Imam Ahmad : 12120

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بَكْرٍ أَبُو وَهْبٍ حَدَّثَنَا سِنَانُ بْنُ رَبِيعَةَ عَنِ الْحَضْرَمِيِّ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ امْرَأَةً أَتَتْ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ ابْنَةٌ لِي كَذَا وَكَذَا ذَكَرَتْ مِنْ حُسْنِهَا وَجَمَالِهَا فَآثَرْتُكَ بِهَا فَقَالَ قَدْ قَبِلْتُهَا فَلَمْ تَزَلْ تَمْدَحُهَا حَتَّى ذَكَرَتْ أَنَّهَا لَمْ تَصْدَعْ وَلَمْ تَشْتَكِ شَيْئًا قَطُّ قَالَ لَا حَاجَةَ لِي فِي ابْنَتِكِ

اسان کي [عبدالله بن بڪر ابو وهب] [سنان بن ربيعہ] [الحضرمي] [انس بن مالڪ] کان روايت ڪئي آهي ته هڪ عورت رسول الله ﷺ وٽ آئي ۽ چيو: اي الله جا رسول، منهنجي فلاڻي ڌيءَ آهي، ان جي خوبين ۽ خوبصورتي جو ذڪر ڪندي، تنهن ڪري مان ان کي توهان کي ڏيان ٿي. رسول الله ﷺ فرمايو: 'مان ان کي قبول ڪريان ٿي'، پوءِ عورت پنهنجي ڌيءَ جي تعريف ڪندي رهي، جيستائين هن چيو ته سندس ڌيءَ کي ڪڏهن به مٿي جو سور نه ٿيو ۽ نه ئي ڪڏهن به ڪنهن به قسم جي تڪليف جي شڪايت ڪئي، پوءِ رسول الله ﷺ فرمايو: 'مون کي توهان جي ڌيءَ جي ڪا ضرورت ناهي'.