Imam Ahmad : 14811

حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عُمْرَانَ رَجُلٌ كَانَ بِوَاسِطٍ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبْزَى يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكَانَ لَا يُتِمُّ التَّكْبِيرَ يَعْنِي إِذَا خَفَضَ وَإِذَا رَفَعَ

Sinabi sa amin [Rauh bin 'Ubadah] na sinabi sa amin [Syu'bah] na sinabi sa amin [Al Hasan bin 'Umran] [isang lalaking nakatira sa Wasith]. Sinabi niya; Narinig ko [Abdullah bin Abdurrahman bin Abza] na nagsalaysay mula sa [kanyang ama] na minsan siyang nanalangin kasama ang Propeta sallallaahu'alaihiwasallam, kaya hindi niya natapos ang takbir, lalo na noong pababa at tumatayo mula sa pagpapatirapa.