Imam Ahmad : 14530
حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ يَعْنِي الثَّوْرِيَّ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرٍ قَالَ بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِحَاجَةٍ فَجِئْتُ وَهُوَ يَسِيرُ عَلَى رَاحِلَتِهِ وَوَجْهُهُ مِنْ قِبَلِ الْمَشْرِقِ وَهُوَ يُومِئُ إِيمَاءً فَكَلَّمْتُهُ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيَّ فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ إِنِّي كُنْتُ أُصَلِّي
Esan digu [Yazid] esan digu [Sufyan], hots, Ats-Tsauri [Abu Az-Zubair] from [Jabir] esan du; Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam-ek misio batera bidali ninduen. Orduan ezagutu nuen bere ibilgailuan zihoala eta aurpegia Qiblaren norabidean zegoela, seinale bat eman zuen. Esan nion baina ez zuen erantzun. Bukatu zuenean esan zuen: «Otoitz egiten ari nintzen».