इमाम अहमद : 15242

حَدَّثَنَا سُفْيَانُ قَالَ سَمِعْتُ عَمْرًا سَمِعَ ابْنَ عُمَرَ قَالَ كُنَّا نُخَابِرُ وَلَا نَرَى بِذَلِكَ بَأْسًا حَتَّى زَعَمَ رَافِعُ بْنُ خَدِيجٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنْهُ فَتَرَكْنَاهُ

[सुफ्यान] यांनी आम्हाला सांगितले की त्यांनी ['अम्र] यांना म्हणताना ऐकले की त्यांनी [इब्न 'उमर] यांना म्हणताना ऐकले: आम्ही मुखाबाराह (मूळत: शेळ्यांच्या शेवटच्या टप्प्यातील वाढीचा कालावधी) करत होतो आणि त्यात आम्हाला काहीच वाईट वाटत नव्हते, जोपर्यंत [राफी' बिन खदीज] यांना खात्री झाली की पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी त्यावर बंदी घातली आहे, तेव्हा आम्ही ते सोडून दिले.