Imam Ahmad : 11574
حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ عَنْ حُمَيْدٍ قَالَ سُئِلَ أَنَسٌ عَنْ صَلَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ اللَّيْلِ فَقَالَ مَا كُنَّا نَشَاءُ أَنْ نَرَاهُ مِنْ اللَّيْلِ مُصَلِّيًا إِلَّا رَأَيْنَاهُ وَمَا كُنَّا نَشَاءُ أَنْ نَرَاهُ نَائِمًا إِلَّا رَأَيْنَاهُ وَكَانَ يَصُومُ مِنْ الشَّهْرِ حَتَّى نَقُولَ لَا يُفْطِرُ مِنْهُ شَيْئًا وَيُفْطِرُ حَتَّى نَقُولَ لَا يَصُومُ مِنْهُ شَيْئًا
Esan digu [Ibn Abu Adi] [Humaid] esan zuen; ' [Anas] sallallaahu 'alaihi wasallam Profeta gaueko otoitzen inguruan galdetu zioten, beraz, erantzun zuen; «Gauez otoitz egiten ikusi nahi bagenuen, gauez otoitz egiten, eta lotan ikusi nahi bagenuen, lotan aurkitzen genuen. Hilabete batean barau egiten badu, egun guzian barau egin balu bezala da, eta baraua hausten badu hilabete hartan sekula barau egin ez balu bezala da».