Imam Ahmad : 14203
حَدَّثَنَا مُوسَى حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ أَنَّهُ سَأَلَ جَابِرًا عَنْ خَادِمِ الرَّجُلِ إِذَا كَفَاهُ الْمَشَقَّةَ وَالْحَرَّ فَقَالَ أَمَرَنَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ نَدْعُوَهُ فَإِنْ كَرِهَ أَحَدٌ أَنْ يَطْعَمَ مَعَهُ فَلْيُطْعِمْهُ أُكْلَةً فِي يَدِهِ
Na taʻu mai e [Musa] ia i matou [Ibn Lahiʻah] mai ia [Abu Az-Zubair] na ia fesili ia [Jabir] e uiga i se auauna tane sa mamafa i se mea vevela, ma na ia tali mai, Na poloaʻi mai le Perofeta (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a Allah) ia matou valaaulia o ia, ma afai e le fiafia se tagata e 'ai faatasi ma ia, ia avatu ia te ia se afifi meaai i lona lima.