Imam Ahmad : 9410

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ قَالَ حَدَّثَنَا أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ مَوْلَى الْأَسْوَدِ بْنِ سُفْيَانَ عَنِ ابْنِ ثَوْبَانَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَرَجَ إِلَى الصَّلَاةِ فَلَمَّا كَبَّرَ انْصَرَفَ وَأَوْمَأَ إِلَيْهِمْ أَيْ كَمَا أَنْتُمْ ثُمَّ خَرَجَ فَاغْتَسَلَ ثُمَّ جَاءَ وَرَأْسُهُ يَقْطُرُ فَصَلَّى بِهِمْ فَلَمَّا صَلَّى قَالَ إِنِّي كُنْتُ جُنُبًا فَنَسِيتُ أَنْ أَغْتَسِلَ

اسان کي [وڪعي] چيو آهي؛ اسان کي [اسامه بن زيد] کان [عبدالله بن زيد، جيڪو الاسود بن سفيان جو اڳوڻو غلام هو] کان [ابن ثوبان] کان [ابو هريره] چيو آهي ته: حقيقت ۾، رسول الله ﷺ نماز لاءِ ٻاهر ويا، پوءِ جڏهن پاڻ تڪبير پڙهيائون، ته ٻاهر آيا ۽ انهن کي اشارو ڏنو - يعني جتي هئا اتي ئي رهو - پوءِ پاڻ ٻاهر آيا ۽ غسل ڪيو، ان کان پوءِ مسجد ۾ واپس آيا جڏهن ته سندن مٿو آلو هو، پوءِ پاڻ پنهنجن دوستن سان گڏ نماز پڙهيائون، پوءِ جڏهن نماز ختم ٿي ته فرمايائون: حقيقت ۾، مان جنب جي حالت ۾ هوس، ۽ مان غسل ڪرڻ وساري ويس.