليه وسلم وٽ کڻي ويس. پوءِ پاڻ فرمايائون؛ 'هي انهن وٽ آڻيو ۽ انهن کي چئو ته هي مهر آهي'،. انهن اتفاق ڪيو ۽ قبول ڪيو ۽ چيو، 'هن قسم جو مهر تمام گهڻو ۽ تمام سٺو آهي. -ربيعة الاسلمي رضي الله عنه- چيو؛ پوءِ مان گهر ويس ته رسول الله صلي الله عليه وسلم کي غمگين حالت ۾ ڏسان، پوءِ پاڻ پڇيائون، 'اي ربيعة، تون غمگين ڇو آهين؟' مون جواب ڏنو، يا رسول الله، مون ڪڏهن به انهن کان وڌيڪ شريف قوم نه ڏٺي آهي، اهي مون کي ڏنل شيءِ قبول ڪرڻ لاءِ تيار هئا ۽ انهن تمام سٺو ڪيو ۽ چيو؛ هي تمام گهڻو ۽ سٺو آهي. اهو صرف شرم جي ڳالهه آهي ته مون وٽ ناهي. جيڪو به مان وليمه رکڻ لاءِ استعمال ڪري سگهان ٿو. هن چيو؛ 'اي بريده، مهرباني ڪري ان لاءِ ٻڪريون گڏ ڪريو'. -ربيعة الاسلمي رضي الله عنه- چيو؛ پوءِ انهن گهڻيون ۽ ٿلهيون ٻڪريون گڏ ڪيون، پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم مون کي چيو ته 'وڃ ۽ عائشه سان ملي ۽ ان کي چئو ته کاڌي سان ڀريل ڪجهه ٽوڪريون موڪلي'، پوءِ مان ان وٽ ويس ۽ مون ان کي اهو سڀ ڪجهه ٻڌايو جيڪو رسول الله صلي الله عليه وسلم مون کي حڪم ڏنو هو. پوءِ هن چيو؛ 'هتي هڪ ٽوڪري آهي جنهن ۾ نو شق ڪڻڪ آهي، الله جو قسم، ۽ جيڪڏهن سڀاڻي ڪو ٻيو کاڌو آهي ته ان کي کڻي وڃ'. پوءِ مون ان کي کڻي رسول الله صلي الله عليه وسلم وٽ آندو ۽ مون کيس عائشه جي چوڻ جي ڳالهه ٻڌائي، پوءِ هن چيو؛ 'اهي شيون اتي آڻيو، ۽ انهن کي چئو ته انهن کي ماني ٺاهڻ لاءِ استعمال ڪن'. پوءِ مان اتي ويو، مان هڪ ٻڪري کڻي آيو ۽ مان اسلم جي ڪيترن ئي ماڻهن سان گڏ ويس، پوءِ اسلم جي ڪنهن ماڻهو چيو ته 'مهرباني ڪري سڀاڻي اهي شيون پروسيس ڪيون وينديون.' ماني'. تنهنڪري مان انهن وٽ ويس ۽ مان ڪيترن ئي اسلم ماڻهن سان گڏ هڪ ٻڪري به کڻي آيس، پوءِ هڪ اسلم چيو ته 'مهرباني ڪري سڀاڻي هن ڪڻڪ کي ماني ۾ پروسيس ڪيو ويندو، ۽ هي ٻڪري پچائي ويندي'. انهن جواب ڏنو، 'ماني ٺاهڻ لاءِ، اسان ڪافي آهيون، پر ٻڪريون ذبح ڪرڻ لاءِ، توهان ڪم ڪريو'. اسان موجود ٻڪريون نقد ۾ ورتيون، مون ڪيترن ئي اسلم ماڻهن سان گڏ. اسان ان کي ذبح ڪيو ۽ پوءِ ان کي صاف ڪيو. اسان ان کي پکايو ۽ اسان وٽ سڀ گوشت ۽ ماني تيار هئي، مون رسول الله صلي الله عليه وسلم کي دعوت ڏئي هڪ وليمه منعقد ڪئي. پوءِ - ربيع الاسلمي رضي الله عنه- چيو ته؛ رسول الله صلي الله عليه وسلم مون کي ۽ ابو بڪر کي به زمين ڏني هئي، ظاهر آهي ته دنيا آئي هئي، پوءِ اسان کجيءَ جي پنن جي معاملي تي هڪ ٻئي سان اختلاف ڪيو، مون چيو ته ميانگ منهنجي حدن ۾ آهي جڏهن ته ابو بڪر چيو ته ميانگ سندس زمين جي حدن ۾ آهي تنهنڪري منهنجي ۽ ابو بڪر جي وچ ۾ جهڳڙو ٿيو. پوءِ ابو بڪر نامناسب لفظ چيو ته ته هن کي افسوس ٿيو ۽ ڏوهه محسوس ٿيو، هن مون کي چيو، 'اي ربيعہ، مون کي نامناسب لفظ چوڻ جو جواب ڏي ته جيئن اهو برابر بدلو بڻجي وڃي'. مون جواب ڏنو 'نه، مان اهو نه ڪندس'، ابو بڪر چيو؛ 'ٺيڪ آهي، هاڻي تون اهو چئو يا مان رسول الله صلي الله عليه وسلم کان مدد گهرندس ته جيئن توکي شڪست ڏئي سگهان. مان اڃا تائين چوان ٿو؛ 'مان اهو نٿو ڪرڻ چاهيان'. پوءِ ابو بڪر زمين کي منهنجي طور تي رد ڪري ڇڏيو تنهنڪري هو رسول الله صلي الله عليه وسلم سان مليو ۽ مان سندس پٺيان ويس، پوءِ اسلم جا ڪيترائي ماڻهو مون کي لعنت ڪندي آيا ته 'الله ابوبڪر تي رحم ڪري، ڇا مسئلو آهي جو هن رسول الله صلي الله عليه وسلم کان پڇيو ته توهان کي ماريو ۽ هن توهان کي ائين چيو؟ مون جواب ڏنو، ڇا توهان کي خبر ناهي ته هو ڪير آهي، هو رسول الله صلي الله عليه وسلم جو واحد دوست آهي جيڪو غار ۾ ساڻس گڏ هو جڏهن ته اهي صرف ٻه هئا، هو هڪ اهڙو شخص آهي جنهن جو مسلمانن ۾ هڪ اعليٰ مقام آهي، سندس غلطي اها هئي ته هو ڪٿي به نظر نه آيو ۽ پوءِ ڏٺو ته توهان مون کي هن کي شڪست ڏيڻ ۾ مدد ڪري رهيا آهيو، تنهن ڪري هو ناراض ٿي ويو. پوءِ ابو بڪر رسول الله ﷺ وٽ ويو ته اميد آهي ته رسول الله ﷺ پنهنجي ڪاوڙ جي ڪري ناراض ٿيندا، پوءِ الله انهن ٻنهي جي ڪاوڙ جي ڪري ناراض ٿيندو، ته جيئن ربيعة کي نقصان پهچي. انهن چيو ته 'توهان اسان کي ڇا ڪرڻ لاءِ چئي رهيا آهيو'. بس گهر وڃو، ربيعة چيو. پوءِ ابو بڪر رسول الله ﷺ جي گهر ويو، مان اڪيلو سندس پٺيان رسول الله ﷺ وٽ ويس. مون کيس واقعي بابت سڀ ڪجهه ٻڌايو جيستائين هن پنهنجو سر مون ڏانهن مٿي ڪيو ۽ چيو: اي ربيعة، توهان ۽ الشديدق جي وچ ۾ ڇا ٿيو؟، مون جواب ڏنو ته 'يا رسول الله ﷺ، اهڙو ۽ اهڙو ٿيو آهي'. هن مون کي هڪ جملو چيو جيڪو هو اصل ۾ چوڻ کان ٿڪجي پيو هو، پوءِ هن مون کي چيو ته 'جيئن مان چوان ٿو ائين چئو ته اهو قِصّہ ٿي وڃي'، پر مون ان کي رد ڪري ڇڏيو. پوءِ رسول الله ﷺ چيو؛ 'اهو صحيح آهي، هن کي جواب نه ڏيو پر چئو 'الله توکي معاف ڪري، اي ابوبڪر'، پوءِ مون چيو 'الله توکي معاف ڪري، اي ابوبڪر'. الحسن چيو؛ پوءِ ابوبڪر، الله ان کان راضي ٿيو، روئندو گهر هليو ويو.