Imam Ahmad : 14811
حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عُمْرَانَ رَجُلٌ كَانَ بِوَاسِطٍ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبْزَى يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكَانَ لَا يُتِمُّ التَّكْبِيرَ يَعْنِي إِذَا خَفَضَ وَإِذَا رَفَعَ
Esan digu [Rauh bin 'Ubadah] esan digu [Syu'bah] esan digu [Al Hasan bin 'Umran] [Wasit-en bizi den gizon bat]. Esan; Entzun diot [Abdullah bin Abdurrahman bin Abza] esaten [bere aitari] behin sallallaahu'alaihiwasallam Profetarekin otoitz egin zuela, beraz, ez zuen takbir-a osatu, hots, prostraziotik jaisten eta altxatzean.