Akan keluar dari neraka yang mempunyai iman sebesar biji sawi

Imam Ahmad : 11710

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَرُوبَةَ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ يَجْتَمِعُ الْمُؤْمِنُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيُلْهَمُونَ ذَلِكَ فَيَقُولُونَ لَوْ اسْتَشْفَعْنَا عَلَى رَبِّنَا عَزَّ وَجَلَّ فَأَرَاحَنَا مِنْ مَكَانِنَا هَذَا فَيَأْتُونَ آدَمَ عَلَيْهِ السَّلَام فَيَقُولُونَ يَا آدَمُ أَنْتَ أَبُو الْبَشَرِ خَلَقَكَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ بِيَدِهِ وَأَسْجَدَ لَكَ مَلَائِكَتَهُ وَعَلَّمَكَ أَسْمَاءَ كُلِّ شَيْءٍ فَاشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّنَا عَزَّ وَجَلَّ يُرِيحُنَا مِنْ مَكَانِنَا هَذَا فَيَقُولُ لَهُمْ آدَمُ لَسْتُ هُنَاكُمْ وَيَذْكُرُ ذَنْبَهُ الَّذِي أَصَابَ فَيَسْتَحْيِي رَبَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَيَقُولُ وَلَكِنْ ائْتُوا نُوحًا فَإِنَّهُ أَوَّلُ رَسُولٍ بَعَثَهُ اللَّهُ إِلَى الْأَرْضِ فَيَأْتُونَ نُوحًا فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ وَيَذْكُرُ لَهُمْ خَطِيئَتَهُ وَسُؤَالَهُ رَبَّهُ عَزَّ وَجَلَّ مَا لَيْسَ لَهُ بِهِ عِلْمٌ فَيَسْتَحْيِي رَبَّهُ بِذَلِكَ وَلَكِنْ ائْتُوا إِبْرَاهِيمَ خَلِيلَ الرَّحْمَنِ عَزَّ وَجَلَّ فَيَأْتُونَ فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ وَلَكِنْ ائْتُوا مُوسَى عَلَيْهِ السَّلَام عَبْدًا كَلَّمَهُ اللَّهُ وَأَعْطَاهُ التَّوْرَاةَ فَيَأْتُونَ مُوسَى فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ وَيَذْكُرُ لَهُمْ النَّفْسَ الَّتِي قَتَلَ بِغَيْرِ نَفْسٍ فَيَسْتَحْيِي رَبَّهُ مِنْ ذَلِكَ وَلَكِنْ ائْتُوا عِيسَى عَبْدَ اللَّهِ وَرَسُولَهُ وَكَلِمَتَهُ وَرُوحَهُ فَيَأْتُونَ عِيسَى فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ وَلَكِنْ ائْتُوا مُحَمَّدًا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَبْدًا غَفَرَ اللَّهُ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَمَا تَأَخَّرَ فَيَأْتُونِي قَالَ الْحَسَنُ هَذَا الْحَرْفَ فَأَقُومُ فَأَمْشِي بَيْنَ سِمَاطَيْنِ مِنْ الْمُؤْمِنِينَ قَالَ أَنَسٌ حَتَّى أَسْتَأْذِنَ عَلَى رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ فَيُؤْذَنَ لِي فَإِذَا رَأَيْتُ رَبِّي وَقَعْتُ أَوْ خَرَرْتُ سَاجِدًا إِلَى رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ فَيَدَعُنِي مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَدَعَنِي قَالَ ثُمَّ يُقَالُ ارْفَعْ مُحَمَّدُ قُلْ تُسْمَعْ وَسَلْ تُعْطَهْ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ فَأَرْفَعُ رَأْسِي فَأَحْمَدُ بِتَحْمِيدٍ يُعَلِّمُنِيهِ ثُمَّ أَشْفَعُ فَيَحُدُّ لِي حَدًّا فَأُدْخِلُهُمْ الْجَنَّةَ ثُمَّ أَعُودُ إِلَيْهِ الثَّانِيَةَ فَإِذَا رَأَيْتُ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ وَقَعْتُ أَوْ خَرَرْتُ سَاجِدًا لِرَبِّي فَيَدَعُنِي مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَدَعَنِي ثُمَّ يُقَالُ ارْفَعْ مُحَمَّدُ قُلْ تُسْمَعْ وَسَلْ تُعْطَهْ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ فَأَرْفَعُ رَأْسِي فَأَحْمَدُهُ بِتَحْمِيدٍ يُعَلِّمُنِيهِ ثُمَّ أَشْفَعُ فَيَحُدُّ لِي حَدًّا فَأُدْخِلُهُمْ الْجَنَّةَ ثُمَّ أَعُودُ إِلَيْهِ الثَّالِثَةَ فَإِذَا رَأَيْتُ رَبِّي وَقَعْتُ أَوْ خَرَرْتُ سَاجِدًا لِرَبِّي عَزَّ وَجَلَّ فَيَدَعُنِي مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَدَعَنِي ثُمَّ يُقَالُ ارْفَعْ مُحَمَّدُ وَقُلْ تُسْمَعْ وَسَلْ تُعْطَهْ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ فَأَرْفَعُ رَأْسِي فَأَحْمَدُهُ بِتَحْمِيدٍ يُعَلِّمُنِيهِ ثُمَّ أَشْفَعُ فَيَحُدُّ لِي حَدًّا فَأُدْخِلُهُمْ الْجَنَّةَ ثُمَّ أَعُودُ الرَّابِعَةَ فَأَقُولُ يَا رَبِّ مَا بَقِيَ إِلَّا مَنْ حَبَسَهُ الْقُرْآنُ فَحَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَيَخْرُجُ مِنْ النَّارِ مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَكَانَ فِي قَلْبِهِ مِنْ الْخَيْرِ مَا يَزِنُ شَعِيرَةً ثُمَّ يَخْرُجُ مِنْ النَّارِ مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَكَانَ فِي قَلْبِهِ مِنْ الْخَيْرِ مَا يَزِنُ بُرَّةً ثُمَّ يَخْرُجُ مِنْ النَّارِ مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَكَانَ فِي قَلْبِهِ مِنْ الْخَيْرِ مَا يَزِنُ ذَرَّةً

A nus è stât contât [Yahya bin Said] al à dit, al è stât contât a nus [Ibn Abu Arubah] al à dit, al è stât contât a nus [Qotadah] di [Anas bin Malik] dal Profete, al à dit: ‘Intal dì de Resurezion i crodints a si cjatin dongje e a disin cussì; “O varessin di domandâ l’intercession dal nestri Rabb ‘azza wajalla’ par podê spostâsi di dulà che o jerin in chest moment’. Dopo a son rivâts a Adam ‘Alaiis Salam e a àn dit; ‘O Adam, tu sês il pari de umanitât, Allah al à creât te cun lis sôs mans e al à fat inclinâ i siei anjei denant di te, e al à ancje insegnât i nons di dutis lis robis, duncje domande al nestri Rabb ‘azza wajalla la intercession par che Al ne gjave dal nestri puest! ’ Cussì al disè Adam; ‘No son jo che tu âs di dî,’ alore Adam al menzonà i pecjâts che al veve fat, fin che chescj pecjâts a lu faserin vergognâ di Allah, alore Adam al disè; ‘Vignî a Nuh ‘Alaihis Salam parcè che al jere il prin Messazîr che Allah al à mandât su la facie de tiere,’ daspò a son rivâts a Nuh ‘Alaihis Salam, daspò Noè al disè; ‘No son jo che tu âs di dî,’ daspò al declarà i siei erôrs e lis sôs domandis al so Signôr cence cognossince, fin al pont che si vergognà dal so Signôr; “Ma al vignì Ibrahim ‘Alaihis Salam amôr di Ar Rahman ‘azza wajalla’, cussì a rivarin daûr di lui, daspò Ibrahim al disè; “No son jo che tu âs di dî, ma tu vignis a Musa ‘Alaihis Salam, un servidôr che Allah al à fevelât in maniere direte e al à dât la Torah’. Cussì a rivarin a Mosè, e ancje Mosè al disè; ‘No son jo che tu âs di dî,’ intant che al menzionave un che al veve copât cence une reson valide, cussì che al faseve vergognâsi dal so Rabb; ‘Ma tu vignis a Jesù ‘Alaihis Salam, servidôr di Allah e dal So Messazîr, des sôs peraulis e dal so spirt’. Cussì a rivarin a Jesù, alore Jesù al disè; ‘No son jo che tu âs di dî, ma tu vignis a Mohammed, un servidôr che i siei pecjâts a son stâts pardonâts di Allah, sedi passâts sedi futûrs’. Duncje a son vignûts daûr di me, al à dit Al Hasan; — Su la confin di chest. Dopo o mi soi alçât e o ai cjaminât jenfri i doi grups di crodints,’ al disè Anas; “Duncje o ai domandât il permès al me Rabb ‘azza wajalla, daspò o ai vût il permès. Duncje cuant che o ai viodût il me Rabb, o soi subit sdrumât al me Rabb ‘azza wajalla, daspò Lui al mi à lassât prostrasi come che Al voleve,’ al disè: ‘Dopo si è dit; — Sveâsi, o Mohammed! Cjacarâ e tu saran sintûts! Dumanda e ti sarà dât! E domande l’intercession e tu âs di intercedi il dirit. Duncje o ai alçât il cjâf e o Lu ai laudât cu la laude che Al mi à insegnât, daspò o ai intercedût e Lui al mi à dât confins, daspò o ai ametût lis personis in paradîs. Po dopo o tornà al me Rabb 'azza wajalla pe seconde volte, e cuant che o viodè il me Rabb o soi subit prostrat al me Rabb, daspò Lui al mi lassà prostrâ come che Al voleve. Alore al disè; — Sveâsi, o Mohammed! Cjacarâ e tu saran sintûts! Dumanda e ti sarà dât! E domande l’intercession e tu âs di intercedi il dirit. Duncje o ai alçât il cjâf e o Lu ai laudât cun la laude che Al mi à insegnât, daspò o ai intercedût e Lui al mi à dât dai confins, daspò o ai ametût lis personis in paradîs’. Po dopo o tornà al me Rabb 'azza wajalla pe tierce volte, e cuant che o viodè il me Rabb o sdrumà subit e o mi prostravi al me Rabb, daspò Lui al mi lassà prostrasi come che al voleve. Alore al disè; — Sveâsi, o Mohammed! Cjacarâ e tu saran sintûts! Dumanda e ti sarà dât! E domande l’intercession e tu âs di intercedi il dirit. Cussì o ai alçât il cjâf e o Lui laudât d cun la laude che Al à insegnât a me, daspò o intercedi e Lui al mi dâ confins, daspò o amet lis personis intal paradîs’. Dopo o tornà al me Rabb ‘azza wajalla pe cuarte volte, daspò o disè: ‘O Rabb, no reste nuie fûr che chei che a son ostacolâts dal Coran’. Anas bin Malik al à contât che il Profete al à dit: ‘Dopo a jessin dal infier chei che a disin; ‘LAA ILAAHA ILLALLAH’ ancje se tal so cûr e je dome bontât de grandece dal forment. Alore a vegnin fûr dal infier chei che a disin; ‘LAA ILAAHA ILLALLAH’ ancje se tal so cûr e je dome bontât de grandece dal forment. Po dopo al ven fûr dal infier di gnûf chel che al dîs; ‘LAA ILAAHA ILLALLAH’ ancje se tal so cûr e je dome bontât grande come un grant di mais’.