इमाम अहमद : 11629

حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ أَنَسٍ قَالَ آخِرُ نَظْرَةٍ نَظَرْتُهَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ الِاثْنَيْنِ كَشَفَ السِّتَارَةَ وَالنَّاسُ خَلْفَ أَبِي بَكْرٍ فَنَظَرْتُ إِلَى وَجْهِهِ كَأَنَّهُ وَرَقَةُ مُصْحَفٍ فَأَرَادَ النَّاسُ أَنْ يَتَحَرَّكُوا فَأَشَارَ إِلَيْهِمْ أَنْ اثْبُتُوا وَيَلْقَى السَّجْفَ وَتُوُفِّيَ فِي آخِرِ ذَلِكَ الْيَوْمِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

आम्हाला [सुफ्यान] यांनी [अज़-ज़ुहरी] यांच्याकडून [अनस] यांच्याकडून सांगितले की: "मी अल्लाहचे प्रेषित, त्यांच्यावर शांती आणि आशीर्वाद असोत, यांना शेवटचे जेव्हा पाहिले ते सोमवारी होते, तेव्हा त्यांनी (खोलीच्या) पडदा मागे ढकलला, तेव्हा लोक अबू बक्र यांच्या मागे उभे होते. मी त्यांचे चेहरे कागदाच्या पानासारखे पांढरे पाहिले. लोक त्याच्याकडे जाण्यासाठी पुढे सरकले, परंतु त्याने त्यांना स्थिर राहण्याचा इशारा केला; त्याने हसले, आणि मग तो, त्यावर अल्लाहची शांती आणि कृपा असो, त्या दिवसाच्या शेवटी देवाच्या दूत झाले.