Imam Ahmad : 11897

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ الزُّبَيْرِ يَعْنِي ابْنَ عَدِيٍّ قَالَ شَكَوْنَا إِلَى أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ مَا نَلْقَى مِنْ الْحَجَّاجِ فَقَالَ اصْبِرُوا فَإِنَّهُ لَا يَأْتِي عَلَيْكُمْ عَامٌ أَوْ يَوْمٌ إِلَّا الَّذِي بَعْدَهُ شَرٌّ مِنْهُ حَتَّى تَلْقَوْا رَبَّكُمْ عَزَّ وَجَلَّ سَمِعْتُهُ مِنْ نَبِيِّكُمْ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Wedi dweud wrthym [Abdurrahman bin Mahdi] o [Sufyan] o [Az Zubair] - sef Ibn Adi - meddai; Fe wnaethon ni gwyno i [Anas bin Malik] am yr hyn a gawsom o driniaeth Al Hajjaj, felly dywedodd; ' Byddwch amyneddgar, yn wir ni ddaw blwyddyn na diwrnod i chwi, oddieithr fe fydd yn waeth nag ef hyd nes y cyfarfyddwch â'ch Rabb'azza wajalla. Clywais hynny gan eich Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam'.