Imam Ahmad : 13806
حَدَّثَنَا زِيَادُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْبَكَّائِيُّ حَدَّثَنَا الْحَجَّاجُ بْنُ أَرْطَاةَ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيُّمَا قَوْمٍ كَانَتْ بَيْنَهُمْ رِبَاعَةٌ أَوْ دَارٌ فَأَرَادَ أَحَدُهُمْ أَنْ يَبِيعَ نَصِيبَهُ فَلْيَعْرِضْهُ عَلَى شُرَكَائِهِ فَإِنْ أَخَذُوهُ فَهُمْ أَحَقُّ بِهِ بِالثَّمَنِ
Na faamatala mai ia i matou [Ziyad bin Abdullah Al Buka'i] e faapea [Al Hajjaj bin Arthoh] mai ia [Abu Az Zubair] mai ia [Jabir bin Abdullah Radliyallahu'anhuma] o lē na fai mai; Na fetalai mai le Avefeau a Allah (ia ia te ia le filemu ma faamanuiaga a Allah): 'Afai e iai ni tagata e ana se fale fono po o se fale, ma e fia faatau atu e se tasi o i latou lana sea, e tatau ona ia logoina ana paaga. Afai latou te fia aveina, e sili atu lo latou aia tatau e faatau ai.'