Imam Bukhari : 6574
حَدَّثَنَا عَبْدَانُ عَنْ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ شَقِيقِ بْنِ سَلَمَةَكُنْتُ جَالِسًا مَعَ أَبِي مَسْعُودٍ وَأَبِي مُوسَى وَعَمَّارٍ فَقَالَ أَبُو مَسْعُودٍ مَا مِنْ أَصْحَابِكَ أَحَدٌ إِلَّا لَوْ شِئْتُ لَقُلْتُ فِيهِ غَيْرَكَ وَمَا رَأَيْتُ مِنْكَ شَيْئًا مُنْذُ صَحِبْتَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَعْيَبَ عِنْدِي مِنْ اسْتِسْرَاعِكَ فِي هَذَا الْأَمْرِ قَالَ عَمَّارٌ يَا أَبَا مَسْعُودٍ وَمَا رَأَيْتُ مِنْكَ وَلَا مِنْ صَاحِبِكَ هَذَا شَيْئًا مُنْذُ صَحِبْتُمَا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَعْيَبَ عِنْدِي مِنْ إِبْطَائِكُمَا فِي هَذَا الْأَمْرِ فَقَالَ أَبُو مَسْعُودٍ وَكَانَ مُوسِرًا يَا غُلَامُ هَاتِ حُلَّتَيْنِ فَأَعْطَى إِحْدَاهُمَا أَبَا مُوسَى وَالْأُخْرَى عَمَّارًا وَقَالَ رُوحَا فِيهِ إِلَى الْجُمُعَةِ
Na faamatala mai ia [‘Abdan] mai ia [Abu Hamzah] mai ia [Al Amash] mai ia [Shaqiq bin Salamah] sa ou nofo faatasi ma [Abu Mas’ud] ma [Abu Musa] ma [‘Ammar], na fai mai Abu Mas’ud: ‘E leai se tasi o au soa pe a ou talanoa e uiga ia te ia vagana ai oe, ma ou te lei vaai lava i se mea mai ia te oe e sili atu ona ta’usalaina ia te a’u talu ona e faauo i le Perofeta (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a le Atua) nai lo lou faanatinati i le auai i lenei mataupu’. Na tali atu Ammar: ‘O Abu Mas’ud, ou te lei vaai lava i se mea mai ia te oe po o au soa e sili atu ona ta’usalaina ia te a’u talu ona e faauo i le Perofeta (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a le Atua) vagana ai lou faatuai i le auai i lenei mataupu’. Ona fai atu lea o Abu Mas’ud - o lē sa tamaoaiga i lena taimi -; ‘O oe le tamaitiiti, faamolemole aumai ni lavalava se lua mo nei tagata e toalua,’ o le tasi mo Abu Musa, ma le isi mo Ammar, ona ia fai mai lea; 'Tu'u ia oulua e fai le tatalo o le Aso Faraile'.