इमाम अहमद : 11202

حَدَّثَنَا يُونُسُ حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ عَنْ سَعِيدِ بْنِ عُبَيْدِ بْنِ السَّبَّاقِ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ لَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُنَّا نُؤْذِنُهُ لِمَنْ حُضِرَ مِنْ مَوْتَانَا فَيَأْتِيهِ قَبْلَ أَنْ يَمُوتَ فَيَحْضُرُهُ وَيَسْتَغْفِرُ لَهُ وَيَنْتَظِرُ مَوْتَهُ قَالَ فَكَانَ ذَلِكَ رُبَّمَا حَبَسَهُ الْحَبْسَ الطَّوِيلَ فَشَقَّ عَلَيْهِ قَالَ فَقُلْنَا أَرْفَقُ بِرَسُولِ اللَّهِ أَنْ لَا نُؤْذِنَهُ بِالْمَيِّتِ حَتَّى يَمُوتَ قَالَ فَكُنَّا إِذَا مَاتَ مِنَّا الْمَيِّتُ آذَنَّاهُ بِهِ فَجَاءَ فِي أَهْلِهِ فَاسْتَغْفَرَ لَهُ وَصَلَّى عَلَيْهِ ثُمَّ إِنْ بَدَا لَهُ أَنْ يَشْهَدَهُ انْتَظَرَ شُهُودَهُ وَإِنْ بَدَا لَهُ أَنْ يَنْصَرِفَ انْصَرَفَ قَالَ فَكُنَّا عَلَى ذَلِكَ طَبَقَةً أُخْرَى قَالَ فَقُلْنَا أَرْفَقُ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ نَحْمِلَ مَوْتَانَا إِلَى بَيْتِهِ وَلَا نُشْخِصَهُ وَلَا نُعَنِّيَهُ قَالَ فَفَعَلْنَا ذَلِكَ فَكَانَ الْأَمْرُ

आम्हाला [यूनुस] यांनी सांगितले की: आम्हाला [फुलाय्ह] यांनी [सईद इब्न उबायद इब्न अल-सब्बाक] यांच्याकडून आणि त्यांनी [अबू सईद अल-खुद्री] यांनी सांगितले की: जेव्हा अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) मदीना येथे आले, तेव्हा आमच्यापैकी कोणीही मृत्यूच्या दारात असताना आम्ही त्यांना नेहमीच कळवायचो; ते मग त्यांच्या मृत्यूपूर्वी त्यांना भेटायला यायचे, त्यांच्यासाठी क्षमा मागायचे, आणि ते मरणार होईपर्यंत त्यांच्यासोबत थांबायचे. कधी कधी एखाद्या कामानिमित्त त्यांना येणे शक्य होत नसे, ज्यामुळे त्यांना त्रास होई. अबू सा'ईद म्हणाले: 'तेव्हा आम्ही मनात विचार केला, "जर त्याला व्यक्तीच्या मृत्यूनंतरच कळवले असते, तर किती चांगले झाले असते."' अबू सा'द म्हणाले: "आमच्यापैकी कोणीही निधन झाल्यास, आम्ही त्याला त्याची खबर द्यायचो, आणि तो मग शोकाकुल कुटुंबाला भेटायला यायचा, मृत व्यक्तीसाठी क्षमा मागयचा आणि त्यांच्या अंत्यसंस्काराची नमाज अगाडी करायचा. मग, जर त्याला वाटले की उपस्थित राहण्यासाठी अजून वेळ आहे, तर तो थांबायचा; आणि जर निघून जावे लागले, तर तो निघून जायचा. पूर्वी आमची प्रथा अशीच होती. – कथनाच्या दुसऱ्या आवृत्तीत असे म्हटले आहे: 'म्हणून आम्ही मृतदेहाला आमच्यातल्याच एका घरात, पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या घरी नेण्याचे ठरवले – पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) आमच्याकडे येण्याऐवजी – कारण आम्हाला त्यांना त्रास किंवा गैरसोय होऊ देण्याची इच्छा नव्हती. म्हणून आम्ही तसे केले, आणि तीच पुढची प्रथा बनली,