Imam Ahmad : 14544
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ سَمِعَهُ مِنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ أَتَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَيٍّ بَعْدَ مَا أُدْخِلَ فِي حُفْرَتِهِ فَوَضَعَهُ عَلَى رُكْبَتِهِ وَأَلْبَسَهُ قَمِيصَهُ وَنَفَثَ عَلَيْهِ مِنْ رِيقِهِ
مارا [سفیان بن عینہ] ءَ چہ [عمرو بن دینار] ءَ گْوشتگ کہ آئی ءَ -اے حدیث- چہ [جابیر بن عبداللہ] ءَ اشکتگ پیغمبر صلى الله عليه وسلم ءَ عبداللہ بن عبی ءَ گوں گند ءُ نند کتگ، آئی ءِ قبر ءَ ایر کنگ ءَ پد۔ پدا آئی ءَ وتی کوٹ وتی شانہانی سرا ایر کت ءُ کمو آئی ءِ سرا تھتک۔