इमाम अहमद : 12071

حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا نَافِعٌ أَبُو غَالِبٍ الْبَاهِلِيُّ شَهِدَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ قَالَ فَقَالَ الْعَلَاءُ بْنُ زِيَادٍ الْعَدَوِيُّ يَا أَبَا حَمْزَةَ سِنُّ أَيِّ الرِّجَالِ كَانَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذْ بُعِثَ قَالَ ابْنَ أَرْبَعِينَ سَنَةً قَالَ ثُمَّ كَانَ مَاذَا قَالَ كَانَ بِمَكَّةَ عَشْرَ سِنِينَ وَبِالْمَدِينَةِ عَشْرَ سِنِينَ فَتَمَّتْ لَهُ سِتُّونَ سَنَةً ثُمَّ قَبَضَهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ إِلَيْهِ قَالَ سِنُّ أَيِّ الرِّجَالِ هُوَ يَوْمَئِذٍ قَالَ كَأَشَبِّ الرِّجَالِ وَأَحْسَنِهِ وَأَجْمَلِهِ وَأَلْحَمِهِ قَالَ يَا أَبَا حَمْزَةَ هَلْ غَزَوْتَ مَعَ نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ نَعَمْ غَزَوْتُ مَعَهُ يَوْمَ حُنَيْنٍ فَخَرَجَ الْمُشْرِكُونَ بِكَثْرَةٍ فَحَمَلُوا عَلَيْنَا حَتَّى رَأَيْنَا خَيْلَنَا وَرَاءَ ظُهُورِنَا وَفِي الْمُشْرِكِينَ رَجُلٌ يَحْمِلُ عَلَيْنَا فَيَدُقُّنَا وَيُحَطِّمُنَا فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَزَلَ فَهَزَمَهُمْ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَوَلَّوْا فَقَامَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ رَأَى الْفَتْحَ فَجَعَلَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُجَاءُ بِهِمْ أُسَارَى رَجُلًا رَجُلًا فَيُبَايِعُونَهُ عَلَى الْإِسْلَامِ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ عَلَيَّ نَذْرًا لَئِنْ جِيءَ بِالرَّجُلِ الَّذِي كَانَ مُنْذُ الْيَوْمِ يُحَطِّمُنَا لَأَضْرِبَنَّ عُنُقَهُ قَالَ فَسَكَتَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَجِيءَ بِالرَّجُلِ فَلَمَّا رَأَى نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ تُبْتُ إِلَى اللَّهِ يَا نَبِيَّ اللَّهِ تُبْتُ إِلَى اللَّهِ فَأَمْسَكَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ يُبَايِعْهُ لِيُوفِيَ الْآخَرُ نَذْرَهُ قَالَ فَجَعَلَ يَنْظُرُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِيَأْمُرَهُ بِقَتْلِهِ وَجَعَلَ يَهَابُ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَقْتُلَهُ فَلَمَّا رَأَى نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَصْنَعُ شَيْئًا يَأْتِيهِ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ نَذْرِي قَالَ لَمْ أُمْسِكْ عَنْهُ مُنْذُ الْيَوْمِ إِلَّا لِتُوفِيَ نَذْرَكَ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ أَلَا أَوْمَضْتَ إِلَيَّ فَقَالَ إِنَّهُ لَيْسَ لِنَبِيٍّ أَنْ يُومِضَ

आम्हाला [अब्दुल शोमाद बिन अब्दुल वारीस] यांनी सांगितले, त्यांनी म्हटले: आम्हाला [माझे वडील] यांनी सांगितले, त्यांनी म्हटले: आम्हाला [नाफी अबू घोलिब अल-बाहीली] यांनी सांगितले, ज्यांनी पाहिले [अनस बिन मालिक] म्हणाले, अल-'अला' बिन زیاد अल-'अदावी म्हणाले, "हे अबू हमज़ा, पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना (पैगंबर म्हणून) पाठवले तेव्हा त्यांचे वय किती होते?" त्यांनी उत्तर दिले, "चाळीस वर्षे." त्याने (अल-'अला' बिन ज़ियाद अल-'अदावी) विचारले, "आणि त्यानंतर काय घडले?" त्यांनी सांगितले, "तो, त्यावर शांति आणि आशीर्वाद असोत, मक्कामध्ये दहा वर्षे आणि मदीनामध्ये दहा वर्षे राहिला, जोपर्यंत त्याचे वय साठ वर्षे झाले. मग सर्वशक्तिमान आणि परमपवित्र अल्लाहने त्यांची आत्मा घेतली." त्याने (अल-'अला' बिन زیاد अल-'अदावी) विचारले, "त्यांचे चारित्र्य कसे होते?" त्याने उत्तर दिले, "तो एक अतिशय तरुण होता, सर्वोत्तम, महान आणि सर्वात सुंदर." त्याने (अल-'अला'ने) विचारले, "हे अबू हम्जा, तुम्ही पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्यासोबत लढले का?" त्याने उत्तर दिले, "होय, मी हुनैनच्या लढाईत त्याच्यासोबत होतो. बहुदेववाद्यांनी मोठ्या संख्येने निघून इतक्या तीव्रतेने हल्ला केला की आम्ही आमच्या युद्धघोड्यांना घाबरून आमच्या मागे पळताना पाहिले. त्या बहुदेववाद्यांमध्ये असेही होते जे आम्हाला उद्ध्वस्त आणि नष्ट करण्यात अतिशय निर्दयी होते." म्हणून जेव्हा पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी जे घडत होते ते पाहिले, तेव्हा ते उतरले आणि सर्वशक्तिमान व उन्नत अल्लाहने त्यांना पराभूत केले, ज्यामुळे ते पळून गेले. पैगंबर, त्यांच्यावर शांती आणि आशीर्वाद असोत, विजय पाहताच उभे राहिले, आणि कैद्यांना एकएक करून त्यांच्या समोर आणले गेले, आणि त्यांनी इस्लामला निष्ठा दिली. अल्लाहच्या प्रेषितांच्या (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) एका सहचार्याने म्हटले, "मी प्रतिज्ञा केली होती की जर आज ज्याने आमच्यावर त्रास दिला आहे तो माणूस माझ्यासमोर आणला गेला, तर मी त्याचा डोकं कापून टाकेन." पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) गप्प राहिले. मग एक कैदी पुढे आणला गेला. पण जशीच त्याने पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना पाहिले, तो म्हणाला, 'अरे अल्लाहचे पैगंबर, मी अल्लाहकडे तौबा करतो, अरे अल्लाहचे पैगंबर, मी अल्लाहकडे तौबा करतो,' तेव्हा पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी त्याला थांबवले आणि त्याची निष्ठा स्वीकारली नाही, तर इतरांनी आपली प्रतिज्ञा पूर्ण केली. तो (अल-'अला') म्हणाला, "त्या सहचार्‍याने पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे पाहिले की ते त्याचा वध करण्याचा आदेश देतात का," पण जेव्हा त्याने पाहिले की पैगंबर तसे करत नाहीत, तेव्हा तो त्यांच्याकडे गेला आणि म्हणाला, "ऐ अल्लाहचे पैगंबर, माझा नذر पूर्ण करा." अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी उत्तर दिले: "आजपासून मी त्याच्याबद्दल फक्त एवढंच केले आहे की तुम्ही तुमचे व्रत पूर्ण करावेत, या हेतूने." आणि (अल-'अला') म्हणाले, "अरे अल्लाहचे प्रेषित, तुम्ही मला चिन्ह का दिले नाही?" पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी उत्तर दिले, "खरोखर, एखाद्या पैगंबरासाठी चिन्ह देणे परवानगी नाही."