Imam Ahmad : 15169
حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ قَالَ كَانَ الْأَذَانُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهُمَا أَذَانَيْنِ حَتَّى كَانَ زَمَنُ عُثْمَانَ فَكَثُرَ النَّاسُ فَأَمَرَ بِالْأَذَانِ الْأَوَّلِ بِالزَّوْرَاءِ
Na faamatala mai ia i matou [Waki'] e faapea [Ibn Abu Dhib] na faamatala mai ia i matou mai ia [Az Zuhri] mai ia [As Sa'ib bin Yazid] o le na fai mai: O le valaau i le tatalo i le taimi o le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a Allah), o le taimi o Abu Bakr ma 'Umar (ia fiafia Allah ia te i la'ua) e faalua, ona oo lea i le taimi o 'Uthman na faateleina ai tagata ma na ia faatonuina ai ina ia faia le valaau muamua i le tatalo i Zaura.