Imam Ahmad : 13328
حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ سُلَيْمَانَ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسٍ قَالَ لَمَّا كَانَ الْيَوْمُ الَّذِي قَدِمَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَدِينَةَ أَضَاءَ مِنْهَا كُلُّ شَيْءٍ فَلَمَّا كَانَ الْيَوْمُ الَّذِي مَاتَ فِيهِ أَظْلَمَ مِنْهَا كُلُّ شَيْءٍ وَقَالَ مَا نَفَضْنَا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْأَيْدِي حَتَّى أَنْكَرْنَا قُلُوبَنَا
Esan digu ['Affan] esan digu [Ja'far bin Sulaiman] esan digu [Thabit] [Anas] esan digu; Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam Medinara iritsi zen egunean, dena argi geratu zen. Bestalde, hil zen egunean, dena iluntzen zen berriro. -Anas bin Malik Radliyallahu'anhu- esan zuen; "Ez ditugu eskuak astinduko Allahren Mezularitik gure bihotzak ukatu arte".