इमाम अहमद : 13605

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي كَرِبٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَخْطُبُ إِلَى خَشَبَةٍ فَلَمَّا جُعِلَ مِنْبَرٌ حَنَّتْ حَنِينَ النَّاقَةِ إِلَى وَلَدِهَا فَأَتَاهَا فَوَضَعَ يَدَهُ عَلَيْهَا فَسَكَنَتْ

हे आम्हाला [यह्या बिन आदम] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [इस्रोईल] यांच्याकडून, [अबू इशाक] यांच्याकडून, [सा'द बिन अबू करब] यांच्याकडून, [जैबिर बिन अब्दुल्लाह] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले; अल्लाहचे प्रेषित, अल्लाहची शांती आणि आशीर्वाद त्यांच्यावर असोत, यांनी लाकडाच्या तुकड्याचा वापर करून उपदेश दिला; जेव्हा (लाकडी काठीच्या ऐवजी) एक उपदेशमंच बनवण्यात आला, तेव्हा ते लाकूड दु:खाने रडले, जणू एखादी ऊंट आपल्या बछड्यासाठी शोक करत असेल, म्हणून ते त्याच्याजवळ गेले आणि त्यावर आपला हात ठेवला जोपर्यंत ते शांत आणि निस्तब्ध झाले.