Imam Ahmad : 15254
قَالَ وَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَجْعَلُ فِي قَسْمِ الْغَنَائِمِ عَشْرًا مِنْ الشَّاءِ بِبَعِيرٍ قَالَ شُعْبَةُ وَأَكْثَرُ عِلْمِي أَنِّي قَدْ سَمِعْتُ مِنْ سَعِيدٍ هَذَا الْحَرْفَ وَجَعَلَ عَشْرًا مِنْ الشَّاءِ بِبَعِيرٍ وَقَدْ حَدَّثَنِي سُفْيَانُ عَنْهُ قَالَ مُحَمَّدٌ وَقَدْ سَمِعْتُ مِنْ سُفْيَانَ هَذَا الْحَرْفَ
[Rafi’ bin Khadij] kɛɛ akɛ; Rasulullah Shallallahu’alaihiwasallam ja ghanimah mli yɛ tooi nyɔŋma kɛ afukpɔŋɔ kome mlijaa mli. Shuba kɛɛ; ni taakɛ nɔ ni mile lɛ minu kɛjɛ Sa’id ŋɔɔ kɛ wiemɔi ni nyiɛ sɛɛ nɛɛ, ‘Efee tooi nyɔŋma ni kɛ afukpɔŋɔ kome yeɔ egbɔ’. Anɔkwale, beni ekɛɛ wɔ Sufyan kɛjɛ edɛŋ lɛ, Muhammad kɛɛ; Minu nɛkɛ niŋmaa tɔmɔ nɛɛ he kɛjɛ Sufyan ŋɔɔ.