इमाम अहमद : 15982

قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو النَّضْرِ هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ قَالَ حَدَّثَنَا الْمُبَارَكُ يَعْنِي ابْنَ فَضَالَةَ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عِمْرَانَ الْجَوْنِيُّ عَنْ رَبِيعَةَ الْأَسْلَمِيِّ قَالَ كُنْتُ أَخْدُمُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَبِيعَةُ أَلَا تَزَوَّجُ قَالَ قُلْتُ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا أُرِيدُ أَنْ أَتَزَوَّجَ مَا عِنْدِي مَا يُقِيمُ الْمَرْأَةَ وَمَا أُحِبُّ أَنْ يَشْغَلَنِي عَنْكَ شَيْءٌ فَأَعْرَضَ عَنِّي فَخَدَمْتُهُ مَا خَدَمْتُهُ ثُمَّ قَالَ لِي الثَّانِيَةَ يَا رَبِيعَةُ أَلَا تَزَوَّجُ فَقُلْتُ مَا أُرِيدُ أَنْ أَتَزَوَّجَ مَا عِنْدِي مَا يُقِيمُ الْمَرْأَةَ وَمَا أُحِبُّ أَنْ يَشْغَلَنِي عَنْكَ شَيْءٌ فَأَعْرَضَ عَنِّي ثُمَّ رَجَعْتُ إِلَى نَفْسِي فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَا يُصْلِحُنِي فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ أَعْلَمُ مِنِّي وَاللَّهِ لَئِنْ قَالَ تَزَوَّجْ لَأَقُولَنَّ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ مُرْنِي بِمَا شِئْتَ قَالَ فَقَالَ يَا رَبِيعَةُ أَلَا تَزَوَّجُ فَقُلْتُ بَلَى مُرْنِي بِمَا شِئْتَ قَالَ انْطَلِقْ إِلَى آلِ فُلَانٍ حَيٍّ مِنْ الْأَنْصَارِ وَكَانَ فِيهِمْ تَرَاخٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْ لَهُمْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْسَلَنِي إِلَيْكُمْ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُزَوِّجُونِي فُلَانَةَ لِامْرَأَةٍ مِنْهُمْ فَذَهَبْتُ فَقُلْتُ لَهُمْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ أَرْسَلَنِي إِلَيْكُمْ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُزَوِّجُونِي فُلَانَةَ فَقَالُوا مَرْحَبًا بِرَسُولِ اللَّهِ وَبِرَسُولِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاللَّهِ لَا يَرْجِعُ رَسُولُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَّا بِحَاجَتِهِ فَزَوَّجُونِي وَأَلْطَفُونِي وَمَا سَأَلُونِي الْبَيِّنَةَ فَرَجَعْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَزِينًا فَقَالَ لِي مَا لَكَ يَا رَبِيعَةُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتَيْتُ قَوْمًا كِرَامًا فَزَوَّجُونِي وَأَكْرَمُونِي وَأَلْطَفُونِي وَمَا سَأَلُونِي بَيِّنَةً وَلَيْسَ عِنْدِي صَدَاقٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا بُرَيْدَةُ الْأَسْلَمِيُّ اجْمَعُوا لَهُ وَزْنَ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ قَالَ فَجَمَعُوا لِي وَزْنَ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ فَأَخَذْتُ مَا جَمَعُوا لِي فَأَتَيْتُ بِهِ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ اذْهَبْ بِهَذَا إِلَيْهِمْ فَقُلْ هَذَا صَدَاقُهَا فَأَتَيْتُهُمْ فَقُلْتُ هَذَا صَدَاقُهَا فَرَضُوهُ وَقَبِلُوهُ وَقَالُوا كَثِيرٌ طَيِّبٌ قَالَ ثُمَّ رَجَعْتُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَزِينًا فَقَالَ يَا رَبِيعَةُ مَا لَكَ حَزِينٌ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا رَأَيْتُ قَوْمًا أَكْرَمَ مِنْهُمْ رَضُوا بِمَا آتَيْتُهُمْ وَأَحْسَنُوا وَقَالُوا كَثِيرًا طَيِّبًا وَلَيْسَ عِنْدِي مَا أُولِمُ قَالَ يَا بُرَيْدَةُ اجْمَعُوا لَهُ شَاةً قَالَ فَجَمَعُوا لِي كَبْشًا عَظِيمًا سَمِينًا فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اذْهَبْ إِلَى عَائِشَةَ فَقُلْ لَهَا فَلْتَبْعَثْ بِالْمِكْتَلِ الَّذِي فِيهِ الطَّعَامُ قَالَ فَأَتَيْتُهَا فَقُلْتُ لَهَا مَا أَمَرَنِي بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ هَذَا الْمِكْتَلُ فِيهِ تِسْعُ آصُعِ شَعِيرٍ لَا وَاللَّهِ إِنْ أَصْبَحَ لَنَا طَعَامٌ غَيْرُهُ خُذْهُ فَأَخَذْتُهُ فَأَتَيْتُ بِهِ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَخْبَرْتُهُ مَا قَالَتْ عَائِشَةُ فَقَالَ اذْهَبْ بِهَذَا إِلَيْهِمْ فَقُلْ لِيُصْبِحْ هَذَا عِنْدَكُمْ خُبْزًا فَذَهَبْتُ إِلَيْهِمْ وَذَهَبْتُ بِالْكَبْشِ وَمَعِي أُنَاسٌ مِنْ أَسْلَمَ فَقَالَ لِيُصْبِحْ هَذَا عِنْدَكُمْ خُبْزًا وَهَذَا طَبِيخًا فَقَالُوا أَمَّا الْخُبْزُ فَسَنَكْفِيكُمُوهُ وَأَمَّا الْكَبْشُ فَاكْفُونَا أَنْتُمْ فَأَخَذْنَا الْكَبْشَ أَنَا وَأُنَاسٌ مِنْ أَسْلَمَ فَذَبَحْنَاهُ وَسَلَخْنَاهُ وَطَبَخْنَاهُ فَأَصْبَحَ عِنْدَنَا خُبْزٌ وَلَحْمٌ فَأَوْلَمْتُ وَدَعَوْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَعْطَانِي أَرْضًا وَأَعْطَانِي أَبُو بَكْرٍ أَرْضًا وَجَاءَتْ الدُّنْيَا فَاخْتَلَفْنَا فِي عِذْقِ نَخْلَةٍ فَقُلْتُ أَنَا هِيَ فِي حَدِّي وَقَالَ أَبُو بَكْرٍ هِيَ فِي حَدِّي فَكَانَ بَيْنِي وَبَيْنَ أَبِي بَكْرٍ كَلَامٌ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ كَلِمَةً كَرِهَهَا وَنَدِمَ فَقَالَ لِي يَا رَبِيعَةُ رُدَّ عَلَيَّ مِثْلَهَا حَتَّى تَكُونَ قِصَاصًا قَالَ قُلْتُ لَا أَفْعَلُ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ لَتَقُولَنَّ أَوْ لَأَسْتَعْدِيَنَّ عَلَيْكَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ مَا أَنَا بِفَاعِلٍ قَالَ وَرَفَضَ الْأَرْضَ وَانْطَلَقَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَانْطَلَقْتُ أَتْلُوهُ فَجَاءَ نَاسٌ مِنْ أَسْلَمَ فَقَالُوا لِي رَحِمَ اللَّهُ أَبَا بَكْرٍ فِي أَيِّ شَيْءٍ يَسْتَعْدِي عَلَيْكَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ قَالَ لَكَ مَا قَالَ فَقُلْتُ أَتَدْرُونَ مَا هَذَا هَذَا أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ هَذَا ثَانِيَ اثْنَيْنِ وَهَذَا ذُو شَيْبَةِ الْمُسْلِمِينَ إِيَّاكُمْ لَا يَلْتَفِتُ فَيَرَاكُمْ تَنْصُرُونِي عَلَيْهِ فَيَغْضَبَ فَيَأْتِيَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَغْضَبَ لِغَضَبِهِ فَيَغْضَبَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لِغَضَبِهِمَا فَيُهْلِكَ رَبِيعَةَ قَالُوا مَا تَأْمُرُنَا قَالَ ارْجِعُوا قَالَ فَانْطَلَقَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَبِعْتُهُ وَحْدِي حَتَّى أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَحَدَّثَهُ الْحَدِيثَ كَمَا كَانَ فَرَفَعَ إِلَيَّ رَأْسَهُ فَقَالَ يَا رَبِيعَةُ مَا لَكَ وَلِلصِّدِّيقِ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَانَ كَذَا كَانَ كَذَا قَالَ لِي كَلِمَةً كَرِهَهَا فَقَالَ لِي قُلْ كَمَا قُلْتُ حَتَّى يَكُونَ قِصَاصًا فَأَبَيْتُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَجَلْ فَلَا تَرُدَّ عَلَيْهِ وَلَكِنْ قُلْ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ يَا أَبَا بَكْرٍ فَقُلْتُ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ يَا أَبَا بَكْرٍ قَالَ الْحَسَنُ فَوَلَّى أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَهُوَ يَبْكِي

(अहमद इब्न हनबल, अल्लाह त्यांच्यावर प्रसन्न होवो) म्हणाले: [अबू नादिर हसीम इब्न अल-कासिम] यांनी आम्हाला सांगितले: [अल-मुबारक], म्हणजेच इब्न फदलालाह, यांनी आम्हाला सांगितले: [अबू 'इमरान अल-जौनी] यांनी [रबीआ अल-अस्लमी] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: मी अल्लाहच्या पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांची सेवा करत होतो, तेव्हा त्यांनी विचारले: "ऐ रबीआ, तू का लग्न करत नाहीस?" (रबीअ अल-अस्लमी, अल्लाह त्यांच्यावर खुशाल होवो) म्हणाले: "अल्लाहच्या शपथाने, हे अल्लाहचे प्रेषित, मला लग्न करायचे नाही; लग्नाच्या जबाबदाऱ्या पार पाडण्यासाठी माझ्याकडे काहीच नाही, आणि मला अशीही इच्छा नाही की माझी पत्नी मला इतका व्यस्त करील की मी तुमची सेवा करण्यात दुर्लक्ष करीन." मग ते माझ्याकडे पाहणे टाळले, आणि मी त्यांची सेवा करत राहिलो आणि त्यांच्या सेवेतच राहिलो. मग त्याने दुसऱ्यांदा विचारले, "अरे रबीआ, तू का लग्न करत नाहीस?" तेव्हा मी उत्तर दिले, "अल्लाहच्या शपथाने, अल्लाहचे प्रेषित, मला लग्न करायचे नाही; घरगुती जीवनाचा भार उचलण्यासाठी माझ्याकडे काहीच नाही, आणि मला अशीही इच्छा नाही की माझी पत्नी मला इतके व्यस्त करील की मी तुमची सेवा करण्यात दुर्लक्ष करीन." मग तो माझ्याकडे पाठ फिरवून गेला. मग मी स्वतःशी विचार केला आणि म्हटले: 'अल्लाहच्या शपथे, पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) मला माझ्या सांसारिक आणि परलोकिक व्यवहारात काय लाभदायक आहे हे माझ्यापेक्षा नक्कीच चांगले जाणतात. अल्लाहच्या शपथे, जर त्यांनी सांगितले असते, "विवाह करा," तर मी नक्कीच उत्तर दिले असते, "होय, हे अल्लाहचे प्रेषित, जशी आज्ञा तशी पाळणार आहे."' (रबीअ अल-असलामी, अल्लाह त्यांच्यावर प्रसन्न होवो) म्हणाले: मग त्यांनी विचारले, 'अरे रबीअ, तू का लग्न करत नाहीस?' मी उत्तर दिले, 'तुम्ही मला जे आज्ञा कराल ते मी करीन.' त्यांनी सांगितले: "अंसारच्या वसाहतींपैकी 'अ' यांच्या कुटुंबाकडे जा, जे तिथे राहत असल्यामुळे पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांची सेवा करण्यात सुस्त झाले होते, आणि त्यांना सांगा की पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी मला तुमच्याकडे पाठवले आहे, की पैगंबर तुम्हाला आज्ञा करतात की तुम्ही त्यांची एखादी स्त्री माझ्याशी विवाह करावी." मग मी गेले आणि त्यांना म्हटले, "खरोखरच, पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी मला तुमच्याकडे पाठवले आहे जेणेकरून तुम्ही मला त्या स्त्रीशी विवाह करून द्या," आणि त्यांनी म्हटले; 'स्वागत आहे, अल्लाहचे प्रेषित, शांति आणि आशीर्वाद त्यांच्यावर असोत, आणि स्वागत आहे, अल्लाहचे प्रेषित, शांति आणि आशीर्वाद त्यांच्यावर असोत. अल्लाहच्या शपथाने, अल्लाहचे प्रेषित, शांति आणि आशीर्वाद त्यांच्यावर असोत, परत येत नाहीत जोपर्यंत त्यांचे काम पूर्ण होत नाही. त्यांनी माझा विवाह करून दिला; त्यांनी माझ्याशी दयाळूपणे वागले. त्यांनी माझ्याकडे कोणताही पुरावा मागितला नाही, म्हणून मी दु:खी अवस्थेत पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्याकडे परतलो. त्यांनी विचारले, 'रबीआह, तू का दु:खी आहेस?' मी उत्तर दिले, 'हे पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम, मी महान कुलीनतेच्या लोकांकडे गेलो; त्यांनी माझा विवाह करून दिला, मला सन्मान दिला आणि माझ्याशी सौम्य वागले. त्यांनी मुहर म्हणून काहीच मागितले नाही; फक्त वाईट वाटते की माझ्याकडे देण्यासाठी मुहर नव्हती." मग अल्लाहचे प्रेषित, त्यावर शांति आणि आशीर्वाद असोत, म्हणाले: "हे बुरायदा अल-असलामी, तिच्यासाठी एक सोन्याचा सिक्का गोळा कर." (रबीअ अल-असलामी, अल्लाह त्यांच्यावर खुशाल असो) म्हणाले: 'मग त्यांनी माझ्यासाठी एक सोन्याचा सिक्का गोळा केला; मी तो घेतला आणि पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे आणला. मग त्यांनी सांगितले: "हे त्यांच्याकडे घेऊन जा आणि त्यांना सांग की हे तिचे दहेज आहे." त्यांनी ते मान्य करून स्वीकारले आणि म्हणाले, 'अशा प्रकारची दहेज आधीच खूप उदार आणि उत्कृष्ट आहे.' (रबीआ अल-असलामी, अल्लाह त्यांच्यावर खुशाल असो) म्हणाले: 'मग मी दु:खी अवस्थेत पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे परतलो, आणि त्यांनी विचारले, "हे रबीआ, तू का दु:खी आहेस?" मी उत्तर दिले, 'अल्लाहच्या प्रेषिता, मी त्यांच्यापेक्षा कुणीही अधिक कुलीन लोक कधीही पाहिलेले नाहीत; ते मी जे दिले त्यावर समाधानी होते आणि खूप दयाळूपणे वागत होते, म्हणत, "हे खूप उदार आणि चांगले आहे." फक्त एवढीच खंत आहे की माझ्याकडे लग्नाचा सत्कार करण्यासाठी काहीच नाही.' त्यांनी सांगितले: 'हे बुरायदा, कृपया त्यांच्यासाठी काही मेंढ्या गोळा करा.' (रबीअ अल-अस्लमी, अल्लाह त्यांच्यावर खुशाल होवो) म्हणाले; मग त्यांनी अनेक फटिंग शेळ्या गोळा केल्या, नंतर अल्लाहचे संदेशवाहक (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) यांनी मला सांगितले, 'जा आणि 'आयशा यांच्याकडे जाऊन त्यांना काही ताटात अन्न पाठवण्यास सांग,' म्हणून मी त्यांच्याकडे गेलो आणि अल्लाहचे संदेशवाहक (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) यांनी मला जे काही आदेश दिले होते ते सर्व मी त्यांना सांगितले. मग तिने म्हटले: 'येथे नऊ शा' गव्हाच्या टोपल्या आहेत, अल्लाहची कसम, आणि जर उद्या आणखी काही अन्न असेल, तर तेही घे.' मग मी ती घेऊन पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे आलो आणि मी त्यांना आयशा (रजिअल्लाहु ताआला) यांनी जे सांगितले होते ते सांगितले. त्यांनी म्हटले: "ही वस्तू तिथे घेऊन जा आणि त्यांना सांग की त्यांचा वापर रोटी बनवण्यासाठी करावा." मग मी एक बकरी सोबत घेऊन आणि असलमच्या काही लोकांसह तेथे निघालो; मग असलमच्या त्या लोकांपैकी एकाने म्हटले, 'कृपया खात्री करा की उद्यापर्यंत हे पदार्थ भाकरीत रूपांतरित झालेले असावेत.' मग मी अस्लमच्या काही लोकांसह त्या बकर्‍याला घेऊन त्यांच्याकडे गेलो. तेव्हा अस्लमच्याच एका माणसाने म्हटले, 'कृपया खात्री करा की उद्यापर्यंत हे गहू पिठात बदलून रोटी बनवले जातील आणि ही बकरी शिजवली जाईल.' त्यांनी उत्तर दिले, 'रोटी आम्ही स्वतःच बनवू, पण बकरीची कत्तल करणे तुमचे काम आहे.' मी स्वतः आणि असलमच्या काही लोकांसह तिथेच असलेली बकरी घेतली. आम्ही तिला वधले आणि नंतर स्वच्छ केले. आम्ही तिला शिजवले, आणि सर्व मांस व ब्रेड आमच्यासाठी तयार झाले. मी एक दावत आयोजित केली आणि पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांना आमंत्रित केले. मग (रबीआ अल-असलमी, अल्लाह त्यांच्यावर खुशाल होवो) म्हणाले; पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी मला आणि अबू बक्र (रज़ियल्लाहु अन्हु) यांनाही जमीन दिली होती. जणू संपूर्ण जग आमच्याकडे आले होते, आणि आम्ही एका खजूरच्या झाडाच्या पानावरून वाद करू लागलो. मी म्हणालो की ते पान माझ्या हद्दीत आहे, तर अबू बक्र म्हणाले, 'ते पान त्याच्या जमिनीच्या हद्दीत आहे,' त्यामुळे माझ्या आणि अबू बक्र यांच्यात वाद झाला. मग अबू बक्र यांनी अयोग्य शब्द बोलले, ज्याबद्दल त्यांना नंतर पश्चात्ताप झाला आणि अपराधबोध झाला. त्यांनी मला म्हटले, 'अरे रबीआ, माझ्या अयोग्य शब्दांना तितक्याच प्रमाणात प्रत्युत्तर दे.' मी उत्तर दिले, 'मी नकार देतो; मी ते करणार नाही.' अबू बक्र म्हणाले, 'ठीक आहे, आता किंवा तर तुम्ही बोलत, किंवा मी तुम्हाला पराभूत करण्यासाठी पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांची मदत मागणार आहे.' मी ठामपणे म्हणालो, 'मी ते करण्यास नकार देतो.' मग अबू बक्र यांनी ती जमीन माझी असल्याचे मान्य करणे नाकारले, म्हणून ते पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे गेले आणि मी त्यांचा पाठलाग केला. मग असलाम गटातील काही लोक आले, मला शिवगाळ करत म्हणाले, 'अल्लाहु अबू बक्र यांच्यावर दया करो; काय प्रकरण आहे की त्यांनी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना तुमच्यावर मात करण्यास सांगितले आणि त्यांनी तुमच्याशी असे वागले?' मी उत्तर दिले, 'तुम्हाला माहिती नाही का तो कोण आहे? तो पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांचा एकमेव साथीदार आहे ज्याने त्या वेळी त्यांच्यासोबत गुहेत एकटेपणा अनुभवला; तो मुसलमानांमध्ये उच्च प्रतिष्ठित माणूस आहे. त्याची चूक इतकीच होती की त्याने तुमच्याकडे पाहण्याऐवजी इतरत्र कुठेही पाहिले नाही, कारण त्याला वाटले की तुम्ही मला त्याला पराभूत करण्यात मदत करत आहात, म्हणून तो रागावला.' मग अबू बक्र (रज़ियल्लाहु अन्हु) पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्याकडे गेले, या आशेने की पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम त्यांच्या रागाने रागावतील, आणि अल्लाह दोघांच्या रागाने रागावला, ज्यामुळे रबीआहला दुर्दैव भोगावे लागेल. त्यांनी विचारले, 'तुम्ही आम्हाला काय करण्याचा आदेश देता?' रबीआह म्हणाले, 'फक्त घरी जा.' मग अबू बकर (रज़ियल्लाहु अन्हु) पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे परत गेले; मी एकटाच त्यांच्या मागे गेलो, जोपर्यंत आम्ही पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे पोहोचलो. मी संपूर्ण घटनाक्रम सांगत होतो, तोपर्यंत त्याने माझ्याकडे डोके उचलून घेतले आणि विचारले, 'अरे रबीआ, तुझं आणि अल-सिद्दीकचं काय झालं?' मी उत्तर दिलं, 'अल्लाहच्या प्रेषिता, असं आणि तसं झालं.' त्याने मला एक वाक्य सांगितले, ज्यामुळे खरंच त्याला स्वतःलाच अस्वस्थ वाटले; मग त्याने मला म्हटले, 'जसे मी सांगितले तसे म्हणा, म्हणजे ही एक कथा बनेल,' पण मी नकार दिला. मग अल्लाहचे प्रेषित, त्यांच्यावर शांती आणि आशीर्वाद असोत, म्हणाले: 'खरोखरच, त्याच्याविरुद्ध प्रतिशोधा घेऊ नकोस, परंतु म्हणा, "अल्लाह तुला क्षमा करो, हे अबू बक्र,"' म्हणून मी म्हटले, 'अल्लाह तुला क्षमा करो, हे अबू बक्र.' अल-हसन म्हणाले: मग अबू बक्र, अल्लाह त्यांच्यावर खुशाल असो, रडत घरी परतले.